a><a class="folder" href="w:html:4567.xml">صفحة (464) (آیه 48) </a><a class="folder" href="w:html:4577.xml">صفحة (465) (آیه 57)</a><a class="folder" href="w:html:4589.xml">صفحة (466) (آیه 68)</a><a class="folder" href="w:html:4597.xml">صفحة (467) (آیه 75) </a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4516.txt">وجه‌تسميه‌:﴿ سوره‌ زمر ﴾</a><a class="text" href="w:text:4517.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:4518.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:4519.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:4520.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:4521.txt">آيه  5</a></body></html>﴿ سوره‌ زمر ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (75) آيه‌ است‌.
 
وجه‌تسميه‌: اين‌ سوره‌ مباركه‌ «زمر» ناميده‌ شد زيرا اخداوند(ج) در آخر آن ‌«72 ـ 71»، گروه‌ كفار گمراه‌ و نابكار را به‌ خواري‌ و حقارت‌ و گروه‌ مؤمنان‌ نيكبخت‌ را با اجلال‌ و اكرام‌ ياد كرده‌ است‌ «75 ـ 73». زمر: يعني‌ گروهها.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عائشه‌ رضي‌ الله عنها آمده‌ است‌: «رسول‌‌خدا‌ص پشت‌ سر هم‌ روزه‌ مي‌گرفتند تا بدانجا كه‌ مي‌گفتيم‌: ديگر نمي‌خواهند كه‌ بخورند. و پشت‌ سرهم‌ مي‌خوردند تا بدانجا كه‌ مي‌گفتيم‌: ديگر نمي‌خواهند كه‌ روزه ‌بگيرند. و ايشان‌ در هر شب‌، سوره‌هاي‌ «اسراء» و «زمر» را تلاوت‌ مي‌كردند».
 
سوره زمر
آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ تَنزِيلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«نازل‌ شدن‌ اين‌ كتاب» يعني‌: فروفرستادن‌ اين‌ قرآن‌ «از جانب‌ خداي‌ عزيزي» است‌ كه‌ در ملك‌ و فرمانروايي‌اش‌ قوي‌ و غالب‌ و در صنعش‌: «حكيم‌ است» و همه‌ اشيا را در جايگاه‌ مناسب‌ آنها قرار مي‌دهد.
 
	آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَّهُ الدِّينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ما اين‌ كتاب‌ را به‌حق‌ به‌سوي‌ تو نازل‌ كرده‌ايم» يعني‌: در حالي‌ آن‌ را به‌ سويت ‌نازل‌ كرده‌ايم‌ كه‌ مشمول‌ حق‌ و راستي‌ است‌ و ما آن‌ را به‌ باطل‌ و بيهوده‌ نازل ‌نكرده‌ايم‌. مراد اين‌ است‌ كه‌ همه‌ آنچه‌ در قرآن‌ است‌ ـ از اثبات‌ توحيد و نبوت‌ و معاد گرفته‌ تا انواع‌ احكام‌ و تكاليف‌ ـ حق‌ است‌ «پس‌ خدا را ـ درحالي‌كه‌ دين‌ خود را براي‌ او پاك‌ و خالص‌ مي‌داري‌ ـ عبادت‌ كن» اخلاص‌: آن‌ است‌ كه‌ بنده‌ با عملش ‌تنها رضاي‌ خداي‌ سبحان‌ را مدنظر داشته‌ و هيچ‌ چيز ديگري‌ از آن‌، مقصود وي ‌نباشد. دين‌: عبارت‌ از عبادت‌ و طاعت‌ است‌ و رأس‌ و اساس‌ دين‌، عقيده‌ به‌توحيد خداوند متعال‌ و نفي‌ شرك‌ از وي‌ مي‌باشد.
	آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ أَوْلِيَاء مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آگاه‌ باشبد: دين‌ خالص‌ از آن‌ خداست» يعني‌: پرستش‌ خالص‌ و پيراسته‌ از شائبه‌هاي‌ شرك‌ و غير آن‌، همانا از آن‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌ اما غير آن‌ از اديان‌، دين‌ خالصي‌ كه‌ اخداوند(ج) به‌ آن‌ امر كرده‌ است‌، نيستند «و كساني‌ كه‌ به‌جاي‌ او سروراني‌ براي‌ خود گرفته‌اند» و با آنها طرح‌ موالات‌ و دوستي‌ ريخته‌اند «و گفتند: ما آنها را جز براي‌ اين‌كه‌ ما را به‌ الله در مرتبه‌ قرب‌ نزديك‌ سازند، عبادت‌ نمي‌كنيم» اين‌ اوليا و سروران‌ دروغين‌، بتاني‌ بودند كه‌ مشركان‌ آنها را بجز خداي‌ سبحان ‌مي‌پرستيدند و چون‌ به‌ آنها گفته‌ مي‌شد: پروردگار و آفريننده‌ شما كيست‌؟ آسمانها و زمين‌ را چه‌كسي‌ آفريده‌؟ و چه‌كسي‌ از آسمان‌ آب‌ فرو فرستاده ‌است‌؟ در پاسخ‌ مي‌گفتند: الله. ولي‌ چون‌ به‌ آنها گفته‌ مي‌شد: در اين‌ صورت ‌معناي‌ عبادت‌ شما براي‌ بتان‌ چيست‌؟ مي‌گفتند: تا ما را به‌ الله نزديك‌ ساخته‌ و نزد وي‌ براي‌ ما شفاعت‌ كنند؛ «بي‌گمان‌ خدا ميانشان» يعني‌: ميان‌ اهل‌ اديان‌، يا ميان ‌مخلصان‌ و وارستگان‌ براي‌ دين‌ خويش‌ و ميان‌ كساني‌ كه‌ اخلاص‌ نورزيده‌اند «درباره‌ آنچه‌ كه‌ بر سر آن‌ اختلاف‌ دارند» از دين‌ «حكم‌ مي‌كند» در روز قيامت‌. اختلافشان‌ در توحيد و شرك‌ است‌ زيرا هر گروه‌ مدعي‌ آن‌ است‌ كه‌ حق‌ با وي‌ مي‌باشد «در حقيقت‌ خدا كسي‌ را كه‌ دروغزن‌ كفران‌ پيشه‌ است» يعني‌: حق‌ تعالي ‌كسي‌ را كه‌ در پندار خويش‌ در مورد خدايان‌ باطل‌ كه‌ او را به‌ الله(ج)نزديك ‌مي‌كنند دروغگوست‌ و با گرفتن‌ بتان‌ به‌ خدايي‌ و قراردادن‌ آنها به‌عنوان‌ شركايي ‌براي‌ خداي‌ يكتاي‌ بي‌همتا، كفران‌ پيشه‌ است‌؛ «هدايت‌ نمي‌كند» به‌سوي‌ دينش‌ وبه‌ وي‌ توفيق‌ راهيابي‌ به‌سوي‌ حق‌ نمي‌دهد.
جويبر از ابن‌عباس‌ك در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ فرمود: اين‌ آيه‌ درباره‌ سه‌ قبيله‌ عامر، كنانه‌ و بني‌سلمه‌ نازل‌ شد كه‌ بتان‌ را پرستش‌ كرده‌ و فرشتگان‌ را دختران‌ خدا مي‌پنداشتند و مي‌گفتند: ما اين‌ بتان‌ را جز براي ‌اين‌ نمي‌پرستيم‌ كه‌ ما را با قربي‌ مخصوص‌، به‌ خدا نزديك‌ كنند.
 
	سوره آل عمران آيه  84
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ عَلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَالنَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اي‌ محمدص! «بگو: به‌ خدا و آنچه‌ بر ما نازل‌ شده‌ ايمان‌ آورديم» و اين‌ حقيقت ‌را از سوي‌ خود و امت‌ خويش‌ اعلام‌ كن‌ «و» بگو: ايمان‌ آورديم‌ به‌ «آنچه‌ بر ابراهيم‌ و اسماعيل‌ و اسحاق‌ و يعقوب‌ و اسباط نازل‌ شده» اسباط: قبايل‌ بني‌اسرائيل‌ از احفاد و نوادگان‌ فرزندان‌ دوازده‌گانه‌ يعقوب‌(ع) اند كه‌ به‌ موسي‌(ع) ايمان‌ آوردند «و» ايمان‌ آورديم‌ به‌ «آنچه‌ به‌ موسي‌ و عيسي‌ و پيامبران» ديگر «از جانب ‌پروردگارشان‌ داده‌ شده‌ و ميان‌ هيچ‌يك‌ از آنان‌ فرق‌ نمي‌گذاريم» چنان‌كه‌ يهود ونصاري‌ فرق‌ گذاشته، به‌ بعضي‌ از پيامبران‌‡ ايمان‌ آوردند و به‌ برخي‌ ديگر كافرشدند. تفسير نظير اين‌ آيه‌ كريمه‌ در سوره‌ «بقره/‌136» گذشت‌. «و ما او را فرمانبرداريم» يعني‌: ما براي‌ حق‌ تعالي‌ منقاد و مخلص‌ هستيم‌.
آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ لَوْ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لَّاصْطَفَى مِمَّا يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ سُبْحَانَهُ هُوَ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر خدا مي‌خواست‌ براي‌ خود فرزندي‌ بگيرد، قطعا از ميان‌ آنچه‌ آفريده‌ است‌، آنچه‌ مي‌خواست‌ برمي‌گز