ع‌ آفتها و ناملايمات‌ از ايشان‌ «حميد» است‌ پس‌ در برابر انعام‌ خويش‌، سزاوار حمد و سپاس ‌از جانب‌ ايشان‌ مي‌باشد.
 
آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيهِمَا مِن دَابَّةٍ وَهُوَ عَلَى جَمْعِهِمْ إِذَا يَشَاءُ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آيات‌» دال‌ بر عظمت‌ و قدرت‌ بي‌منتهاي‌ «اوست‌ آفرينش‌ آسمانها و زمين‌» بر اين‌ كيفيت‌ عجيب‌ و بر اين‌ صنعت‌ بديع‌ لذا آسمانها و زمين‌ در كيان ‌وجود و صفات‌ و خصوصيات‌ خود، بر وجود صانعي‌ توانا و حكيم‌ دلالت ‌مي‌كنند «و» از آيات‌ دال‌ بر عظمت‌ و قدرت‌ بي‌منتهاي‌ اوست‌ آنچه‌ «در آن‌ دو از جانوران‌ پراكنده‌ است‌ و او هرگاه‌ بخواهد، بر گرد آوردن‌ آنان‌» در روز قيامت ‌«تواناست‌» يعني: باري‌ تعالي‌ آن‌ موجودات‌ زنده‌ و جاندار را در هرجايي‌ كه‌ باشند ـ آن‌گاه‌ كه‌ بخواهد ـ گرد مي‌آورد و او بر اين‌ كار توانايي‌ كامل‌ دارد.
استاد محمد سليمان‌ عبدالله‌ الاشقر اختصار كننده‌ تفسير «فتح‌القدير» امام ‌شوكاني‌ مي‌گويد: «من‌ بر اين‌ نظرم‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ در اين‌ آيه‌ كريمه‌ آشكارا به ‌ما خبر داده‌ است‌ كه‌ او در آسمانها نيز موجودات‌ زنده‌ و جانداري‌ را آفريده ‌است‌ و بعيد نيست‌ كه‌ آن‌ جانوران‌ در برخي‌ از ستارگان‌ و سيارگاني‌ قرار داشته‌ باشند كه‌ طبيعت‌ آنها براي‌ زندگي‌ حيواني‌ آماده‌ است‌». صاحب‌ تفسير «المنير» نيز مي‌گويد: «برخي‌ از دانشمندان‌ با استدلال‌ به‌ اين‌ فرموده‌ خداي‌ متعال:(وَمَا بَثَّ فِيهِمَا مِن دَابَّةٍ )وجود مخلوقاتي‌ ديگر بجز فرشتگان‌ را در ستارگان‌ و عوالم‌ علوي‌ بعيد نمي‌دانند، همان‌ طوري‌ كه‌ سفينه‌هاي‌ فضايي‌ جديد و كاوشهاي‌ نجومي‌، به‌دنبال‌ كشف‌ وجود پديده‌ حيات‌ در ستاره‌ مريخ‌ اند اما دلالت‌ آيه‌ بر اين‌ امر قطعي ‌نيست‌ زيرا تفسير آيه‌ مباركه‌ وجه‌ ديگري‌ نيز دارد، اين‌ وجه‌ ـ بنابر يكي‌ از اقوال‌ـ اين‌ است‌ كه: مراد آيه‌ جانوراني‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ آنها را در زمين‌ پراكنده‌است‌».
 
	آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هر مصيبتي‌ به‌ شما برسد» هر چه‌ كه‌ باشد؛ اعم‌ از غم‌ و درد و ناخوشي‌ و قحطي‌ و فقر و زندان‌ و غيره‌ «به‌ سبب‌ كار و كردار خودتان‌ است‌» پس‌ بدانيد كه‌ شما به‌عنوان‌ مجازاتي‌ از سوي‌ خداوند(ج)، بدان‌ مصاب‌ شده‌ايد و سبب‌ آن‌، چيزي‌ جز گناهاني‌ كه‌ مرتكب‌ شده‌ايد، نيست‌. تعبير: «أيديكم: دستانتان‌ به‌ عمل‌ آورده‌» بدين‌خاطر به‌كار رفته‌ كه‌ كارهاي‌ انسان‌ اكثرا با دستانش‌ انجام‌ مي‌شود «و او از بسياري‌» از گناهاني‌ كه‌ بندگان‌ انجام‌ مي‌دهند «درمي‌گذرد» و از روي‌ كرم‌ آنها را در برابر آن‌ مجازات‌ نمي‌كند، همان‌ گونه‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ با مصايبي‌ كه‌ به‌ بنده ‌مي‌رساند؛ گناهانش‌ را از وي‌ كفاره‌ و جبران‌ نموده‌ و بر وي‌ مي‌بخشايد زيرا باري‌تعالي‌ بزرگوارتر از آن‌ است‌ كه‌ بعد از مجازات‌ دنيا، جزاي‌ آنان‌ را يكبار ديگر در آخرت‌ تكرار نمايد. در عين‌ حال‌، حق‌ تعالي‌ از بسياري‌ از گناهان‌ در گذشته‌ و آنها را عفو مي‌كند و بر آنها خط بطلان‌ مي‌كشد.
بايد دانست‌؛ گاهي‌ هم‌ مصيبتي‌ كه‌ به‌ مؤمن‌ مي‌رسد، در برابر گناهي‌ كه‌ مرتكب ‌آن‌ شده‌ باشد، نيست‌ و او در برابر آن‌ مصيبت‌، مأجور و صاحب‌ پاداش‌ است‌. به‌قولي: آيه‌ كريمه‌ مخصوص‌ به‌ كافران‌ مي‌باشد. يعني: كافران‌ به‌سبب‌ گناهانشان ‌به‌ مصيبتها دچار مي‌گردند، بي‌آن‌كه‌ اين‌ مصيبتها كفاره‌كننده‌ گناهي‌ از گناهانشان ‌بوده‌ يا پاداشي‌ را برايشان‌ به‌همراه‌ داشته‌ باشد چنان‌‌كه‌ خداوند(ج)، مجازات ‌دنيوي‌ آنان‌ را در برابر بسياري‌ ديگر از گناهانشان‌ فرو گذاشته‌ و به‌سبب‌ آن‌ گناهان ‌در دنيا عذابشان‌ نمي‌كند بلكه‌ تا سراي‌ آخرت‌ مهلتشان‌ مي‌دهد.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از ابي‌سعيد خدري‌ و ابوهريره‌ رضي‌الله عنهما آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «والذي‌ نفسي‌ بيده‌ ما يصيب ‌المؤمن‌ من‌ نصب‌ ولا وصب‌ ولا هم‌ ولا حزن‌ إلا كفر الله‌ عنه‌ بها من‌ خطاياه‌ حتي ‌الشوكة‌ يشاكها: سوگند به‌ ذاتي‌ كه‌ جانم‌ در دست‌ اوست‌، هيچ‌ رنج‌ وبيماري‌ و نگراني‌ و اندوهي‌ به‌ مؤمن‌ نمي‌رسد مگر اين‌كه‌ خداوند به‌سبب‌ آن‌، برخي‌ از گناهانش‌ را از او كفاره‌ مي‌كند و مي‌بخشايد، حتي‌ آن‌ خاري‌ را كه‌ برتنش‌ مي‌خلد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عائشه‌ رضي‌الله عنها آمده‌ است‌كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «إذا كثرت‌ ذنوب‌ العبد ولم‌ يكن‌ له‌ ما يكفرها ابتلاه‌ الله ‌تعالي‌ بالحزن‌ ليكفرها: چون‌ گناهان‌ بنده‌ بسيار شود و برايش‌ چنان‌ اعمال‌ نيكي ‌وجود نداشته ‌باشد كه‌ آن‌ گناهان‌ را كفاره‌ نمايد، خداي‌ عزوجل‌ او را به‌ اندوه‌ مبتلا مي‌كند تا آن‌ اندوه‌، آنها را كفاره‌ نمايد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌است: «ما ينزل‌ العقاب‌ إلا بذنب‌ ولا يرتفع‌ إلا بتوبة: عذاب‌ جز به‌سبب‌ گناهي ‌فرود آورده‌ نمي‌شود و جز با توبه‌اي‌ برداشته‌ نمي‌شود».
 
آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا أَنتُم بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و شما در زمين‌ عاجزكننده‌ نيستيد» يعني: شما در روي‌ زمين‌ از عذاب ‌خداوند(ج)  گريزنده‌ نيستيد بلكه‌ آنچه‌ را كه‌ حق‌ تعالي‌ بر شما از مصايب‌ مقدر كرده‌ باشد، حتما به‌ شما رسيدني‌ و فرودآمدني‌ است‌ «و شما را جز خدا هيچ ‌كارسازي‌ نيست‌» كه‌ ياريتان‌ دهد و آنچه‌ را كه‌ باري‌ تعالي‌ بر شما مقدر كرده‌ است‌، از شما بازدارد «و نه‌ هيچ‌ نصرت‌دهنده‌اي‌ است‌» كه‌ شما را از عذاب‌ خداوند(ج) ـ چون‌ بر شما فرود آمد ـ برهاند.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4790.txt">آيه  32</a><a class="text" href="w:text:4791.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:4792.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:4793.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:4794.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:4795.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:4796.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:4797.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:4798.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:4799.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:4800.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:4801.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:4802.txt">آيه  44</a></body></html>سوره آل عمران آيه  108
‏متن آيه : ‏
‏ تِلْكَ آيَاتُ اللّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَمَا اللّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِّلْعَالَمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اينها آيات‌ خداست‌ كه‌ آن