خِطَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و فرمانروايي‌اش‌ را استوار كرديم» يعني‌: فرمانروايي‌ داوود(ع) را استوار و پايدار گردانيديم‌ ؛ با پيروزي‌ وي‌ در رزمگاهها و افگندن‌ رعب‌ و وحشت‌ وي‌ در دلهاي‌ دشمنان‌ «و به‌ او حكمت» يعني‌: نبوت‌ و شناخت‌ هرآنچه‌ كه‌ در معرض ‌داوريش‌ قرار مي‌گرفت‌ «و فصل‌الخطاب» يعني‌: فيصله‌ كردن‌ روشن‌ در امر قضاوت‌ «بخشيديم» مجاهد مي‌گويد: «فصل ‌الخطاب‌ عبارت‌ از نفوذ فيصله‌ بخش‌ در كلام‌ و حاكميت‌ و داوري‌ است‌، كه‌ اين‌ تمام‌ سخنان‌ وي‌ را شامل‌ مي‌شود». مراد نيز همين‌ معني‌ است‌ چنان‌كه‌ ابن‌جرير اين‌ معني‌ را برگزيده‌. به‌قولي‌: فصل‌الخطاب‌: قرار دادن‌ معناي‌ بسيار در لفظي‌ اندك‌ است‌.
 
	سوره ص آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ وَهَلْ أَتَاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» اي‌ محمد‌ص! «آيا خبر اصحاب‌ دعوي‌ به‌ تو رسيده‌ است‌ چون‌ از ديوار محراب‌ او بالا رفتند؟» نقل‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) دو فرشته‌ را به‌ هيأت‌ دو خصم ‌به‌سوي‌ داوود(ع) فرستاد كه‌ او را متوجه‌ و متنبه‌ به‌ خطايي‌ گردانند كه‌ از وي‌ سر زده‌ بود تا توبه‌ كند. آن‌ دو فرشته‌ از بالاي‌ ديوار محراب‌ عبادت‌ و نمازش‌ نزد وي ‌فرود آمدند. از ابن‌عباس‌ك روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: «داوود(ع) زن ‌اوريا ـ يكي‌ از فرماندهانش‌ ـ را در حال‌ غسل‌ ديد و دلبسته‌ و شيداي‌ وي‌ شد پس ‌شوهرش‌ را در جنگ‌ پيش‌ افگند تا به‌ قتل‌ رسيد آن‌گاه‌ چون‌ عده‌ وي‌ سپري‌ شد، از وي‌ خواستگاري‌ كرد و او را به‌ عقد خويش‌ درآورد. بعدا آن‌ دو فرشته‌، از ديوار محل‌ عبادت‌ وي‌ بالا آمده‌ و قضيه‌اي‌ را پيش‌ وي‌ افگندند كه‌ در كتاب ‌خدا(ج) حكايت‌ آن‌ را مي‌خوانيم‌. و داوود(ع) سجده‌كنان‌ بر زمين‌ افتاد پس ‌خداي عزوجل‌ بر او آمرزيد و توبه‌اش‌ را پذيرفت‌». اما ابن‌كثير مي‌گويد: «مفسران‌ در اينجا داستاني‌ (نظير روايت‌ ياد شده‌ ابن‌ عباس ك) را نقل‌ كرده‌اند كه ‌بيشتر آن‌ برگرفته‌ از اسرائيليات‌ است‌ و از معصوم‌ ص در باره‌ آنها حديثي‌ كه‌ پيروي‌ از آن‌ واجب‌ باشد، به‌ ثبوت‌ نرسيده‌ است‌ و هر چند ابن‌ابي‌حاتم‌ در اين‌ باب‌ حديثي‌ را روايت‌ كرده‌ است‌، اما سند آن‌ حديث‌ صحيح‌ نيست‌ پس‌ بهتر آن‌ است‌كه‌ به‌صرف‌ خواندن‌ اين‌ داستان‌ بسنده‌ كنيم‌ و حقيقت‌ آن‌ را به‌ خداي‌ عزوجل ‌موكول‌ نماييم‌ زيرا قرآن‌ حق‌ است‌ و آنچه‌ كه‌ قرآن‌ متضمن‌ آن‌ مي‌باشد، نيز حق ‌است‌». بعضي ‌ديگر از علماي‌ اسلام‌ نيز ـ همانند ابن‌كثير ـ منكر صحت‌ اين ‌داستان‌ شده‌ و گفته‌اند: «آن‌ دو تن‌ كه‌ از ديوار محراب‌ بر داوود(ع) بالا آمدند، دو فرشته‌ نه‌ بلكه‌ دو بشر بودند كه‌ حقيقتا درباره‌ گوسفندان خويش‌ با هم‌ دعوي‌ ومرافعه‌ داشتند»[2].
 
[2] حق نیز همان است که ابن کثیر رحمه الله عنوان کرده است زیرا چنین عملی از پیامبر خدا داوود علیه السلام بسیار بعید است و چنین روایتی از رسول الله صلی الله علیه وسلم به ثبوت نرسیده و به احتمال بسیار از اسرائیلیات و منابع اهل کتاب است.سوره ص آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ إِذْ دَخَلُوا عَلَى دَاوُودَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوا لَا تَخَفْ خَصْمَانِ بَغَى بَعْضُنَا عَلَى بَعْضٍ فَاحْكُم بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَى سَوَاء الصِّرَاطِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«وقتي‌ بر داوود درآمدند و او از آنان‌ به‌ هراس‌ افتاد» زيرا آن‌ دو به‌ طور ناگهاني‌ وبي‌ اجازه‌اش‌ ـ نه‌ از دروازه‌ عادي‌اي‌ كه‌ مردم‌ از آن‌ وارد مي‌شدند ـ بر وي‌ درآمدند. ابن‌كثير مي‌گويد: «داوود(ع) فرمان‌ داده‌ بود كه‌ در آن‌ روز كسي‌ نزد وي‌ نيايد و او را در خلوت‌ عبادتش‌ تنها بگذارند پس‌ بناگاه‌ با دو تن‌ كه‌ به‌ شكلي ‌غير عادي‌ از ديوار بالا آمدند روبرو شد و از اين‌ حالت‌ غيرعادي‌ هراسيد». «گفتند: نترس‌، ما دو طرف‌ دعوا هستيم‌ كه‌ يكي‌ از ما بر ديگري‌ ستم‌ كرده‌ است‌ پس ‌ميان‌ ما به‌حق‌ داوري‌ كن‌ و جور نكن» يعني‌: در حكم‌ و داوري‌ خويش‌، از حق‌ دور نشو «و ما را به‌ راه‌ راست‌ راهنمايي‌ كن» يعني‌: در اين‌ قضيه‌ ما را به‌سوي‌ حق ‌راهنمايي‌ كرده‌ و بر حق‌ وادارمان‌ كن‌.
 
	سوره ص آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ هَذَا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِيَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَكْفِلْنِيهَا وَعَزَّنِي فِي الْخِطَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ يكي‌ از آن‌دو گفت‌: «اين‌ برادر من‌ است‌، نودونه‌ نعجه‌ دارد» نعجه‌: گوسفند ماده‌ (ميش) است‌ و گاهي‌ به‌ گاو وحشي‌ نيز نعجه‌ مي‌گويند «و من‌ فقط يك‌ ميش‌ دارم‌ و مي‌گويد: آن‌ يك‌ ميش‌ را هم‌ به‌ من‌ واگذار» يعني‌: آن‌ يك‌ ميشت‌ را هم‌ به‌ من‌ بده‌ تا آن‌ را به‌ ميشهاي‌ خودم‌ بپيوندانم‌ و آن‌ يكي‌ هم‌ بهره‌ و نصيب‌ من ‌باشد «و در سخن‌گويي‌ بر من‌ غالب‌ آمده‌ است» يعني‌: برادرم‌ بر من‌ در دعوي‌ غالب‌ آمده‌ زيرا در طرح‌ حجت‌ از من‌ تواناتر است‌.
اعراب‌ از زن‌ نيز كنايتا به‌ «نعجه‌» تعبير كرده‌ و زنان‌ را به‌ گاوهاي‌ ماده‌ تشبيه‌ مي‌كنند. ازاين‌روي‌ كساني‌ كه‌ داستان‌ زن‌ «اوريا» را مطرح‌ مي‌كنند، مي‌گويند: آن‌ دو فرشته‌ اين‌ داستان‌ را به‌ منظور تنبيه‌ داوود(ع) و متوجه‌ ساختن‌ وي‌ به‌ اشتباهش‌ مطرح‌ كردند زيرا او در عين‌ حالي‌ كه‌ خودش‌ ده‌ها زن‌ آزاد داشت‌، به‌ زن‌ اوريا نيز چشم‌ دوخته‌ بود. پس‌ مرادشان‌ از «نعجه‌»، زن‌ اوريا بود.
و چنان‌كه‌ گفتيم‌، مفسران‌ اين‌ داستان‌ را رد كرده‌ و آن‌ را از داستانهاي‌ اسرائيلي ‌شناخته‌اند.
 	سوره آل عمران آيه  78
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقاً يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آنان» يعني‌: از يهوديان‌ «گروهي‌ هستند كه‌ زبان‌ خود را» به‌ خواندن ‌«كتاب» تحريف ‌شده‌اي‌ «مي‌پيچانند» يعني‌: آنچه‌ را بر كتاب‌ خدا(ج)  افزوده‌اند و تحريف‌ كرده‌اند، چنان‌ مي‌خوانند كه‌ گويي‌ اين‌ هم‌ از كتاب‌ خدا(ج)  است‌ «تاآن‌ را از كتاب‌ بپنداريد» و گمان‌ كنيد كه‌ آن‌ هم‌ از كلام‌ نازل‌ شده‌ خداوند متعال‌است‌ «با اين‌ كه‌ آن‌ از كتاب‌ نيست» و قطعا مطالب‌ بر بافته‌ خودشان‌ است‌ «ومي‌گويند: آن‌ از نزد خداوند است» يعني‌: به‌دروغ‌ و افترا چنين‌ سخني‌ مي‌گويند «درصورتي‌كه‌ آن‌ از سوي‌ خداوند نيست‌ و بر خدا دروغ‌ مي‌بندند با اين‌ كه‌ خودشان ‌م