‌ سبب‌ آن‌كه‌ كفر مي‌ورزيديد» يعني: به‌ سبب‌ كفرتان‌ به‌ اين‌ وعده‌ در دنيا و انكارتان‌ از آن‌؛ «عذاب‌ را بچشيد».
	سوره أحقاف آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِل لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِّن نَّهَارٍ بَلَاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلَّا الْقَوْمُ الْفَاسِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌» اي‌ محمد ص! «صبركن‌، همان‌گونه‌ كه‌ پيامبران‌ اولي‌العزم‌ صبر كردند» يعني: تو نيز از پيامبران‌ اولي‌العزم‌ هستي‌ پس‌ همانند آنان‌ پايداري‌ كن‌. اولي‌العزم: صاحبان‌ ثبات‌، استواري‌، همت‌ بلند و عزم‌ نستوه‌ هستند. يادآور مي‌شويم‌ كه ‌پيامبران‌ اولي‌العزم‌ پنج‌ تن‌اند: نوح‌، ابراهيم‌، موسي‌، عيسي‌ و محمد عليهم ‌الصلاه ‌والسلام‌ و ايشانند كه‌ مستقلا صاحب‌ شريعت‌ مي‌باشند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌عائشه‌ رضي‌الله عنها آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌ خدا ص روزه‌دار بودند و [در هنگام‌ افطار و در طول‌ شب‌] چيزي‌ نخوردند و نياشاميدند، باز در روز بعدي ‌همچنان‌ روزه‌دار بودند و چيزي‌ نخوردند و نياشاميدند، سپس‌ در روز سوم‌ نيز اين‌چنين‌ بودند (يعني‌ روزه‌ وصال‌ گرفته‌ بودند). آن‌گاه‌ خطاب‌ به‌ من‌ فرمودند:«اي‌ عائشه‌! دنيا نه‌ براي‌ محمد سزاوار است‌ و نه‌ براي‌ آل‌ وي‌، اي‌ عائشه‌! بي‌گمان‌ خداي‌ عزوجل‌ از پيامبران‌ اولي‌العزم‌ جز پايداري‌ و صبر بر ناخوشي‌ها وشكيبايي‌ از دوست‌ داشتني‌هايشان‌ را نپسنديده‌ است‌ لذا از من‌ جز اين‌ امر را نپسنديده‌ كه‌ مرا نيز بر آنچه‌ كه‌ ايشان‌ را بدان‌ مكلف‌ كرده‌، مكلف‌ كند و خطاب‌ به‌من‌ فرموده‌ است: ﴿‏ فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ) . پس‌ به‌ خدا سوگند كه‌ در حد توان‌ و استطاعت‌ خويش‌ صبر خواهم‌ كرد چنان‌كه‌ آنان‌ صبر كردند و جز به‌ياري‌ خداوند نيرويي‌ نيست‌». صاحب‌ تفسير «المنير» مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ منسوخ ‌نيست‌ بلكه‌ محكم‌ است‌ زيرا صبر بر آزار كفار در صلح‌ و جنگ‌ هر دو مطلوب ‌مي‌باشد».
«و» اي‌ محمد ص «برايشان‌ به‌ شتاب‌ طلب‌ نكن‌» عذاب‌ را «روزي‌ كه‌ آنچه‌ را وعده‌ داده‌ مي‌شوند» از عذاب‌ «بنگرند؛ گويي‌ جز ساعتي‌ از يك‌ روز به‌ سر نبرده‌اند» يعني: روز آخرت‌ كه‌ كفار عذاب‌ را مشاهده‌ كنند؛ گويي‌ جز به‌ مقدار يك‌ ساعت‌ از ساعات‌ دنيا در آن‌ درنگ‌ نكرده‌اند، به‌ سبب‌ هول‌ بزرگ‌ و بلاي ‌پايداري‌ كه‌ در محشر مشاهده‌ مي‌كنند «اين‌ بلاغي‌ است‌» يعني: آنچه‌ كه‌ بدان ‌اندرزشان‌ داده‌ايم‌؛ پيام‌رساني‌ و ابلاغ‌ آشكاري‌ است‌ كه‌ برج‌وباروي‌ پندار كافران ‌را در هم‌ مي‌ريزد و از بين‌ مي‌برد «پس‌ آيا جز قوم‌ فاسق‌ هلاكت‌ خواهند يافت‌؟» يعني: قطعا جز قوم‌ بيرون‌ رونده‌ از طاعت‌ حق‌ و درافتاده‌ در معاصي‌ ونافرماني‌هاي‌ وي‌، به‌ عذابش‌ نابود نخواهند شد.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداوند متعال‌ پيامبرش‌ و مؤمنان‌ را امر نموده‌ است‌ تا به‌دعا عليه‌ كفار شتاب‌ نورزند زيرا هر چيز ـ بر اساس‌ علم‌ الهي‌ و حكمت‌ وي‌ ميعاد معيني‌ دارد و عذاب‌ هرچند به‌ تأخير افتد اما قطعا به‌ كافران‌ رسيدني‌ است‌. پس ‌سنت‌ در دعا، درخواست‌ محفوظ ماندن‌ از بدي‌ و آزار كفار مي‌باشد. درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ طبراني‌ از انس(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص چنين‌ دعامي‌كردند: «اللهم‌ إني‌ أسألك‌ موجبات‌ رحمتك‌ وعزائم‌ مغفرتك‌ والسلامة‌ من‌كل‌ إثم ‌والغنيمة‌ من‌ كل‌ بر والفوز بالجنة‌ والنجاة‌ من‌ النار، اللهم‌ لا تدع‌ لي‌ ذنبا إلا غفرته‌ ولا هما إلا فرجته‌ ولادينا إلا قضيته‌ ولا حاجة‌ من‌ حوائج‌ الدنيا والآخرة إلا قضيتها برحمتك‌ يا أرحم‌ الراحمين: بارالها! من‌ از تو موجبات‌ رحمت‌ و اسباب‌ مغفرتت‌ را مي‌خواهم‌ و نيز سلامتي‌ از هر گناهي‌ را، دستيابي‌ به‌ هر نيكي‌اي‌ را، كاميابي‌ به‌ بهشت‌ و نجات ‌از آتش‌ را. بارالها! برايم‌ هيچ‌ گناهي‌ را نيامرزيده‌، هيچ‌ اندوهي‌ را زايل‌ نشده‌، هيچ‌ بدهي‌اي‌ را پرداخت‌ نشده‌ و هيچ‌ نيازي‌ از نيازهاي‌ دنيا و آخرت‌ را بدون ‌برآوردن‌ باقي‌ نگذار، به‌ حق‌ رحمت‌ خويش‌ اي‌ مهربان‌ترين‌ مهربانان‌». ابن‌عباس(رض) مي‌گويد: «چون‌ تولد فرزند بر زني‌ دشوار شد، دو آيه‌ و دو كلمه‌ ذيل‌ در ورقي‌ نوشته‌ و به‌ آب‌ شسته‌ شود و او از آن‌ آب‌ بخورد: «بسم‌ الله  الرحمن‌ الرحيم‌. لا إله‌ إلا العظيم: (كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا )» (النازعات/‌46)، (كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِّن نَّهَارٍ بَلَاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلَّا الْقَوْمُ الْفَاسِقُونَ ‏) صدق‌ الله العظيم‌.
 

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:5045.xml">صفحة (507) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:5058.xml">صفحة (508) (آیه 12)</a><a class="folder" href="w:html:5067.xml">صفحة (509) (آیه 20) </a><a class="folder" href="w:html:5078.xml">صفحة (510) (آیه 30)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5046.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ محمد ﴾</a><a class="text" href="w:text:5047.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:5048.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:5049.txt"> آيه  3</a><a class="text" href="w:text:5050.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:5051.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:5052.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:5053.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:5054.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:5055.txt"> آيه  9</a><a class="text" href="w:text:5056.txt"> آيه  10</a><a class="text" href="w:text:5057.txt">آيه  11</a></body></html>﴿ سوره‌ محمد ﴾
مدنی‌ است‌ و داراي‌ (38) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ از آن‌ رو «محمد» نام‌ گرفت‌ كه‌ در آيه‌ دوم‌ از آن بيان‌ فروفرستادن‌ قرآن‌ بر حضرت‌ محمد ص آمده‌ است‌ و به‌ سبب‌ اين‌ كه‌ احكام‌ جنگ‌ با كفار نيز در اين‌ سوره‌ بيان‌ شده‌ است‌، به‌نام‌ سوره‌ «قتال‌» نيز ناميده ‌مي‌شود.
خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص جز در چهار جا از قرآن‌ كريم‌ به‌ اسم‌ ناميده‌ نشده‌اند:
1 ـ در سوره‌ «آل‌ عمران/‌144»:(‏ وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ) .
2 ـ در سوره‌ «احزاب/‌40»: (مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ).
3 ـ در اين‌ سوره:(وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ ) «آيه/‌2».
4 ـ در سوره‌ «فتح‌/ 29»: (مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ). اما در غير اين‌ چهار مورد، از ايشان‌ در قرآن‌ به‌ وصف‌ «رسول‌» يا «نبي‌» ياد شده‌ است‌.
در بيان‌ فضيلت‌ اين‌ سوره‌ از ابن‌ عمر رضي‌الله عنهما روايت‌ شده‌ است‌ كه ‌فرمود: «رسول‌ اكرم‌ ص در نماز مغرب‌ سوره‌ محمد را مي‌خواندن