ْكَافِرِينَ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ به‌ آنان‌ گفته‌ مي‌شود» يعني‌: آن‌گاه‌ فرشتگان‌ گمارده‌ بر جهنم‌، از سر توبيخ‌ و سركوفت‌ به‌ آنها مي‌گويند: «آنچه‌ را در برابر خدا شريك‌ مي‌ساختيد، كجايند؟» يعني‌: كجايند شركايي‌ كه‌ آنها را بجز خداوند(ج) پرستش‌ مي‌كرديد، آنها را چه‌ شده‌ است‌ كه‌ همينك‌ شما را از عذابي‌ كه‌ در آن‌ قرار گرفته‌ايد، نجات ‌نمي‌دهند؟ «مي‌گويند: از ديد ما گم‌ شدند» يعني‌: معبودان‌ ما رفتند و از نظر ما ناپديد شدند و ما آنها را گم‌ كرده‌ايم‌ و نمي‌بينيم‌ «بلكه‌ پيشتر هم‌ ما چيزي‌ را نمي‌خوانديم» بدين‌سان‌، منكر پرستش‌ بتان‌ مي‌شوند. آري‌! اين‌ سخن‌ را هنگامي ‌مي‌گويند كه‌ گمراهي‌ و جهالتي‌ كه‌ در دنيا بر آن‌ قرار داشته‌اند، برايشان‌ آشكار مي‌شود و اين‌كه‌ در واقع‌ امر، چيزهايي‌ را در دنيا مي‌پرستيده‌اند كه‌ بينا و شنوا نبوده‌ و نفع‌ و زياني‌ رسانده‌ نمي‌توانستند پس‌ گويي‌ اصلا چيزي‌ را نپرستيده‌اند. اين‌ سخنشان‌ اعترافي‌ است‌ به‌ اين‌كه‌ عبادتشان‌ براي‌ بتان‌ و خدايان‌ باطل‌، از اساس ‌باطل‌ بوده‌ است‌ «اين‌ گونه‌، خداوند كافران‌ را گمراه‌ مي‌كند» يعني‌: خداوند(ج) به‌مانند اين‌ گمراهي‌، كافران‌ را از راه‌ صواب‌ گمراه‌ مي‌كند، از آنجا كه‌ آنان‌ بتاني‌ رابه‌ پرستش‌ گرفته‌اند كه‌ سر انجام‌ به‌ دوزخ‌ رهسپارشان‌ مي‌كند.
 
آيه  75
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكُم بِمَا كُنتُمْ تَفْرَحُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنتُمْ تَمْرَحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين» عذاب‌ «به‌سبب‌ آن‌ است‌ كه‌ در زمين‌ به‌ ناروا شادي‌ و سرمستي ‌مي‌كرديد» يعني‌: در نافرمانيهاي‌ خداي‌ عزوجل‌ و مخالفت‌ با پيامبران‌(ع) و كتابهايش‌، شادي‌ مي‌كرديد و به‌ اين‌ مخالفت‌ مسرور بوديد «و بدان‌ سبب‌ است‌ كه‌ مي‌نازيديد» يعني‌: فخر مي‌فروختيد و گردنكشي‌ و بدمستي‌ مي‌كرديد. مرح‌: گردنكشي‌ و تكبر در نعمت‌ و فخرفروشي‌ است‌.
	آيه  76
‏متن آيه : ‏
‏ ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ دروازه‌هاي‌ دوزخ‌ درآييد، جاودانه‌ درآنيد» يعني‌: بعد از آن‌كه‌ دوزخيان‌ به‌ دوزخ‌ وارد مي‌شوند، فرشتگان‌ از سر سرزنش‌ و شكنجه‌ دادن‌ روحي‌ و نااميدكردن‌ آنها از امكان‌ جبران‌ عذاب‌، يا رهايي‌ از آن‌، اين‌ سخن‌ را به‌ آنان‌ مي‌گويند «چه‌ بد است» دوزخ‌ به‌ عنوان‌ «جايگاه‌ متكبران» از قبول‌ حق‌.
	آيه  77
‏متن آيه : ‏
‏ فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنَا يُرْجَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ صبر كن» اي‌ محمد‌ص و شكيبا باش‌ زيرا «بي‌گمان‌ وعده‌ خدا حق ‌است» يعني‌: وعده‌ او به‌ انتقام‌ گرفتن‌ از آنان‌ ـ يا در دنيا يا در آخرت‌ ـ خواه‌ناخواه‌ آمدني‌ و واقع‌شدني‌ است‌ «پس‌ اگر به‌ تو بخشي‌ از آنچه‌ را كه‌ به‌ آنان ‌وعده‌ داده‌ايم» از عذاب‌ دنيا ـ با كشتن‌ و اسير كردن‌ و سركوبشان‌ ـ «بنمايانيم» در آينده‌ چنان‌كه‌ در بدر و سپس‌ در فتح‌ مكه‌ و ساير جزيره‌العرب‌ نمايانديم‌ «يا اگر جان‌ تو را بگيريم» پيش‌ از فرود آوردن‌ عذاب‌ به‌ آنان‌؛ پس‌ به ‌هرحال‌، در فرود آمدن‌ حتمي‌ و غير قابل‌ برگشت‌ عذاب‌ به‌ آنان‌ و اين‌كه‌ پيروزي‌ در نهايت‌ از آن‌ دعوت‌ اسلام‌ است‌، هيچ‌ شك‌ و ترديدي‌ به‌ خود راه‌ نده‌ «به‌سوي‌ ما بازگردانيده‌ مي‌شوند» در روز قيامت‌ و يقينا عذابشان‌ مي‌كنيم‌.
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4685.txt">آيه  78</a><a class="text" href="w:text:4686.txt">آيه  79</a><a class="text" href="w:text:4687.txt">آيه  80</a><a class="text" href="w:text:4688.txt">آيه  81</a><a class="text" href="w:text:4689.txt">آيه  82</a><a class="text" href="w:text:4690.txt">آيه  83</a><a class="text" href="w:text:4691.txt">آيه  84</a><a class="text" href="w:text:4692.txt">آيه  85</a></body></html>آيه  78
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلاً مِّن قَبْلِكَ مِنْهُم مَّن قَصَصْنَا عَلَيْكَ وَمِنْهُم مَّن لَّمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ فَإِذَا جَاء أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْمُبْطِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مسلما پيش‌ از تو پيامبراني‌ را فرستاديم‌. برخي‌ از آنان‌ را بر تو حكايت‌ كرده‌ايم» يعني‌: تو را از اخبارشان‌ و آنچه‌ كه‌ از قوم‌ و امت‌ خويش‌ ديده‌اند و با آن‌ روبه‌رو شده‌اند، آگاه‌ ساخته‌ايم‌ «و برخي‌ از ايشان‌ را بر تو حكايت‌ نكرده‌ايم» و به‌ تو علم‌ آنچه‌ را كه‌ ميان‌ ايشان‌ و اقوامشان‌ روي‌ داده‌ است‌، نرسانده‌ايم‌.
يادآور مي‌شويم‌؛ پيامبراني‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از آنها در قرآن‌ كريم‌ نام‌ برده‌، نزديك‌ به‌ بيست‌وپنج‌ تن‌ هستند اما كساني‌ كه‌ از ايشان‌ در قرآن‌ نام‌ برده‌ نشده‌، بيشتر از اين‌ تعدادند. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوذر(رض) آمده‌ است‌ كه ‌فرمود: از رسول‌‌خدا‌ص پرسيدم‌ كه‌ تعداد انبيا(ع) چند تن‌ است‌؟ فرمودند: «صد و بيست ‌و چهار هزار تن‌، كه‌ رسولان‌ از ميانشان‌ سيصد و پانزده‌ تن‌ ـ جمعي ‌انبوه‌ و بزرگ‌ ـ هستند». فرق‌ در ميان‌ «رسول‌» و «نبي‌» اين‌ است‌ كه‌: رسول ‌صاحب‌ شريعت‌ يا كتابي‌ است‌ و نبي‌: پيرو كتاب‌ و شريعت‌ رسول‌ قبل‌ از خود، يا همزمان‌ با خود مي‌باشد.
«و هيچ‌ فرستاده‌اي‌ را نرسد كه‌ جز به‌ اذن‌ الهي‌ معجزه‌اي‌ بياورد» پس‌ هيچ‌ پيامبري ‌نمي‌تواند از نزد خود معجزه‌اي‌ بياورد. مراد از «آيه‌» معجزه‌اي‌ است‌ كه‌ دال‌ بر نبوت‌ پيامبر باشد «پس‌ چون‌ فرمان‌ خدا برسد» يعني‌: چون‌ وقت‌ معين‌ براي‌ عذاب ‌تكذيب‌ پيشه‌گان‌ ـ در دنيا يا در آخرت‌ ـ فرارسد «به‌ حق» ميانشان‌ «داوري ‌مي‌شود» و خداوند(ج) با فيصله‌ بر حق‌ خويش‌، بندگان‌ محق‌ و شايسته‌ خويش‌ را نجات‌ مي‌دهد «و آنجاست» يعني‌: در آن‌ وقت‌ است‌ «كه‌ مبطلان» يعني‌: كساني‌كه‌ از باطل‌ پيروي‌ كرده‌ و به‌ آن‌ عمل‌ مي‌كنند «زيان‌ مي‌كنند» پس‌ اي‌ محمد‌ص! بر توست‌ كه‌ با اقتدا به‌ انبياي‌ پيش‌ از خود، صبر و شكيبايي‌ پيشه‌ كني‌. و آن‌گاه‌ كه ‌فرمان‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌ فيصله‌ كردن‌ ميان‌ تو و قومت‌ دررسد، قطعا ميان‌ شما به‌حق‌ و راستي‌ فيصله‌ مي‌كند و تو در آن‌ زمان‌ قطعا نصرت‌ داده‌ مي‌شوي‌ و باطل‌انديشان‌ و باطل‌گرايان‌ از اشراف‌ قريش‌ ـ يعني‌ كساني‌ كه‌ تو را از دعوتت‌ بازمي‌دارند ـ قطعا زيانكار مي‌شوند.
 
آيه  79
‏متن آيه : ‏
‏ اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَنْعَامَ لِتَرْكَبُوا مِنْهَا وَمِنْهَ