 پيروز ساختن ‌مؤمنان‌ است‌ كه‌ در روز بدر تحقق‌ يافت‌.
 
	سوره ص آيه  12
‏متن آيه : ‏
‏ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پيش‌ از آنان‌ قوم‌ نوح‌ و عاد و فرعون‌ صاحب‌ اوتاد» يعني‌: صاحب‌ بناهاي ‌استوار و مستحكم‌ «تكذيب‌ پيشه‌ كردند» شايد مراد از «اوتاد» اهرامهاي‌ مصر باشد.
 
سوره ص آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأَيْكَةِ أُوْلَئِكَ الْأَحْزَابُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ثمود و قوم‌ لوط و اصحاب‌ ايكه‌ نيز» ايكه‌: بيشه‌ انبوه‌ و پردرخت‌ است‌. گفتني ‌است‌ كه‌ تفسير آن‌ در سوره‌ «شعرا» گذشت‌ «اينان‌ احزاب‌ بودند» يعني‌: آنان‌ به ‌نيرومندي‌ و كثرت‌ موصوف‌ بودند چنان‌كه‌ اعراب‌ مي‌گويند: (فلان‌ هو الرجل‌: فلان‌، هموست‌ مرد). يعني‌: گروه‌هاي‌ فوق‌، نسبت‌ به‌ مشركان‌ مكه‌ هم‌ از نظر شمار بيشتر بودند، هم‌ نيرومندتر و هم‌ سرمايه‌دارتر پس‌ اين‌همه‌ قوت‌، مدنيت‌، شكوه‌ و اسباب‌ ظاهري‌ نتوانست‌ عذاب‌ پروردگار را ـ هنگامي‌ كه‌ به‌ سويشان‌ آمد ـ از آنان‌ دفع‌ كند.
 
سوره ص آيه  14
‏متن آيه : ‏
‏ إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هيچ‌‌كدام‌ نبودند جز اين‌كه‌ پيامبران‌ را تكذيب‌ كردند» يعني‌: از همگي‌ اين ‌گروهها و اقوام‌، تكذيب‌ پيامبران‌‡ روي‌ داد «پس‌ عقاب‌ من‌ در حق‌ آنان‌ ثابت ‌شد» و تحقق‌ يافت‌؛ به‌سبب‌ تكذيبشان‌ لذا مخاطبان‌ بايد از چنين‌ فرجام‌ زشتي‌ برحذر باشند.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:445.txt">آيه  78</a><a class="text" href="w:text:446.txt">آيه  79</a><a class="text" href="w:text:447.txt">آيه  80</a><a class="text" href="w:text:448.txt"> آيه  81</a><a class="text" href="w:text:449.txt">آيه  82</a><a class="text" href="w:text:450.txt">آيه  83</a></body></html>سوره ص آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا يَنظُرُ هَؤُلَاء إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اينان‌ جز يك‌ بانگ‌ تندي‌ را انتظار نمي‌كشند» يعني‌: ميان‌ آنان‌ و ميان‌ رخداد عذاب‌ دوزخ‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ برايشان‌ وعده‌ داده‌ است‌، جز اين‌ نيست‌ كه ‌اسرافيل‌(ع) نفخه‌ دوم‌ را در صور بدمد «كه‌ آن‌ را هيچ‌ توقفي‌ نيست» فواق‌: مقدار زماني‌اي‌ به‌ اندازه‌ ميان‌ دو دوشيدن‌ شير شتر در بامداد و شامگاه‌ است‌. يعني‌: چون‌ آن‌ بانگ‌ مرگبار بيايد، به‌مقدار زمان‌ ميان‌ دو دوشيدن‌ شتر هم‌ توقفي‌ ندارد. به‌قولي‌ مراد اين‌ است‌: آنان‌ ـ بسان‌ شخص‌ بيمار و بي‌هوش‌ كه‌ گاهي‌ از بيماري‌ و بي‌هوشي‌ خود به‌ خود مي‌آيد و آرام‌ مي‌گيرد ـ از آن‌ عذاب‌ آرام‌ نمي‌گيرند.
 
	سوره ص آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و گفتند» از روي‌ استهزا، استبعاد و تكذيب‌ «پروردگارا! هر چه‌ زودتر بهره‌ ما را» از خير يا شر «پيش‌ از روز حساب‌ به‌ ما بده» و آن‌ را تا روز قيامت‌ به‌ تأخير نينداز.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4443.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:4444.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:4445.txt"> آيه  19</a><a class="text" href="w:text:4446.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:4447.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:4448.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:4449.txt"> آيه  23</a><a class="text" href="w:text:4450.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:4451.txt">آيه  25</a><a class="text" href="w:text:4452.txt">آيه  26</a></body></html>سوره ص آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ اصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اي‌ پيامبر‌ص! «بر آنچه‌ مي‌گويند» از سخنان‌ كفرآلود و آزاردهنده‌ «صبر كن‌ و بنده‌ ما داوود را كه‌ صاحب‌ قوت‌ بود» در علم‌ و عمل‌ و تلاش‌ و عبادت‌ «به‌ ياد آور» تا از اين‌ يادآوري‌، درسها و آموزه‌ها برگيري‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه ‌داوود(ع) يك‌ روز را روزه‌ مي‌گرفت‌ و روز ديگر را مي‌خورد، نصف‌ شب‌ را مي‌خوابيد و يك‌سوم‌ آن‌ را به‌ قيام‌ مي‌گذراند و باز يك‌ششم‌ آن‌ را مي‌خوابيد و چون‌ با دشمن‌ روبرو مي‌شد، هرگز پا به‌ فرار نمي‌گذاشت‌. همچنين‌ در حديث‌ شريف ‌آمده‌ است‌: «داوود(ع) عابدترين‌ بشر بود». «هر آينه‌ او أواب‌ بود» اواب‌: كسي‌ است‌ كه‌ از هر چه‌ خداي‌ عزوجل‌ آن‌ را ناپسند مي‌دارد، بازگشته‌ و به‌سوي‌ آنچه ‌كه‌ دوست‌ دارد، باز مي‌گردد. البته‌ فقط كسي‌ اين‌ توان‌ را دارد كه‌ در دين‌ نيرومند باشد.
	سوره ص آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْرَاقِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هرآينه‌ ما كوهها را با او رام‌ ساختيم‌؛ شامگاهان‌ و بامدادان» كه‌ همنوا با او «تسبيح‌ مي‌گفتند» مقاتل‌ مي‌گويد: «چنان‌ بود كه‌ وقتي‌ داوود(ع) خداأ را ذكر مي‌گفت‌، كوهها نيز همنوا با او ذكر مي‌گفتند و او تسبيح‌ گفتن‌ كوهها را مي‌فهميد».
 
	سوره ص آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَّهُ أَوَّابٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و پرندگان‌ را رام‌ كرديم‌ كه‌ گردآينده‌ بودند» از هر ناحيه‌اي‌ و همراه‌ با داوود(ع)، خداي‌ عزوجل‌ را تسبيح‌ مي‌گفتند. ابن‌كثير مي‌گويد: «يعني‌ چون ‌پرندگان‌ تسبيح‌ او را مي‌شنيدند، از بس‌ كه‌ مجذوب‌ ترنم‌ وي‌ به‌ خواندن‌ زبور مي‌شدند، در هوا بر جاي‌ خود توقف‌ مي‌كردند و نمي‌توانستند بروند پس‌ همانجا در هوا همنوا با او تسبيح‌ مي‌گفتند». «همگي‌ براي‌ او بازگشت‌ كننده‌ بودند» يعني‌: كوهها و پرندگان‌ هر يك‌ همراه‌ و همنوا با او و به‌خاطر تسبيح‌ گفتن‌ او، تسبيح ‌مي‌گفتند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوذر(رض) از رسول‌‌خدا‌ص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «يصبح‌ علي‌ كل‌ سلامي‌ من‌ أحدكم‌ صدقة‌، فكل‌ تسبيحة‌ صدقة‌ وكل‌ تهليلة ‌صدقة‌ وكل‌ تكبيرة‌ صدقة‌ وأمر بالمعروف‌ صدقة‌ ونهي‌ عن‌ المنكر صدقة ويجزي‌ من ‌ذلك‌ ركعتان‌ يركعهما من‌ الضحي‌: هر بامداد در برابر هر مفصل‌ از مفاصل‌ يكي‌ از شما[1] دادن‌ صدقه‌اي‌ لازم‌ است‌ پس‌ هر تسبيحي‌ صدقه‌اي‌ است‌، هر تهليلي ‌صدقه‌اي‌ است‌، هر تكبيري‌ صدقه‌اي‌ است‌، هر امر به ‌معروفي‌ صدقه‌اي‌ است‌ و هر نهي‌ از منكري‌ صدقه‌اي‌ است‌. بدانيد؛ دو ركعت‌ نماز را كه‌ بنده‌ در چاشتگاه ‌مي‌گزارد، از جاي‌ همه‌ اينها كفايت‌ مي‌كند». كه‌ اين‌ نماز را نماز «اشراق‌» مي‌نامند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌‌خدا‌ص در روز فتح‌ مكه‌، هشت ‌ركعت‌ نماز اشراق‌ خواندند.
 
[1] اين‌ مفاصل‌ ـ چنان‌كه‌ در حديث‌ ديگري‌ آمده‌ است‌ ـ سيصدوشصت‌ مفصل‌ است‌.سوره ص آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ وَشَدَدْنَا مُلْكَهُ وَآتَيْنَاهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ ال