 محمد! بعد از آن‌ پروردگارچه‌ كرد؟ فرمودند: سپس‌ به‌ سوي‌ عرش‌ قصد كرد و بر آن‌ مسلط شد. يهوديان‌ گفتند: پاسخ‌ سؤال‌ ما را بسيار خوب‌ دادي‌ اگر موضوع‌ را به‌ آخر مي‌رساندي‌، آخر موضوع‌ اين‌ است‌ كه: پروردگار در روز شنبه‌ استراحت‌ كرد. رسول‌ خدا ص از اين‌ سخن‌ يهوديان‌ به‌ خشم‌ آمدند. آن‌گاه‌ اين‌ آيه‌ در تكذيب‌ سخنشان‌ نازل‌ شد.
 
	سوره ق آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ ‏
 
‏ترجمه :
«پس‌ بر آنچه‌ مي‌گويند» مشركان‌ و يهود «صبر كن‌ و پيش‌ از طلوع‌ خورشيد و پيش‌ از غروب‌، پروردگارت‌ را همراه‌ با ستايش‌ تسبيح‌ گوي‌» يعني: حق‌ تعالي‌ را از آنچه‌ كه‌ سزاوار جناب‌ او نيست‌، با گفتن‌ «سبحان‌الله و بحمده‌» در هنگام‌ بامداد و عصر، تنزيه‌ كن‌. به‌قولي‌ مراد از آن: گزاردن‌ نمازهاي‌ بامداد و عصر است‌. ابن‌عباسك مي‌گويد: «مراد از تسبيح‌ و تحميد قبل‌ از طلوع‌ خورشيد، نماز بامداد و مراد از تسبيح‌ و تحميد قبل‌ از غروب‌، نمازهاي‌ ظهر و عصر است‌».
 
سوره ق آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَارَ السُّجُودِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از طرف‌ شب‌» يعني: در بعضي‌ از اوقات‌ شب‌ «نيز الله را تسبيح‌ گوي‌» ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «مراد از تسبيح‌ گفتن‌ در شب: نمازهاي‌ مغرب‌ و عشاء است‌». به‌قولي: مراد از آن‌ نماز شب‌ (تهجد) است‌. «و به‌ دنبال‌ سجده‌ نيز» يعني: به‌ دنبال‌ نمازها نيز حق‌ تعالي‌ را تسبيح‌گوي‌. ابن‌عباسك مي‌گويد: «مراد از (ادبار السجود) نمازهاي‌ نافله‌ بعد از فرايض‌، يا تسبيح‌ گفتن‌ بعد از نمازهاست‌». دستور به‌ تسبيح‌ گفتن‌ بعد از نماز، در احاديث‌ بسياري‌ نيز آمده ‌است‌ از آن‌ جمله‌ در حديث‌ شريف‌ ذيل‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از ابوهريره‌(رض) كه ‌فرمود: فقراي‌ مهاجران‌ نزد رسول‌ خدا ص آمدند و گفتند: يا رسول‌الله! ثروتمندان‌ درجات‌ بلند و نعمت‌هاي‌ پايدار را بردند. حضرت‌ ص فرمودند: «اين‌درجات‌ و نعمت‌هاي‌ پايدار چيست‌؟». گفتند: آنها چنان‌كه‌ ما نماز مي‌خوانيم، نماز مي‌خوانند و چنان‌كه‌ ما روزه‌ مي‌گيريم‌، روزه‌ مي‌گيرند و چنان‌كه‌ ما صدقه ‌مي‌دهيم‌، صدقه‌ مي‌دهند و چنان‌كه‌ ما برده‌ آزاد مي‌كنيم‌، برده‌ آزاد مي‌كنند. رسول‌ خدا ص فرمودند: «آيا كاري‌ را به‌ شما تعليم‌ ندهم‌ كه‌ اگر مانند آن‌ را انجام‌ دهيد از ديگران‌ سبقت‌ مي‌گيريد و هيچ‌كس‌ از شما بهتر نخواهد بود، مگر كسي‌ كه‌ همانند عمل‌ شما را انجام‌ دهد؟ آن‌ كار اين‌ است‌ كه‌ به‌ دنبال‌ هر نماز، سي‌ و سه‌بار تسبيح‌، سي‌ و سه‌ بار تحميد و سي‌ و سه‌ بار تكبير بگوييد». گفتند: يا رسول‌الله! آخر برادران‌ ثروتمند ما نيز شنيدند كه‌ ما بايد چه‌ بكنيم‌ پس‌ همانند ما عمل‌مي‌كنند [آن‌ وقت‌ اين‌ فضل‌ نصيب‌ آنان‌ نيز مي‌شود]. رسول‌ خدا ص فرمودند:  (ذَلِكَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ ): (اين‌ فضل‌ الهي‌ است‌ كه‌ آن‌ را به‌ هر كس‌ خواهد،مي‌دهد) «مائده/‌54». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص به‌ دنبال‌ هر نماز فرض‌ مي‌گفتند: «لاإله‌ إلا الله‌ وحده‌ لا شريك‌ له‌، له‌ الملك‌ وله‌ الحمد وهو علي‌ كل‌ شي‌ء قدير، اللهم‌ لا مانع‌ لما أعطيت‌، ولا معطي‌ لما منعت‌ ولا ينفع‌ ذا الجد منك ‌الجد: خدايي‌ جز الله نيست‌، يگانه‌ است‌ و شريكي‌ ندارد، ملك‌ و حمد او راست ‌و او بر همه‌ چيز تواناست‌. بار خدايا! براي‌ آنچه‌ كه‌ تو داده‌اي‌، بازدارنده‌اي ‌نيست‌ و براي‌ آنچه‌ كه‌ تو باز داشته‌اي‌، دهنده‌اي‌ نيست‌ و ثروت‌ توانگر در برابر تو به‌ او سودي‌ نمي‌رساند». بلكه‌ آنچه‌ كه‌ به‌ او سود مي‌رساند، ايمان‌ و طاعت ‌است‌.
 
سوره ق آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و گوش‌ بدار» اي‌ مخاطب‌! آنچه‌ را كه‌ همينك‌ از احوال‌ قيامت‌ به‌ تو خبر مي‌دهم‌. اين‌ تعبير، بيانگر بزرگي‌ و هولناك‌ بودن‌ اصل‌ خبر است‌؛ «روزي‌ كه ‌منادي‌ ندا در دهد» و آن‌ روز قيامت‌ است‌ كه‌ اسرافيل‌(ع) نفخه‌ دوم‌ را در صور مي‌دمد. نقل‌ است‌ كه: «اسرافيل‌(ع) در صور مي‌دمد و جبرئيل‌(ع) اهل‌ محشر را ندا كرده‌ و مي‌گويد: به‌سوي‌ حساب‌ بشتابيد». «از جايي‌ نزديك‌» يعني: اين‌ ندا به‌گونه‌اي‌ نزديك‌ است‌ كه‌ به‌ هر فردي‌ از افراد اهل‌ محشر به‌ طور يكسان‌ مي‌رسد. البته‌ مراد از آن‌، قرب‌ مكان‌ نداكننده‌ نيست‌ بلكه‌ مراد اين‌ است‌ كه‌ ندا به‌ تمام ‌محشريان‌ به‌گونه‌ يكسان‌ و برابر مي‌رسد به‌طوري‌ كه‌ همگان‌ آن‌ را صريح‌ و روشن ‌مي‌شنوند. نقل‌ است‌ كه‌ منادي‌ مي‌گويد: «اي‌ استخوانهاي‌ پوسيده‌! اي‌ بندهاي‌ از هم‌ جدا شده‌! اي‌ گوشتهاي‌ پراكنده‌ و اي‌ موهاي‌ درهم‌ ريخته‌! خداوند(ج) به‌ شما فرمان‌ مي‌دهد كه‌ براي‌ داوري‌ و حكم‌ نهايي‌ و فيصله‌كن‌ گرد آييد».
 
	سوره آل عمران آيه  143
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ كُنتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و شما مرگ‌ را سخت‌ آرزو مي‌كرديد» مؤمنان‌ در آرزوي‌ روزي‌ بودند كه‌ در آن‌ جنگي‌ ميان‌ آنها و كفار به‌ وقوع‌ آيد تا به‌ فيض‌ شهادت‌ نايل‌ گردند و كساني‌ كه‌ دربدر حضور نداشتند، مي‌گفتند: اي‌ كاش‌ ما را هم‌ روزي‌ چون‌ روز بدر بود كه‌ درآن‌ با مشركان‌ مي‌جنگيديم‌ و به‌ خيري‌ در آن‌ آزموده‌ مي‌شديم، آن‌ گونه‌ كه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ نيز آمده‌ است‌. اما چون‌ واقعه‌ احد پيش‌ آمد، به‌ هزيمت‌روي‌ آوردند، با آن‌ كه‌ خود ايشان‌ بودند كه‌ سخت‌ پافشاري‌ كردند تا پيامبرص براي‌ صف‌ آرايي‌ عليه‌ كفار، از مدينه‌ خارج‌ شود، ولي‌ در ميدان‌ عمل‌ جزتعدادي‌ از آنان‌ پايداري‌ نكردند، كه‌ انس‌بن‌ نضر(رض) عموي‌ انس‌بن‌ مالك‌(رض) يكي‌از ايشان‌ بود. آري! در آرزوي‌ مرگ‌ بوديد: «پيش‌ از آن‌ كه‌ با آن‌ روبرو شويد» سبب‌ اين‌ كه‌ مؤمنان‌ آرزوي‌ جنگ‌ و آرزوي‌ مرگ‌ را مي‌كردند، آرزوي‌ شهادت ‌از سوي‌ ايشان‌ بود «پس‌ آن‌ را ديديد» يعني‌: مرگ‌ را «درحالي‌كه‌ نگاه‌ مي‌كرديد» هنگامي‌ كه‌ تعدادي‌ از شما به‌ شهادت‌ رسيدند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «لا تتمنوا لقاء العدو، وسلو الله العافية، فإذا لقيتموهم فاصبروا، واعلموا أن الجنة تحت ظلال السيوف‌: آرزوي‌ رويارويي‌ با دشمن‌ را نكنيد و از خدا عافيت‌ بخواهيد، اما چون‌ با آنان‌ روبرو شديد، پايداري‌ ورزيد و بدانيد كه‌ بهشت‌ در