‌ آورد.
عبدالرزاق‌ از معمر در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ گفت‌: مشركان‌ به‌ رسول‌‌خدا‌ص گفتند: يا از عيب‌جويي‌ و دشنام ‌دادن‌ خدايان‌ ما دست ‌بردار، يا از آنان‌ مي‌خواهيم‌ كه‌ تو را آشفته‌سر و ديوانه‌ كنند! پس‌ اين‌ آيه‌ نازل ‌شد. نقل‌ است‌ كه‌ چون‌ رسول‌‌خدا‌ص خالدبن‌ وليد(رض) را براي‌ شكستن‌ بت ‌«عزي‌» فرستادند، متولي‌ آن‌ بت‌ به‌ وي‌ گفت‌: اي‌ خالد! من‌ بر تو از آسيب‌ وي ‌بيمناكم‌ زيرا او نيرويي‌ دارد كه‌ هيچ ‌چيز بر وي‌ پنجه‌ افگنده‌ نمي‌تواند. اما خالد بي‌اعتنا به‌ اين‌ سخن‌، تبر را گرفت‌ و آن‌ را بر چهره‌ آن‌ بت‌ چنان‌ كوبيد كه‌ خرد و ويرانش‌ كرد. آن‌گاه‌ بازگشت‌.
 
آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن يَهْدِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن مُّضِلٍّ أَلَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انتِقَامٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هركه‌ را الله هدايت‌ كند، هيچ‌ گمراه‌كننده‌اي‌ ندارد» كه‌ او را از راه‌ هدايت‌ بيرون ‌برده‌ و به‌ گمراهي‌ درافگند «مگر خدا غالب‌ منتقم‌ نيست‌؟» يعني‌: قطعا حق‌ تعالي‌ بر هر چيز غالب‌ و مسلط است‌، اويي‌ كه‌ با لهيب‌ عذاب‌ و تازيانه‌ مجازات‌ خويش‌، از نافرمانان‌ انتقام‌ مي‌گيرد.
 
	آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَفَرَأَيْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداي‌ سبحان‌ اعتراف‌ مشركان‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ را يادآور مي‌شود كه‌: چون‌ از آفريننده‌ كائنات‌ مورد پرسش‌ قرار گيرند، مي‌گويند: او الله(ج)است‌: «واگر از آنها بپرسي» لام‌ در «لئن‌» لام‌ قسم‌ است‌ «كه‌ چه‌كسي‌ آسمانها و زمين‌ را آفريده‌؟ قطعا مي‌گويند: خدا» ولي‌ به‌ رغم‌ اين‌ اعتراف‌، بتان‌ را مي‌پرستند پس ‌عقلهايشان‌ چگونه‌ پرستش‌ غيرآفريننده‌ كل‌ و شريك‌ گردانيدن‌ مخلوقي‌ را با او در پرستش‌، پسنديده‌ و قابل‌ توجيه‌ مي‌داند؟ «بگو: چه‌ تصور مي‌كنيد ؛ اگر خدا در حق‌من‌ بلايي‌ خواسته‌ باشد، آيا آنچه‌ را به‌جاي‌ خدا مي‌پرستيد مي‌توانند بلاي‌ او را دفع‌ كنند؟» يعني‌: آيا آن‌ بتان‌ بي‌جان‌ قادر هستند كه‌ آن‌ سختي‌ و بلايي‌ را كه ‌اخداوند(ج) بر من‌ خواسته‌ باشد، از من‌ دور گردانند؟ «يا اگر در حق‌ من‌ خيري‌ اراده‌كند، آيا آنها مي‌توانند رحمتش‌ را بازدارند؟» به‌طوري‌ كه‌ آن‌ رحمت‌ به‌ من‌ نرسد؟ رحمت‌: نعمت‌، برخورداري‌ و رفاه‌ است‌.
مقاتل‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ مي‌كند كه‌ رسول‌‌خدا‌ص از مشركان ‌دراين‌باره‌ سؤال‌ كردند اما آنان‌ سكوت‌ نمودند. پس‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
«بگو: خدا مرا بس‌ است» در تمام‌ امورم‌؛ اعم‌ از جلب‌ منفعت‌ و دفع‌ زيان‌ و مشقت‌ «اهل‌ توكل‌ تنها بر او توكل‌ مي‌كنند» نه‌ بر غير وي‌.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «احفظ الله‌ يحفظك‌، احفظ الله‌ تجده‌ تجاهك‌، تعرف‌ إلي ‌الله‌ في‌ الرخاء يعرفك‌ في‌ الشدة‌: حق‌ و حرمت‌ الله(ج)را نگهدار؛ او تو را حفظمي‌كند و نگاهت‌ مي‌دارد، حق‌ و حرمت‌ الله(ج)را نگاه‌دار؛ او را در برابر خود مي‌يابي‌، خدا(ج) را در رفاه‌ و نعمت‌ بشناس‌ (و يادش‌ كن)، او تو را در سختي‌ وبلا مي‌شناسد (و از تو آن‌ بلا را دفع‌ مي‌كند)». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌است‌: «من‌ أحب‌ أن‌ يكون‌ أقوي‌ الناس‌ فليتوكل‌ علي‌ الله‌ تعالي‌، ومن‌ أحب‌ ان‌ يكون أغني‌ الناس‌، فليكن‌ بما في‌ يد الله‌ عزوجل‌ أوثق‌ منه‌ مما في‌ يديه‌، ومن‌ أحب‌ أن‌ يكون‌ أكرم‌ الناس‌ فليتق‌ الله‌ عزوجل‌: هر كس‌ دوست‌ دارد كه‌ قوي‌ترين‌ مردم‌ باشد، بايد بر اخداوند(ج) توكل‌ كند و هر كس‌ دوست‌ دارد توانگرترين‌ مردم‌ باشد، بايد اعتماد او به‌ آنچه‌ در دست‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌ بيشتر از آن‌ چيزي‌ باشد كه‌ در دست ‌خودش‌ قرار دارد و هر كس‌ دوست‌ دارد كه‌ گرامي‌ترين‌ مردم‌ باشد، بايد از خداي‌ عزوجل‌ پروا دارد».
 
آيه  39‏متن آيه : ‏‏ قُلْ يَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنِّي عَامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ‏
آيه  40‏متن آيه : ‏‏ مَن يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيمٌ ‏
  
‏ترجمه : ‏
«بگو اي‌ قوم‌ من‌! شما بر مكانت‌ خود» يعني‌: بر روش‌ و حالتي‌ كه‌ بر آن‌ قرار داريد؛ از دشمني‌ با دين‌ و دعوت‌ من‌ «عمل‌ كنيد، من‌ نيز عمل‌ مي‌كنم» يعني‌: بر شيوه‌ و حالتي‌ كه‌ بر آن‌ قرار دارم‌ «پس‌ به‌زودي‌ خواهيد دانست‌ بر چه‌ كسي‌ عذابي‌ كه ‌رسوايش‌ كند» و در دنيا خوارش‌ گرداند، بعد از افتخار و استكبار به‌ آن‌ «فرود مي‌آيد؟ و» به‌ زودي‌ خواهيد دانست‌ كه‌ «بر وي‌ عذابي‌ مقيم» يعني‌: دائم‌ و مستمر در سراي‌ آخرت‌ «فرود مي‌آيد» كه‌ عذاب‌ دوزخ‌ است‌؛ در اين‌ هنگام‌ است‌ كه‌ اين‌ حقيقت‌ بر وي‌ آشكار مي‌شود كه‌ خودش‌ بر باطل‌ و خصمش‌ بر حق‌ بوده ‌است‌. چنان‌كه‌ خداي‌ عزوجل‌ در بدر خوار و رسوايشان‌ گردانيد.
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4560.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:4561.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:4562.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:4563.txt">آيه  44</a><a class="text" href="w:text:4564.txt">آيه  45</a><a class="text" href="w:text:4565.txt">آيه  46</a><a class="text" href="w:text:4566.txt">آيه  47</a></body></html>سوره آل عمران آيه  88
‏متن آيه : ‏
‏ خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در آن» لعنت، يا در آتش‌ دوزخ‌ كه‌ نشانه‌ آن‌ است‌ «جاودانه‌ مي‌مانند، نه ‌عذاب‌ از آنان‌ كاسته‌ مي‌گردد و نه‌ به‌ آنان‌ مهلت‌ داده‌ مي‌شود» و در كار عذابشان‌ به‌ آنان‌ تأخيري‌ داده‌ مي‌شود.
سپس‌ حق‌ تعالي‌ توبه‌كنندگان‌ را استثنا كرده‌ و مي‌فرمايد:
 

آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدَى فَلِنَفْسِهِ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَمَا أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هرآينه‌ ما اين‌ كتاب‌ را براي‌ مردم» يعني‌: به‌خاطر آنان‌ و براي‌ بيان‌ آنچه‌ كه ‌بدان‌ مكلف‌ گرديده‌اند و براي‌ محقق‌ ساختن‌ مصالح‌ دنيوي‌ و اخرويشان‌ «به‌حق ‌بر تو فروفرستاديم‌ پس‌ هر كس‌ هدايت‌ شد» يعني‌: هر كس‌ راه‌ حق‌ را شناخت‌ و رهرو آن‌ گشت‌ «به‌سود خود هدايت‌ شده‌ است» و راهيابي‌ وي‌ به‌نفع‌ خود وي‌ است‌ «و هر كس‌ گمراه‌ گشت» از راه‌ حق‌ «ب