 از خداي‌ رحمان‌ بيمناك ‌باشد، در روز قيامت‌ با دلي‌ بازگشت‌كننده‌ به‌ سوي‌ حق‌ تعالي‌ و وارسته‌ در طاعتش‌، او را ديدار مي‌كند.
 
	سوره ق آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ذَلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گوييم: در آن‌ در آييد» يعني: وارد بهشت‌ شويد «به‌ سلامتي‌» يعني: به‌سلامتي‌ از عذاب‌، يا به‌ سلامتي‌ از زوال‌ نعمت‌ها. به‌قولي: معناي‌ (بسلام‌) اين‌ است‌ كه: خداي‌ عزوجل‌ و فرشتگانش‌ بر بهشتيان‌ سلام‌ مي‌گويند. «اين‌» روز «روز جاودانگي‌ است‌» زيرا هميشگي‌ و ابدي‌ بوده‌ و بعد از آن‌ ديگر نه‌ مرگي‌ است ‌و نه‌ تحول‌ ناخوش‌آيندي‌.
 
سوره ق آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ لَهُم مَّا يَشَاؤُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در آن‌ هر چه‌ بخواهند، دارند» يعني: بهشتيان‌ در بهشت‌ هر چه‌ را كه‌ دلهايشان ‌مي‌خواهد و چشمانشان‌ از ديدن‌ آن‌ لذت‌ مي‌برد ـ از انواع‌ گونه‌گون‌ نعمت‌ها واصناف‌ و الوان‌ خير و بركت‌ ـ طبق‌ رغبت‌ و اشتهايشان‌ دارند «و پيش‌ ما فزونتر هم‌ هست‌» از نعمت‌هايي‌ كه‌ نه‌ به‌ ذهن‌ كسي‌ خطور كرده‌ و نه‌ در خيالشان‌ گذشته ‌است‌. جمهور علما برآنند كه‌ مراد از اين‌ نعمت‌ فزونتر: ديدن‌ بلاكيف ‌خداي‌ عزوجل‌ است‌. ابن‌ مبارك‌ و يحي‌بن‌سلام‌ از ابن‌مسعود(رض) روايت‌ كرده‌اندكه‌ فرمود: «به‌ سوي‌ جمعه‌ بشتابيد زيرا خداي‌ تبارك‌ و تعالي‌ در هر روز جمعه‌ در توده‌اي‌ از كافور سپيد بر اهل‌ بهشت‌ نمايان‌ مي‌شود لذا بهشتيان‌ نزديك‌ اويند». انس‌بن‌مالك‌(رض) نيز ﴿ وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ ‏) را به‌ ظهور پروردگار بر بهشتيان‌ در هر روزجمعه‌ تفسير كرده‌ است‌. همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌مسعود(رض) آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «در بهشت‌ اشتهاي‌ گوشت‌ پرنده‌ را مي‌كني‌ پس ‌بي‌درنگ‌ پيش‌ روي‌ تو بريان‌ شده‌ مي‌افتد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌ابوسعيدخدري‌(رض) آمده‌ است: «چون‌ مؤمن‌ در بهشت‌ داشتن‌ فرزند را آرزو كند، باردار شدن‌، وضع‌ حمل‌ و سن‌ طفل‌ همه‌ در يك‌ ساعت‌ انجام‌ مي‌شود».
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5184.txt"> آيه  36</a><a class="text" href="w:text:5185.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:5186.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:5187.txt"> آيه  39</a><a class="text" href="w:text:5188.txt"> آيه  40</a><a class="text" href="w:text:5189.txt"> آيه  41</a><a class="text" href="w:text:5190.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:5191.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:5192.txt"> آيه  44</a><a class="text" href="w:text:5193.txt">آيه  45</a></body></html>سوره ق آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشاً فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِن مَّحِيصٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چه‌ بسا قرنها را» يعني: امت‌ها را «كه‌ پيش‌ از آنان‌» يعني: پيش‌ از قريش‌ و موافقانشان‌ «هلاك‌ كرديم‌ كه‌ از آنان‌» يعني: از قريش‌ «در دست‌ درازي‌» يعني: در نيرومندي‌ و قوت‌ «بس‌ نيرومندتر بودند» مانند قوم‌ عاد، ثمود و غير آنها «پس‌ در شهرها تفحص‌ كردند» يعني: آنها در شهرها رفته‌ و گشت‌ و گذار كردند و در اماكن ‌و گوشه‌ و كنار آنها جست‌وجو نمودند اما «مگر گريز گاهي‌ هست‌؟» يعني: آيا آنان‌ راه‌ گريزي‌ دارند كه‌ به‌ آن‌ گريخته‌ و از عذاب‌ رهايي‌ يابند؟ هيهات‌! يا معني‌ اين‌ است: آن‌ امت‌ها بيش‌ از شما ـ به‌ منظور تجارت‌ و غير آن‌ ـ در سرزمين‌ها وكشورها گردش‌ كردند ولي‌ آيا از مرگ‌ يا از عذاب‌ الهي‌ راه‌ گريزي‌ يافتند؟.
 
سوره ق آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قطعا در اين‌ پندي‌ است‌» يعني: در آنچه‌ كه‌ از داستانشان‌ ذكر شد، يادآوري ‌و پند و موعظه‌اي‌ است‌؛ «براي‌ كسي‌ كه‌ صاحبدل‌ باشد» يعني: براي‌ كسي‌ كه‌ بينش ‌نافذ و دل‌ بيدار و زنده‌اي‌ داشته‌ باشد زيرا قلبي‌ كه‌ مرده‌ است‌، هيچ‌ اندرزي‌ رانمي‌پذيرد. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است: در آنچه‌ كه‌ در اين‌ فقره‌ از داستانشان‌ ذكر شد، براي‌ كسي‌ كه‌ داراي‌ حيات‌ و نفس‌ مميزه‌ باشد، پند و موعظه‌اي‌ است‌ «يا» درآنچه‌ كه‌ از داستانشان‌ ذكر شد، پند و موعظه‌اي‌ است‌ براي‌ كسي‌ كه‌ «گوش‌ بنهد» به‌ سوي‌ آنچه‌ از وحي‌ كه‌ بر وي‌ خوانده‌ مي‌شود «درحالي‌كه‌ شاهد باشد» يعني: در حالي‌ كه‌ حاضر ذهن‌ يا حاضر دل‌ باشد زيرا كسي‌ كه‌ حضور ذهن‌ ندارد، گويي‌ غايب‌ است‌.
 
	سوره ق آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِن لُّغُوبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در حقيقت‌، آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ را كه‌ ميان‌ آن‌ دو است‌ در شش‌ روز آفريديم‌» امام‌ رازي‌ در «تفسير كبير» مي‌گويد: «مراد از شش‌ روز، شش‌ طور وشش‌ مرحله‌ است‌، نه‌ روزهايي‌ كه‌ در وضع‌ لغوي‌ معروف‌اند زيرا روز به‌ معناي ‌لغوي‌ متعارف‌، عبارت‌ از زمان‌ درنگ‌ خورشيد بر فراز زمين‌ از هنگام‌ طلوع‌ تا غروب‌ آن‌ است‌ در حالي‌كه‌ قبل‌ از آفرينش‌ آسمانها نه‌ خورشيدي‌ وجود داشته‌ و نه‌ ماهي‌ پس‌ مراد از (روز)، وقت‌ يا هنگام‌ است‌». «و به‌ ما هيچ ‌ماندگي‌اي‌نرسيد» يعني: ما آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ را كه‌ در ميان‌ آن‌ دو است‌ در شش ‌روز آفريديم‌ اما به‌ ما هيچ ‌ماندگي‌اي‌ نرسيد. لغوب: خستگي‌ و ماندگي‌ است‌. آيه ‌كريمه‌ اثبات‌كننده‌ معاد است‌ زيرا كسي‌ كه‌ بر آفرينش‌ آسمانها و زمين‌ قادر بوده‌ واز آفرينش‌ آنها خسته‌ و مانده‌ نشود، به‌ طريق‌ اولي‌ بر زنده‌ كردن‌ مردگان‌ نيز توانا است‌.
حاكم‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ از ابن‌عباس‌(رض) روايت‌ كرده‌ است‌ كه ‌فرمود: يهوديان‌ نزد رسول‌ اكرم‌ ص آمدند و از ايشان‌ راجع‌ به‌ آفرينش‌ آسمانها و زمين‌ سؤال‌ كردند، آن‌ حضرت‌ ص فرمودند: خداوند(ج) زمين‌ را در روز يكشنبه‌ و دوشنبه‌ آفريد، كوه‌ها و منافعي‌ را كه‌ در آنهاست‌، در روز سه‌شنبه‌ آفريد، درخت‌ و آب‌ و آباداني‌ها و شهرها و خرابي‌ها را در روز چهارشنبه‌ آفريد، آسمانها را در روز پنج‌شنبه‌ آفريد و تا سه‌ ساعت‌ باقي‌ مانده‌ از روز جمعه‌، ستارگان‌ و خورشيد و ماه‌ را آفريد و در سه‌ ساعتي‌ كه‌ از جمعه‌ باقي‌ مانده‌ بود؛ در اولين‌ ساعت‌ اجلها را آفريد تا هر مردني‌اي‌ بميرد، در ساعت‌ دوم‌ آفت‌ را در چيزهايي‌ افگند كه‌ مردم‌ از آنها بهره‌ مي‌گيرند، در ساعت‌ سوم‌ آدم‌ را آفريد و او را به‌ بهشت‌ اسكان‌ داد و ابليس‌ را به‌ سجده‌ براي‌ وي‌ دستور داد و در اين‌ ساعت ‌آخر او را از بهشت‌ بيرون‌ كرد. يهوديان‌ پرسيدند: اي‌