د».
 
سوره محمد آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ أَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كساني‌كه‌ كافر شدند» به‌ خداوند(ج) و آيات‌ وي‌ «و مردمان‌ را از راه‌ خدا بازداشتند» مراد كفار قريش‌اند كه‌ به‌ خداي‌ عزوجل‌ كفر ورزيده‌ و خود و ديگران‌ را از راه‌ اسلام‌ باز مي‌داشتند. ولي‌ حكم‌ آيه‌ كريمه‌ عام‌ است‌ و شامل‌ تمام‌ كافران ‌بازدارنده‌ از راه‌ خدا(ج) مي‌شود. آري‌! اينان‌ «خدا اعمالشان‌ را تباه‌ كرد» يعني: اعمال‌ نيكشان‌ را هدر، بي‌ثمر و نابود كرد و كار را در كفرشان‌ بر آنان‌ آشفته‌ و بي‌بنياد گردانيد. مراد از «اضلال‌»: ابطال‌ خود عمل‌ و اثر آن‌ است‌، به‌ گونه‌اي‌ كه‌ كافر نه‌ از عمل‌ خود سراغي‌ مي‌يابد و نه‌ از كسي‌ كه‌ در برابر آن‌ به‌ وي‌ پاداش ‌دهد. بنابراين‌، خداوند(ج) اعمال‌ نيك‌ و مكارم‌ اخلاقي‌اي‌ ـ مانند صله‌ رحم‌، آزاد ساختن‌ اسيران‌ و گرامي‌ داشتن‌ ميهمان‌ ـ را كه‌ كفار در كفر خويش‌ انجام‌ مي‌دهند؛ ابطال‌ نموده‌ و هدر مي‌گرداند زيرا اعمال‌ نيك‌ انسان‌ همراه‌ با كفر و بازداشتن‌ ديگران‌ از راه‌ خدا(ج)، مورد پذيرش‌ قرار نمي‌گيرند.
ابن‌ابي‌حاتم‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ از ابن‌عباس‌(رض) روايت‌ كرده‌ است‌ كه ‌فرمود: مراد از ﴿‏ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ...) مردم‌ مكه‌اند و اين‌ آيه‌ درباره ‌آنان‌ نازل‌ شد و مراد از: ﴿‏ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ...)(آيه‌ بعد) انصار مدينه‌اند.
 
سوره محمد آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند و به‌ آنچه‌ بر محمد فروفرستاده ‌شده‌، باور داشته‌اند» يعني: كساني‌ كه‌ دلها و نهادهايشان‌ ايمان‌ آورده‌ و اعضا و اندامها و ظاهر و باطنشان‌ منقاد شرع‌ خداوند(ج) شده‌ «كه‌ آن‌ خود حق‌ و از جانب‌ پروردگارشان‌ است‌» بعني: ايمان‌ آورده‌اند كه‌ قرآن‌ حق‌ و كلام‌ خداوند(ج) است‌؛ «خدا نيز از آنان‌ گناهانشان‌ را» كه‌ در گذشته‌ مرتكب‌ آن‌ شده‌ بودند «زدود» و به‌ سبب‌ ايمان‌ و اعمال‌ صالحشان‌، آن‌ گناهان‌ را بر آنان‌ آمرزيد «وحالشان‌ را» يعني: كار و بارشان‌ را در امر دين‌ و دنيا «به‌ صلاح‌ آورد» زيرا به‌ آنان ‌در امور دين‌ توفيق‌ و در امور دنيا نصرت‌ و تأييد عنايت‌ كرد، ايشان‌ را از گناهان ‌حفظ و به‌ سوي‌ اعمال‌ خير ارشاد و رهنمائي‌ نمود و نيت‌هايشان‌ را در آن‌ اصلاح ‌كرد. خداي‌ سبحان‌ در اين‌ آيه‌ مخصوصا از ايمان‌ به‌ آنچه‌ كه‌ بر محمد ص نازل‌ شده‌ است‌، يادآوري‌ كرد، با آن‌كه‌ اين‌ ايمان‌ نيز در تحت‌ ذكر مطلق‌ ايمان: (والذين‌ آمنوا) كه‌ قبلا ذكر شد، داخل‌ است‌؛ به‌ جهت‌ تنبيه‌ و توجه‌ دادن‌ به‌ شرف ‌و برتري‌ جايگاه‌ قرآن‌ كريم‌ و حضرت‌ محمد ص و تأكيد بر اين‌ حقيقت‌ كه‌ بعد از بعثت‌ آن‌ حضرت‌ ص، ايمان‌ آوردن‌ به‌ ايشان‌ شرط صحت‌ و درستي‌ ايمان ‌شخص‌ است‌.
چنان‌كه‌ در آيه‌ قبل‌ ذكر شد، اين‌ آيه‌ درباره‌ انصار مدينه‌ نازل‌ شد. به‌ روايتي ‌ديگر: اين‌ آيه‌ درباره‌ مؤمنان‌ اهل‌ كتاب‌ نازل‌ شد.
 
	سوره محمد آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْبَاطِلَ وَأَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِن رَّبِّهِمْ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثَالَهُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌» نابود ساختن‌ اعمال‌ نيك‌ كافران‌ و زدودن‌ گناهان‌ و به‌ صلاح‌ آوردن ‌حال‌ مؤمنان‌؛ «بدان‌ سبب‌ است‌ كه‌ كافران‌ از باطل‌ پيروي‌ كردند و مؤمنان‌ از همان‌ حق‌ـ كه‌ از جانب‌ پروردگارشان‌ است‌ ـ پيروي‌ كردند» آري‌! نابود ساختن‌ اعمال ‌كافران‌؛ به‌ سبب‌ پيروي‌ آنها از باطل‌، مانند شرك‌ آوردن‌ به‌ خداي‌ سبحان‌ و ارتكاب‌ معاصي‌ است‌ و زدودن‌ و دور ساختن‌ گناهان‌ مؤمنان‌ و به‌ صلاح‌ آوردن‌ حال‌ و روز آنان‌؛ به‌ سبب‌ پيروي‌ ايشان‌ از حقي‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) مردم‌ را به‌پيروي‌ از آن‌ فرمان‌ داده‌ است‌ «اين‌گونه‌» يعني: به‌ مانند اين‌ بيان‌ روشن‌ و اين‌مثل‌زدن‌ واضح‌؛ «خدا براي‌ مردم‌ مثلهايشان‌ را مي‌زند» يعني: احوال‌ هر دو گروه‌ مؤمن‌ و كافر را كه‌ در شگفت‌انگيز بودن‌ خود مانند مثل‌ است‌ بيان‌ مي‌كند پس‌ حال‌ مؤمنان‌ مثلي‌ براي‌ كاميابي‌ و حال‌ كفار مثلي‌ براي‌ نكبت‌ و ناكامي‌ است‌.
 
	سوره آل عمران آيه  131
‏متن آيه : ‏
‏ وَاتَّقُواْ النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آتشي‌ كه‌ براي‌ كافران‌ آماده‌ شده‌ است، پرواكنيد» اين‌ ارشادي‌ است‌ به‌ مؤمنان‌ كه‌ بايد از آنچه‌ كفار در معاملاتشان‌ انجام‌ مي‌دادند، بپرهيزند. يعني‌: خوردن‌ ربا، از عملكرد و شيوه‌ كفار است، پس‌ شما مؤمنان‌ بايد از ربايي‌ كه ‌ايمان‌ را از شما سلب‌ مي‌كند و با آن‌ همچون‌ كفار مستوجب‌ آتش‌ مي‌شويد؛ بپرهيزيد.
	
سوره محمد آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنّاً بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاء حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَكِن لِّيَبْلُوَ بَعْضَكُم بِبَعْضٍ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ حق‌ تعالي‌ به‌ جهاد با كفار محارب‌، يعني‌ كساني‌ از مشركان‌ و اهل‌ كتاب ‌كه‌ با مسلمانان‌ عهد و پيماني‌ ندارند، دستور داده‌ و مي‌فرمايد: «پس‌ چون‌ با كافران‌ مصاف‌ كرديد، گردنهايشان‌ را بزنيد» يعني: گردنهايشان‌ را بزنيد به‌ زدني ‌سخت‌، به‌ سبب‌ حال‌ و اعمالشان‌ كه‌ بيانش‌ گذشت‌. گردن‌ به‌ يادآوري‌ مخصوص‌شد زيرا قتل‌ اكثرا با قطع‌ گردن‌ انجام‌ مي‌شود و نيز بريدن‌ و درو كردن‌ عضوي‌ كه‌ رأس‌ بدن‌ و بالاترين‌ و نيكوترين‌ اعضاي‌ آن‌ است‌، دليل‌ و نشانه‌ برانگيختن‌ مؤمنان ‌بر تصميم‌ قاطع‌ به‌ جهاد عليه‌ كفار و عدم‌ سازش‌ و نرمش‌ با دشمن‌ كافر حربي‌ است ‌«تا چون‌ در آنان‌ خونريزي‌ بسيار كرديد» يعني: چون‌ در آنان‌ قتل‌ و قتال‌ بسيار كرديد و نيروي‌ ضربه‌ آنان‌ را نابود و متلاشي‌ ساختيد، به‌ گونه‌اي‌ كه‌ آنان‌ همانند كسي‌ كه‌ در خون‌ و خاك‌ خفته‌ است‌، از تاب‌ و توان‌ افتادند؛ «آن‌گاه‌ استوار در بند كش