زي‌ از شفاعت‌ براي‌ ديگران‌ نيست‌ و كسي‌ در آن‌ راهي‌ ندارد مگر اين‌كه‌ شفاعتگر از كساني‌ باشد كه‌ اخداوند(ج) او را براي‌ شفاعت‌ پسنديده‌ باشد و مشفوع‌ له‌ نيز از كساني‌ باشد كه‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌ شفاعت‌ براي‌ وي‌ اذن‌ دهد «فرمانروايي‌ آسمانها و زمين‌ مخصوص‌ اوست» و هيچ‌كس‌ مالك‌ اين‌ نيست‌ كه‌ در كار او بدون‌ اذن‌ و رضايش‌ سخن‌ بگويد «سپس‌ به‌سوي‌ او بازگردانيده‌ مي‌شويد» در روز قيامت‌؛ پس ‌ميان‌ شما به‌ عدل‌ خويش‌ حكم‌ مي‌كند و هر كس‌ را در برابر عملش‌ جزا مي‌دهد.
 
	 آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ خدا به‌ تنهايي‌ ياد شود» و خدايانشان‌ همراه‌ با وي‌ ياد نشوند «دلهاي ‌كساني‌ كه‌ به‌ آخرت‌ ايمان‌ ندارند، تنگ‌ مي‌گردد» و در نتيجه‌، از ذكر او تنفر مي‌ورزند و مي‌رمند. اشمئزاز: آن‌ است‌ كه‌ شخص‌ از اندوه‌ و نفرت‌ پر شود و بر اثر آن‌، انقباض‌ و تنگي‌اي‌ در دل‌ وي‌ واقع‌ شود كه‌ اثر آن‌ بر چهره‌اش‌ نمايان‌ گردد.
سپس‌ خداوند متعال‌ خوشحالي‌ و شادماني‌ آنها را در هنگام‌ ياد كردن‌ بتانشان ‌ذكر نموده‌ و مي‌فرمايد: «و چون‌ كساني‌ كه‌ غير از او به‌ پرستش‌ گرفته‌ شده‌اند، ياد شوند» آنها خدايان‌ پنداري‌اي‌ مانند لات‌ و عزي‌ هستند «بناگاه‌ آنان‌ شادماني ‌مي‌كنند» يعني‌: از اين‌ يادآوري‌ شادمان‌ شده‌ و در بهجت‌ و خرمي‌ قرار مي‌گيرند. استبشار: پر شدن‌ دل‌ از شادي‌ است‌ تا بدانجا كه‌ پوست‌ چهره‌ از آن‌ باز و بشاش ‌گردد.
اين‌ واقعيتي‌ كه‌ آيه‌ كريمه‌ بدان‌ پرداخته‌ است‌، درد و آفتي‌ است‌ كه‌ امروزه‌ در عصر ما نيز شيوع‌ پيدا كرده‌؛ زيرا چه‌ بسا بيان‌ حقايق‌ ايماني‌، آثار نفرت‌ و اشمئزاز را بر چهره‌ بسياري‌ به‌ دنبال‌ دارد؛ مثلا اگر از اين‌ حقيقت‌ كه‌ شفا فقط به‌ دست ‌بلاكيف‌ خدا(ج) است‌، پيروزي‌ فقط به‌ دست‌ اوست‌ و غير اين‌ از سخناني‌ كه‌ بيانگر توحيد محض‌ است‌، سخن‌ به‌ ميان‌ آيد، سست‌ ايمانان‌ منقبض‌ مي‌شوند اما اگر از تأثير علوم‌، أسباب‌ و ابزار كار بشري‌ ياد كنيد، ملاحظه‌ مي‌نماييد كه‌ چهره ‌بسياري‌ باز و شكفته‌ شده‌ و آثار انبساط بر آنان‌ هويدا مي‌شود ـ نعوذبالله‌ من‌ذلك‌.
 
	آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ قُلِ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِي مَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو: بارالها! اي‌ پديدآورنده‌ آسمانها و زمين‌، اي‌ داناي‌ نهان‌ و آشكار، تو خود ميان ‌بندگانت‌ بر سر آنچه‌ اختلاف‌ مي‌كردند، داوري‌ مي‌كني» پس‌ نيكوكار را در قبال ‌نيكوكاري‌اش‌ و بدكردار را در قبال‌ بدكاري‌اش‌ جزا مي‌دهي‌ زيرا با اين‌ پاداش‌ و مجازات‌ توست‌ كه‌ اين‌ حقيقت‌ كه‌: چه‌كسي‌ بر حق‌ و چه‌كسي‌ بر باطل‌ است‌، آشكار مي‌شود و فقط در پيشگاه‌ توست‌ كه‌ بساط اختلاف‌ اختلاف‌كنندگان‌ وجدال‌ جدل‌كنندگان‌ برچيده‌ مي‌شود.
در حديث‌ شريف‌ به‌روايت‌ مسلم‌ و ابوداوود از عائشه‌ رضي‌ الله عنها آمده‌ است ‌كه‌ فرمود: «رسول‌‌خدا‌ص چون‌ از طرف‌ شب‌ براي‌ نماز و نيايش‌ برمي‌خاستند، نماز خويش‌ را با اين‌ دعا افتتاح‌ مي‌كردند: «اللهم‌ رب‌ جبريل‌ وميكائيل‌ وإسرافيل‌، فاطر السموات‌ والأرض‌، عالم‌ الغيب‌ والشهادة‌، أنت‌ تحكم‌ بين‌ عبادك‌ فيما كانوا فيه ‌يختلفون‌، اهدني‌ لما اختلف‌ فيه‌ من‌ الحق‌ بإذنك‌ إنك‌ تهدي‌ من‌ تشاء إلي‌ صراط مستقيم‌: بارالها! اي‌ پروردگار جبرئيل‌ و ميكائيل‌ و اسرافيل‌، اي‌ پديدآورنده‌ آسمانها وزمين‌، اي‌ داناي‌ نهان‌ و آشكار! تو ميان‌ بندگانت‌ در آنچه‌ كه‌ در مورد آن‌ اختلاف‌ مي‌كردند، داوري‌ مي‌كني‌ پس‌ مرا بر آنچه‌ از حق‌ كه‌ در آن‌ اختلاف‌ شده ‌است‌، به‌اذن‌ خويش‌ هدايت‌ كن‌، بي‌گمان‌ تو هر كه‌ را بخواهي‌، به‌سوي‌ راه‌ راست ‌هدايت‌ مي‌كني‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ چون‌ ابوبكر صديق(رض) از رسول‌‌خدا‌ص سؤال‌ كرد كه‌ در صبح‌ و شام‌ چه‌ بخواند؟ رسول‌‌خدا‌ص به‌ وي ‌فرمودند: چون‌ صبح‌ و شام‌ بر تو مي‌آيد و هنگامي‌ كه‌ شبانگاه‌ در خوابگاهت‌ قرار مي‌گيري‌، بگو: «اللهم‌ فاطر السموات‌ والأرض‌ عالم‌ الغيب‌ والشهادة‌، لا إله‌ إلا أنت، ‌رب‌ كل‌ شي‌ء ومليكه‌، أعوذ بك‌ من‌ شر نفسي‌ وشر الشيطان‌ وشركه‌، أن‌ أقترف‌ علي‌ نفسي‌ بسوء، أو أجره‌ إلي‌ مسلم‌: بارالها! اي‌ آفريننده‌ آسمانها و زمين‌، اي‌ داناي ‌نهان‌ و آشكار! معبودي‌ جز تو نيست‌، پروردگار و مالك‌ همه ‌چيز تويي‌، به‌ تو از شر نفس‌ خود و شر شيطان‌ و شرك‌ آن‌ پناه‌ مي‌برم‌ ؛ از اين‌كه‌ بر زيان‌ خودم‌ مرتكب ‌بدي‌اي‌ شوم‌، يا آن‌ بدي‌ را به‌سوي‌ مسلماني‌ بكشانم‌».
آيه  47
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ مِن سُوءِ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَبَدَا لَهُم مِّنَ اللَّهِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر آنچه‌ در زمين‌ است‌ يكسره‌ از آن‌ كساني‌ كه‌ ستم‌ كرده‌اند باشد» يعني‌: اگر تمام‌ اموال‌ و ذخاير دنيا از آن‌ ستمگران‌ باشد «و نظيرش‌ نيز با آن‌ باشد» يعني‌: همانند آن‌ از اموال‌ و ذخاير نيز با آن‌ ضميمه‌ باشد «قطعا آن‌ را براي‌ رهايي‌ خودشان ‌از سختي‌ عذاب‌ روز قيامت‌ خواهند داد» از بس‌ كه‌ در اين‌ روز، عذاب‌ اخداوند(ج) بر آنان‌ ـ به‌عنوان‌ جزاي‌ ظلمشان‌ ـ سخت‌ و سهمگين‌ است‌ «و آنچه‌ كه‌ حسابش‌ را نمي‌كردند، از سوي‌ خدا برايشان‌ آشكار مي‌گردد» يعني‌: از مجازاتهاي‌ الهي‌ و خشم‌ و شدت‌ عذاب‌ وي‌، چيزهايي‌ بر آنان‌ آشكار مي‌شود كه‌ در گمان‌ و حسابشان‌ قرار نداشته‌ است‌. مجاهد در تفسير آن‌ مي‌گويد: «اينان‌ در دنيا اعمالي‌ را انجام‌ داده ‌بودند كه‌ گمان‌ مي‌كردند آن‌ اعمال‌، اعمال‌ نيكي‌ است‌ اما بناگاه‌ ديدند كه‌ آن ‌اعمال‌ همه‌ گناه‌ بوده‌ است‌».
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4568.txt">آيه  48</a><a class="text" href="w:text:4569.txt">آيه  49</a><a class="text" href="w:text:4570.txt">آيه  50</a><a class="text" href="w:text:4571.txt">آيه  51</a><a class="text" href="w:text:4572.txt">آيه  52</a><a class="text" href="w:text:4573.txt">آيه  53</a><a class="text" href="w:text:4574.txt">آيه  54</a><a class="text" href="w:text:4575.txt">آيه  55</a><a class="text" href="w:text:4576.txt">آيه  56</a></body></html>آيه  48
‏متن آيه : ‏
‏ وَبَدَا لَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا كَسَبُوا