‌ زيرا بيانگر اين‌ امر مي‌باشد كه‌ اگر آن حضرت‌ص بر خداوند(ج)  دروغ‌ برمي‌بست‌، خداوند(ج)  به‌طور قطع‌ او را ـ با كوبيدن‌ مهر بر قلبش‌ ـ از اين‌ كار بازمي‌داشت‌، به‌گونه‌اي‌ كه‌ هيچ‌ معنايي‌ از معاني ‌آن‌ افتراها در ضميرش‌ نقش‌ نمي‌بست‌ و او نمي‌توانست‌ به‌ حرفي‌ از آن‌ حروف ‌نطق‌ كند».
«و خدا باطل‌ را» يعني: شرك‌ و افترارا «محو مي‌كند» پس‌ اگر آورده‌هاي ‌پيامبر ص باطل‌ مي‌ بود، قطعا خداوند(ج)  آنها را محو و نابود مي‌كرد چنان‌‌كه ‌عادت‌ پروردگار در خصوص‌ افتراكنندگان‌ به‌ وي‌ اين‌ بوده‌ است‌ «و حق‌ را» يعني: اسلام‌ را «استوار مي‌دارد» ولذا آن‌ را «با كلمات‌ خويش‌» يعني‌ با آنچه‌ كه‌ از قرآن‌ نازل‌ كرده‌ است‌، بيان‌ مي‌دارد «همانا الله به‌ راز سينه‌ها» يعني: به‌ آنچه‌ كه‌ در دلهاي‌ بندگان‌ است‌ «داناست‌».
 
	آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَعْفُو عَنِ السَّيِّئَاتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ كسي‌ كه‌ توبه‌ را از بندگان‌ خود مي‌پذيرد» يعني: از بندگان‌ گنهكارش ‌توبه‌ و بازگشتشان‌ را به‌سوي‌ خود از گناهاني‌ كه‌ كرده‌اند، مي‌پذيرد. اين‌ تعريض‌ وكنايه‌ گويي‌ به‌ بندگان‌ نافرمان‌ است‌ كه: بايد به‌ توبه‌ روي‌ آورند «و از گناهان‌ درمي‌گذرد» اعم‌ از صغيره‌ و كبيره‌ آنها «و آنچه‌ مي‌كنيد» از گناه‌ و توبه‌ «را مي‌داند» پس‌ در قبال‌ آن‌ به‌ شما جزاي‌ مناسب‌ مي‌دهد.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌بن‌ مالك‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خدا ص فرمودند: «بي‌گمان‌ خداوند متعال‌ به‌ توبه‌ بنده‌ خود ـ هنگامي‌ كه‌ به‌سوي‌ وي‌ بازمي‌گردد ـ شادمان‌تر از كسي‌ از شماست‌ كه‌ مركب ‌سواريش‌ در بياباني‌ از نزدش ‌گريخته‌ در حالي‌كه‌ غذا و نوشيدني‌اش‌ نيز بر بالاي‌ آن‌ مركب‌ قرار داشته‌ است‌ و او از يافتن‌ مركب‌ خويش‌ نا اميد گشته‌ و در اين‌ حال‌ نوميدانه‌ به‌پاي‌ درختي‌ مي‌آيد و خود را در سايه‌ آن‌ به‌پهلو مي‌افگند و در اين‌ اثنا كه‌ او غرق‌ در نوميدي ‌فروافتاده ‌است‌، بناگاه‌ مي‌بيند كه‌ مركبش‌ در نزدش‌ ايستاده ‌است‌ پس‌ افسار آن‌ را مي‌گيرد و از شدت‌ شادماني‌ و خوشحالي‌ (دست‌ و پاچه‌ شده‌ و از روي‌ شكرگزاري) مي‌گويد: اللهم‌ أنت‌ عبدي‌ و أنا ربك: بارخدايا! تو بنده‌ من‌ هستي‌ و من‌ پروردگارت‌!!».
 	آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَيَزِيدُهُم مِّن فَضْلِهِ وَالْكَافِرُونَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداوند(ج)  قبول‌ توبه‌ را با قبول‌ دعا مورد تأكيد قرار داده‌ و مي‌فرمايد: «و دعاي‌ كساني‌ را كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند اجابت‌ مي‌كند» و آنچه‌ را كه‌ از وي‌ خواسته‌اند، به‌ ايشان‌ ارزاني‌ مي‌دارد «و از فضل‌ خويش‌ به‌ آنان ‌مي‌افزايد» يعني: بر آنچه‌ كه‌ از وي‌ خواسته‌اند، يا بر ثوابي‌ كه‌ سزاوار آنند، از روي‌ فضل‌ و بخشش‌ خويش‌ به‌ ايشان‌ افزونتر نيز مي‌دهد «ولي‌ براي‌ كافران‌ عذاب ‌سختي‌ خواهد بود» زيرا آنان‌ از وادي‌ فضل‌ و ايمان‌ الهي‌ به‌دور افتاده‌ و به‌ بيابانهاي ‌تاريك‌ كفر و بيغوله‌هاي‌ ظلماني‌ گمراهي‌، رهسپار شده‌اند.
 
	آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ وَلَكِن يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاءُ إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر خدا روزي‌ را بر بندگانش‌ گسترده‌ مي‌داشت‌» و فراخ‌ مي‌گردانيد «مسلما در زمين‌ سر به‌ عصيان‌ بر مي‌داشتند» و نعمت‌ را ناسپاسي‌ كرده‌ تكبر مي‌ورزيدند و طالب‌ چيزي‌ مي‌شدند كه‌ خواستن‌ آن‌ در حوزه‌ حق‌ و توان‌ و شايستگي‌ آنان‌ نبود «وليكن‌ آنچه‌ را بخواهد به‌اندازه‌اي‌ فرود مي‌آورد» يعني: روزي‌ را براي‌ بندگانش ‌به‌اندازه‌ سنجيده‌ و مقرر، برحسب‌ مشيت‌ خويش‌ و آنچه‌ كه‌ حكمت‌ بالغه‌ وي ‌اقتضا كند، فرود مي‌آورد «هرآينه‌ او به‌ بندگانش‌ آگاه‌ است‌» و احوالشان‌ را تماما مي‌داند پس‌ آنچه‌ را كه‌ حكمت‌ وي‌ اقتضا نمايد، برايشان‌ عنايت‌ مي‌دارد «و بينا» است‌ بر آنچه‌ كه‌ به‌ صلاحشان‌ است‌؛ از گشاده‌ داشتن‌ روزي‌، يا تنگ‌داشتن‌ آن‌.
حاكم‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ از علي‌(رض) روايت‌ كرده‌است‌ كه‌ فرمود: «اين ‌آيه‌ كريمه‌ درباره‌ اصحاب‌ صفه‌ نازل‌ شد، هنگامي‌ كه‌ ايشان‌ آرزوي‌ دنيا و توانگري‌ را كرده‌ و گفتند: كاش‌ ما هم‌ صاحب‌ مال‌ و مكنت‌ بوديم‌...». خباب‌بن‌ارت‌(رض) مي‌گويد: «اين‌ آيه ‌كريمه‌ درباره‌ ما اهل‌ صفه‌ نازل‌ شد زيرا ما به ‌اموال‌ بني‌قريظه‌ و نضير و بني‌قينقاع‌ نگريستيم‌ و آرزو كرديم‌ كه‌ كاش‌ نظير آنها را داشتيم‌». در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ آمده‌ است: «از بندگانم‌ كسي‌ هست‌ كه‌ او را جز توانگري‌ به‌ صلاح‌ نمي‌آورد و اگر فقيرش‌ سازم‌، بي‌گمان‌ دينش‌ را بر وي‌ تباه‌ كرده‌ام‌ و از بندگانم‌ كسي‌ هست‌ كه‌ او را جز فقر به‌ صلاح‌ نمي‌آورد و اگر توانگرش‌ سازم‌، دينش‌ را بر وي‌ تباه‌ ساخته‌ام‌».
 
آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا وَيَنشُرُ رَحْمَتَهُ وَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ كسي‌ كه‌ باران‌ را فرود مي‌آورد» باراني‌ كه‌ سودمندترين‌ نوع‌ روزي‌، عامترين‌ آن‌ از نظر فايده‌ و اثر گذارترين‌ آن‌ در سامان‌دهي‌ كاروبار زندگي‌ است‌؛ «پس‌ از آن‌كه‌ نوميد شدند» از فرود آمدن‌ باران‌. و چنين‌ است‌ كه‌ بندگان‌ با اين ‌فروفرستادن‌ باران‌ بعد از نوميدي‌، مقدار و ميزان‌ رحمت‌ باري‌‌تعالي‌ را در حق‌ خويش‌ مي‌شناسند و او را در برابر آنچه‌ كه‌ شكرگزاري‌ وي‌ در قبال‌ آن‌ واجب ‌است‌، شكر و سپاس‌ مي‌گزارند «و رحمت‌ خويش‌ را نشر مي‌كند» يعني: حق‌‌تعالي‌ رحمت‌ خود را بر همه‌ چيز ـ اعم‌ از دشت‌ و صحرا و كوه‌ و سبزه‌ و انسان‌ و حيوان‌... ـ گسترده‌ و فراگير مي‌گرداند. قتاده‌ مي‌گويد: «به‌ ما نقل‌ كرده‌اند كه‌مردي‌ به‌ عمربن‌خطاب‌(رض) گفت: اي‌ اميرالمؤمنين‌! قحطي‌ باران‌ است‌ و مردم ‌نااميد شده‌اند! عمر(رض) فرمود: اكنون‌ ديگر باران‌ بر شما فرود آمد‌! سپس‌ اين ‌آيه‌ كريمه‌ را تلاوت‌ كرد: (وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا ...) :  «اوست‌ كسي‌كه‌ باران‌ را پس‌ از آن‌كه‌ نوميد شدند، فرود مي‌آورد». «و هموست‌ كارساز» صالحان‌ و شايستگان‌ از بندگانش‌؛ با احسان‌ و جلب‌ منافع‌ برايشان‌ و دف