نچه‌ را كه‌ در زمين‌ است‌، مي‌داند» پس‌ او چگونه‌ از حقيقت‌ ادعاي‌ شما در مورد ايمان‌ بي‌خبر است‌؟ «و خدا به‌ همه‌ چيز داناست‌» و هيچ‌ چيز بر او پنهان ‌نمي‌ماند از آن‌ جمله‌ علم‌ وي‌ به‌ ايمان‌ و اخلاص‌ و غير اينهاست‌.
	سوره حجرات آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُل لَّا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلَامَكُم بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَدَاكُمْ لِلْإِيمَانِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«از اين‌ كه‌ اسلام‌ آورده‌اند، بر تو منت‌ مي‌گذارند» يعني: آن‌ مدعيان‌ دروغين‌، اسلام‌آوردن‌ خويش‌ را منتي‌ بر تو مي‌شمارند، آنجا كه‌ گفتند: «ما با همه ‌سنگين‌باريها و اهل‌ و عيال‌ خود نزد تو آمده‌ايم‌ و مانند بني‌فلان‌ و بني‌فلان‌ با تو نجنگيده‌ايم‌...». كه‌ اين‌ منت ‌نهادن‌، خود نشانه‌ عدم‌ تمكن‌ ايمان‌ در دلهايشان ‌است‌ «بگو: بر من‌ از اسلام‌ آوردنتان‌ منت‌ نگذاريد» يعني: آن‌ را منتي‌ بر من ‌نشماريد زيرا منت‌ از آن‌ خداي‌ تبارك‌ و تعالي‌ است‌ كه‌ به‌ انساني‌ ايمان‌ مي‌بخشد چرا كه‌ نفع‌ ايمان‌ به‌ خود آن‌ انسان‌ بر مي‌گردد: «بلكه‌ خداست‌ كه‌ با هدايت‌ كردن ‌شما به‌ ايمان‌ بر شما منت‌ مي‌گذارد اگر راستگو باشيد» در آنچه‌ كه‌ ادعا مي‌كنيد از ايمان‌. يعني: منت‌ خداي‌ را است‌ تبارك‌ و تعالي‌ كه‌ شما را به‌ سوي‌ ايمان‌ راه‌نمود، به‌ قبول‌ دين‌ توفيق‌ داد و سينه‌هايتان‌ را براي‌ آن‌ گشود لذا خداوند(ج) است ‌كه‌ شما منت‌دار اوييد نه‌ اين‌كه‌ او منت‌دار شما باشد چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده ‌است: رسول‌ اكرم‌ ص در روز جنگ‌ حنين‌ خطاب‌ به‌ انصار مدينه‌ فرمودند: «اي ‌گروه‌ انصار! آيا شما را گمراه‌ نيافتم‌ و اين‌ خداوند(ج) بود كه‌ شما را با هم‌ انس‌ والفت‌ داد؟ و آيا فقير نبوديد پس‌ خداوند(ج) شما را به‌ وسيله‌ من‌ توانگر گردانيد؟ گفتند: آري‌! چنين‌ است‌، خداوند(ج) و رسول‌ وي‌ [منت‌گذارتر و برترند].
 
	سوره حجرات آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ خداست‌ كه‌ نهفته‌ آسمانها و زمين‌ را» يعني: آنچه‌ را كه‌ در آسمانها و زمين‌ پنهان‌ است‌ و از جمله‌ آنچه‌ را كه‌ هر انسان‌ در اندرون‌ خود نهان‌ مي‌دارد؛ «مي‌داند و خدا به‌ آنچه‌ مي‌كنيد، بيناست‌» و چيزي‌ از اين‌ امور بر او مخفي‌ نيست ‌پس‌ او جزا دهنده‌ شماست‌؛ در برابر خير با خير و در برابر شر؛ با شر.
 



<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:5148.xml">صفحة (518) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:5163.xml">صفحة (519) (آیه 16)</a><a class="folder" href="w:html:5183.xml">صفحة (520) (آیه 36)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5149.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ ق ﴾</a><a class="text" href="w:text:5150.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:5151.txt">آيه  2-3</a><a class="text" href="w:text:5152.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:5153.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:5154.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:5155.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:5156.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:5157.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:5158.txt"> آيه  10</a><a class="text" href="w:text:5159.txt"> آيه  11</a><a class="text" href="w:text:5160.txt">آيه  12-13</a><a class="text" href="w:text:5161.txt"> آيه  14</a><a class="text" href="w:text:5162.txt">آيه  15</a></body></html>﴿ سوره‌ ق ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (45) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌ نام‌ «ق‌» يعني‌ همان‌ حرف‌ هجايي‌اي‌ كه‌ با آن ‌افتتاح‌ شده‌، نامگذاري‌ شده‌ است‌.
سنت‌ است‌ كه‌ اين‌ سوره‌ در رويدادهاي‌ بزرگ‌ و مجامع‌ عام‌ ـ مانند جمعه‌ها و عيدين‌ ـ خوانده‌ شود تا خواندن‌ آن‌؛ آغاز كار آفرينش‌، مظاهر حيات‌، مجازاتهاي‌ دنيا، رستاخيز، بهشت‌ و دوزخ‌ و ثواب‌ و عقاب‌ را به‌ ياد مردم‌ آورد. دليل‌ سنت‌ بودن‌ قرائت‌ آن‌ در اين‌ مناسبت‌ها، احاديثي‌ است‌ كه‌ در اين‌ باره‌ نقل ‌شده‌ است‌ از جمله‌ حديث‌ شريف‌ ذيل‌ به‌ روايت‌ ام‌هشام‌ بنت‌ حارث‌ رضي‌الله عنهاست‌ كه‌ فرمود: «ق‌. والقرآن‌ المجيد را جز از زبان‌ شخص ‌رسول‌ اكرم‌ ص فرانگرفتم‌ زيرا ايشان‌ هر روز جمعه‌ آن‌ را در هنگامي‌ كه‌ به‌ مردم‌ خطبه‌ ايراد مي‌كردند، بر منبر مي‌خواندند». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «عمربن‌الخطاب‌(رض) از ابوواقد ليثي‌ سؤال‌ كرد كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص در نمازهاي‌ عيدقربان‌ و عيد فطر چه‌ سوره‌هايي‌ را مي‌خواندند؟ او پاسخ‌ داد: ايشان‌ در آنها ﴿ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ ‏)و( اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ ‏ )را مي‌خواندند». حكمت‌ تلاوت‌ آن ‌در اعياد اين‌ است‌ كه‌ اعياد روزهاي‌ شادي‌ و زينت‌ است‌ پس‌ سزاوار آن‌ است‌ كه‌ شادي‌ و طرب‌ عيد، انسان‌ مؤمن‌ را از ياد آخرت‌ غافل‌ نكند و انسان‌ در چنين‌ روزهايي‌ نيز، به‌ ياد بيرون‌ آمدن‌ خود به‌ سوي‌ ميدانهاي‌ حساب‌ باشد.
 
سوره آل عمران آيه  140
‏متن آيه : ‏
‏ إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
راشدبن‌سعد در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آغاز اين‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: هنگامي‌ كه‌ رسول‌خداص اندوهگين‌ و ناراحت‌ از احد بر مي‌گشتند، زني‌ همراه‌ با جنازه‌هاي‌ شوهر وپسرش‌ كه‌ هر دو شهيد شده‌ بودند، مي‌آمد و به‌ خاطر آن‌ دو فغان‌ و شيون‌ مي‌كرد و بر سر و صورتش‌ مي‌زد، در اين‌ اثنا پيامبراكرمص مناجات‌كنان‌ با پروردگارشان‌گفتند: «آيا با پيامبرت‌ همچنين‌ مي‌كنند؟!» پس‌ حق‌ تعالي‌ نازل‌ فرمود: «اگر به‌شما قرحي‌ رسيده» قرح‌: زخم‌ و آسيب‌ است‌ «آن‌ قوم‌ را نيز آسيبي‌ همانند آن ‌رسيده‌ است» يعني‌: اگر آنها در روز احد بر شما دست‌ يافتند و آسيب‌ واردكردند، شما نيز در روز بدر آنان‌ را ـ با كشتن‌ هفتاد تن‌ از نخبگان‌ وسردمدارانشان‌ ـ خوار و ذليل‌ ساختيد؛ «و ما اين‌ روزها» ي‌ پيروزي‌ و نصرت‌ «رادر ميان‌ مردم‌ به‌ نوبت‌ مي‌گردانيم» در وقايعي‌ كه‌ ميان‌ امتها و ملتها در جنگ‌ها روي‌مي‌دهد. آري‌! سنت‌ ما بر اين‌ رفته‌ است‌ كه‌ پيروزي‌ را ميان‌ امتها دستگردان ‌نماييم، گاهي‌ اين‌ گروه‌ غلبه‌ نمايد و گاهي‌ آن‌ گروه‌ ديگر، چنان‌كه‌ اي‌ مسلمين‌! براي‌ خود شما در روز بدر و احد اين‌ رخداد اتفاق‌ افتاد، اما بدانيد كه‌ سرانجام، پيروزي‌ با مؤمنان‌ است‌ «و تا خداوند مؤمنان‌ را معلوم‌ بدارد» يعني‌: با پايداريشان‌ درميدانهاي‌ نبرد، كاملا متمايزشان‌ گرداند تا پاداش‌ به‌ آنان‌ تعلق‌ گرفته‌ بتواند و الا