href="w:text:4666.txt">آيه  59</a><a class="text" href="w:text:4667.txt">آيه  60</a><a class="text" href="w:text:4668.txt">آيه  61</a><a class="text" href="w:text:4669.txt">آيه  62</a><a class="text" href="w:text:4670.txt">آيه  63</a><a class="text" href="w:text:4671.txt">آيه  64</a><a class="text" href="w:text:4672.txt">آيه  65</a><a class="text" href="w:text:4673.txt">آيه  66</a></body></html>آيه  59
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ السَّاعَةَ لَآتِيَةٌ لَّا رَيْبَ فِيهَا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در حقيقت‌، قيامت‌ قطعا آمدني‌ است‌، در آن‌ ترديدي‌ نيست» يعني‌: در تحقق‌ قيامت‌ شكي‌ نيست‌ «ولي‌ بيشتر مردم‌ باور نمي‌دارند» اين‌ امر را و آن‌ را تصديق ‌نمي‌كنند، بدان‌جهت‌ كه‌ فهم‌هايشان‌ از محسوسات‌ ظاهري‌ تجاوز نمي‌كند و عقلهايشان‌ را در دريافت‌ حجت‌ و تأمل‌ در امر آخرت‌، به‌كار نمي‌اندازند.
 
	آيه  60
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و پروردگارتان‌ فرمود: مرا بخوانيد تا شما را اجابت‌ كنم» مراد از «دعاء: خواندن‌»، درخواست‌ جلب‌ منافع‌ و دفع‌ زيان‌ از بارگاه‌ پروردگار، يا عبادت‌ و يگانه‌پرستي‌ وي‌ است‌. البته‌ دعا در ذات‌ خويش‌ عبادت‌ است‌ بلكه‌ دعا چنان‌كه‌ درحديث‌ شريف‌ آمده‌: «مغز عبادت‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «إن ‌لربكم‌ في‌ بقية‌ أيام‌ دهركم‌ نفحات‌، فتعرضوا له‌، لعل‌ دعوه‌ أن‌ توافق‌ رحمة فيسعد بها صاحبها سعادة لا يخسر بعدها أبدا: قطعا پروردگارتان‌ در بقيه‌ ايام‌ روزگار «زندگي‌» تان‌، دهش‌ها و بخشش‌هايي‌ دارد پس‌ خود را براي‌ آنها پيش‌ افگنيد؛ چه‌بسا دعايي‌ با رحمتي‌ موافقت‌ و همراهي‌ كند پس‌ صاحبش‌ به‌وسيله‌ آن‌ به‌ سعادتي‌ نايل ‌گردد كه‌ بعد از آن‌ هرگز و براي‌ هميشه‌ زيانمند نشود».
البته‌ اين‌ آيه‌، خود در اين‌ باب‌ حجت‌ است‌ زيرا خداوند(ج) خودش‌ فرموده‌: (مرا به‌ دعا بخوانيد تا برايتان‌ اجابت‌ كنم)، سپس‌ به‌دنبال‌ آن‌ فرمود: «در حقيقت‌، كساني‌ كه‌ از عبادت‌ من» يعني‌: از دعاي‌ من‌ «استكبار مي‌ورزند، زودا كه‌ به‌ خواري‌ و زاري‌ وارد دوزخ‌ شوند» اين‌ هشداري‌ است‌ سخت‌ به‌ كساني‌ كه‌ از دعا نمودن‌ به ‌بارگاه‌ خدا(ج) تكبر مي‌ورزند. بنابراين‌، كسي‌ كه‌ برآوردن‌ حاجات‌، جلب‌ منفعت ‌و دفع‌ ضرر را از مردگان‌ بخواهد، در واقع‌ با اين‌ دعاي‌ خويش‌، آنها را عبادت ‌كرده‌ و چيزي‌ را برايشان‌ صرف‌ كرده‌ كه‌ صرف‌ كردن‌ آن‌ جز براي‌ خداي‌ سبحان ‌جايز نيست‌. از اين‌ كه‌ بگذريم‌؛ دعاي‌ غير خداوند(ج) براي‌ دعاكننده‌ هيچ‌ سودي‌ دربر ندارد زيرا تنها كسي‌ كه‌ بر اجابت‌ كردن‌ دعا تواناست‌، خداي‌ سبحان‌ است ‌بنابراين‌، او بندگانش‌ را به‌ دعا كردن‌ و درخواست‌ حاجات‌ از بارگاه‌ خود دستور داده‌ و در اين‌ صورت‌، اجابت‌ دعايشان‌ را وعده‌ داده‌ است‌ و وعده‌ او نيز حق ‌است‌ پس‌ اي‌ بندگان‌ خدا! خواسته‌هاي‌ خود را به‌ خداوند(ج) متوجه‌ سازيد و درخواسته‌هاي‌ خود بر ذاتي‌ تكيه‌ كنيد كه‌ شما را به‌ توجيه‌ اين‌ درخواستها به‌سوي ‌خويش‌ فرمان‌ داده‌ و اجابت‌ آنها را نيز براي‌ شما تضمين‌ كرده‌ است‌. آري‌! اوست‌ ذات‌ بخشنده‌ كريمي‌ كه‌ دعاي‌ دعاكننده‌ را اجابت‌ مي‌كند و بر كساني‌ كه‌ نيازها و حوايج‌ خود را در امور دنيا و دين‌ از فضل‌ بزرگ‌ و ملك‌ فراگير و وسيع‌ او درخواست‌ نمي‌كنند، خشم‌ مي‌گيرد چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «من‌ لم ‌يدع‌ الله‌ عزوجل‌ غضب‌ عليه‌: هركه‌ به‌ بارگاه‌ خداي‌ عزوجل‌ دعا نكند، حق‌ تعالي ‌بر او خشم‌ مي‌گيرد».
 
آيه  61
‏متن آيه : ‏
‏ اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِراً إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خدا همان‌ كسي‌ است‌ كه‌ شب‌ را براي‌ شما آفريد تا در آن‌ آرام‌ گيريد» از حركات ‌و جنب‌وجوش‌هايتان‌ در طلب‌ رزق‌ و روزي‌ و در پي‌ كسب‌ و كار زيرا حق‌ تعالي‌ شب‌ را تاريك‌ و سرد گردانيده‌ است‌، كه‌ اين‌ دو پديده‌، با آرامش‌ و خواب ‌تناسب‌ و همخواني‌ دارند «و روز را مبصر آفريد» يعني‌: آن‌ را روشنگر ساخت‌ تا نيازهاي‌ خود را در آن‌ ببينيد و در چشم‌اندازي‌ روشن‌، به ‌راحتي‌ در طلب‌ كسب‌وكار و ارزاق‌ خويش‌ گشت‌وگذار نماييد «بي‌گمان‌ خداوند بر مردم‌ صاحب‌فضل‌ است» پس‌، از نعمتهاي‌ بي‌شمار خود بر آنها مي‌بخشد «ولي‌ بيشتر مردم ‌شكر نمي‌گزارند» نعمتها را و به‌ آنها اعتراف‌ نمي‌كنند. يا بدان‌ جهت‌ كه‌ منكر آن ‌نعمتهايند، يا از تفكر و نگرش‌ در اين‌ نعمتها غفلت‌ مي‌كنند و در نتيجه‌، آنچه‌ را كه ‌از شكر و سپاس‌ منعم‌ واجب‌ است‌، فرو مي‌گذارند.
 
	آيه  62
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ لَّا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين» كسي‌ كه‌ آفريننده‌ شب‌ و روز است‌ «الله پروردگار شماست‌ كه‌ آفريننده ‌هر چيزي‌ است‌، خدايي‌ جز او نيست‌ پس‌ از كجا بازگردانيده‌ مي‌شويد؟» يعني‌: پس‌ چگونه‌ به‌ بيراهه‌ رفته‌ و از عبادت‌ وي‌ بر مي‌گرديد و از توحيد وي‌ منصرف‌ ساخته ‌مي‌شويد.
 
	سوره آل عمران آيه  97
‏متن آيه : ‏
‏ فِيهِ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَّقَامُ إِبْرَاهِيمَ وَمَن دَخَلَهُ كَانَ آمِناً وَلِلّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ الله غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در آن‌ نشانه‌هايي‌ روشن‌ است» كه‌ از جمله‌ اين‌ نشانه‌ها؛ «مقام‌ ابراهيم‌ است» و آن‌ صخره‌اي‌ است‌ كه‌ ابراهيم‌(ع) در هنگام‌ بناي‌ كعبه‌ بر آن‌ مي‌ايستاد و نقش ‌پاهاي‌ وي‌ در آن‌ صخره‌ به‌طور برجسته‌ نمايان‌ است‌. و حق‌ تعالي‌ به‌ ما دستور داده‌كه‌ آن‌ را نمازگاه‌ خويش‌ قرار دهيم[7]‌. آري‌! اين‌ سنگ‌ از نشانه‌هاي‌ روشن‌ الهي ‌است، چرا كه‌ نيكي‌ها در آن‌ مقام‌ دو برابر مي‌شود و پرنده‌ از فراز آن‌ نمي‌تواند پرواز كند «و» از جمله‌ نشانه‌هاي‌ روشن‌ الهي‌ در كعبه‌ اين ‌است‌ كه‌ «هر كه‌ در آن‌درآيد، در امان‌ است» يعني‌: هركه‌ از دشمني‌ يا چيزي‌ بيمناك‌ باشد و به‌ بيت‌الحرام‌ درآيد، از همه‌ ترسها ايمن‌ مي‌گردد و بر مردم‌ واجب‌ است‌ كه‌ متعرض‌ او نشوند؛ هر چند خوني‌ را ريخته‌ باشد، يا مالي‌ را گرفته‌ باشد، تا آن‌ كه‌ از حرم‌ خارج‌ شود، ولي‌ هر كس‌ در داخل‌ حرم‌ مرتكب‌ جرمي‌ شد، دستگير مي‌شود و جزا بر او اقامه ‌مي‌گردد زيرا خود او بوده‌ 