ه‌ها، معادن‌، نباتات‌، انس‌، جن‌، حيوانات‌ و غيره‌، براي‌ موحداني‌ كه‌ به‌ خداي‌ عزوجل‌ يقين‌ و باور دارند، دلايل‌ روشن‌ و نشانه‌هاي‌ آشكاري‌ است‌ زيرا ايشان‌ هستند كه‌ در اين‌ نشانه‌ها تدبر و تأمل‌ كرده‌ و به‌ آنها اعتراف‌ مي‌كنند و نهايتا از آنها نفع‌ مي‌برند.
 
	سوره ذاريات آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در وجود خودتان‌» يعني: اي‌ انسانها! همين‌طور در وجود خودتان‌ نيز نشانه‌هايي‌ است‌ كه‌ بر يگانگي‌ خداوند(ج) و صدق‌ و راستي‌ آنچه‌ كه‌ پيامبران‌ به‌همراه‌ آورده‌اند، دلالت‌ مي‌كند و اگر شما در وجود خود بنگريد و آيات‌ انفسي‌ خود را دقيقا بشناسيد، به‌ سوي‌ خداي‌ عزوجل راه‌ مي‌بريد زيرا آفرينش‌ شما بر اين‌وصف‌ عجيب‌ و شأن‌ شگرف‌؛ از خون‌، گوشت‌، استخوان‌، اعضا، حواس‌، مجاري‌ تنفس‌، قلب‌، عقل‌، وجدان‌، روح‌، نطق‌ و بيان‌، ادراك‌ و غيره‌، خود جلوگاه‌ آيات‌ الهي‌ است‌ و اگر هر پرزه‌ از ماشين‌ وجودتان‌ به‌ تحليل‌ گرفته‌ شود، براي‌ كسي‌ كه‌ اهل‌ درك‌ و دريافت‌ باشد، برهاني‌ قناعت‌بخش‌ است‌ «پس‌ مگر نمي‌بينيد» به‌ چشم‌ بصيرت‌ تا به‌وسيله‌ اين‌ نگرش‌، بر وجود و يگانگي‌ خداي ‌آفريننده‌ روزي‌دهنده‌ راه‌ بريد؟ به‌قولي: مراد از «انفس‌» در آيه‌ كريمه‌، ارواح‌ است‌. يعني: در ارواحتان‌ كه‌ سبب‌ حيات‌ و زندگي‌ شماست‌، بر وجود و وحدانيت‌ خداوند متعال‌ آيات‌ و نشانه‌هايي‌ است‌. گفتني‌ است‌ كه‌ امروز در عصر انكشاف‌ علوم‌ تجربي‌، فرازهاي‌ عظيمي‌ از حقايق‌ و اعجاز اين‌ آيات‌ متجلي‌ گرديده‌ است‌.
 
سوره ذاريات آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و رزق‌ شما در آسمان‌ است‌» يعني: تقدير و تعيين‌ رزق‌ شما و فراهم‌ نمودن ‌اسباب‌ آن‌ در آسمان‌ است‌؛ زيرا خورشيد، ماه‌، ستارگان‌، طلوعگاه‌ها و غروبگاه‌هايي‌ كه‌ به‌ وسيله‌ آنها فصلها مختلف‌ مي‌شود، بادهايي‌ كه‌ ابرها را مي‌رانند، باران‌ فرود آمده‌ از آسمان‌ و باالاخره‌ همه‌ اين‌ گردونه‌ وجود، دست‌اندركارند تا روزي‌ شما فراهم‌ گردد زيرا اين‌ پديده‌ها براي‌ رويش‌ و رشد انواع ‌نباتات‌ مختلفه‌اي‌ كه‌ با آب‌ آبياري‌ مي‌شوند، جو و شرايط مناسبي‌ پديد مي‌آورند، خورشيد آنها را با گرماي‌ خود تغذيه‌ مي‌كند، نور قمر به‌ آنها قوت‌ ونمو و پختگي‌ مي‌بخشد و همين‌ طور هر پديده‌اي‌ دراين‌ راستا نقشي‌ دارد «و» درآسمان‌ نوشته‌ شده‌ است‌ «آنچه‌ وعده‌ داده‌ شده‌ايد» از بهشت‌، دوزخ‌، ثواب‌ و عقاب‌. يا بهشتي‌ كه‌ به‌ آن‌ وعده‌ داده‌ شده‌ايد، در آسمان‌ است‌ زيرا نقل‌ است‌ كه ‌بهشت‌ بر پشت‌ آسمان‌ هفتم‌ در زير عرش‌ قرار دارد.
 
	سوره آل عمران آيه  146
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُواْ لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَمَا ضَعُفُواْ وَمَا اسْتَكَانُواْ وَاللّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چه‌ بسيار پيامبري‌ كه‌ همراه‌ او خداپرستان‌ بسياري‌ نبرد كردند» يعني‌: بسياري‌از پيامبران‡ با دشمنان‌ خداي‌ عزوجل‌ جنگيدند و علما و عابدان‌ رباني‌ همراه‌ با ايشان‌ نبرد كردند. ربيون‌: ربانيان‌ هستند كه‌ به‌ خداپرستي‌ و شناخت‌ مقام‌ ربوبيت‌حق‌ تعالي‌ نسبت‌ داده‌ شده‌اند. يا (ربيون) به‌ معناي‌ جماعتهاي‌ بسيار است، كه‌مفرد آن‌ «ربي»، به‌ معناي‌ جماعت‌ و گروه‌ مي‌باشد. «پس‌ به‌سبب‌ مصيبتي‌ كه‌ درراه‌ خدا به‌ آنها رسيد، سستي‌ نكردند» يعني‌: دوستان‌ خدا(ج) با كشته ‌شدن ‌پيامبرانشان‌ و يا كشته‌ شدن‌ همراهان‌ و همسنگرانشان‌ سست‌ نشدند «و ناتواني‌نكردند» از استمرار نبرد با دشمن‌ «و زبوني‌ نكردند» به‌سبب‌ رنجها و مصيبتهايي‌كه‌ در جهاد به‌ آنان‌ رسيد. استكانت‌: ذلت‌ و خضوع‌ و تسليم‌شدن‌ است‌ «و خداوند صابران‌ را دوست‌ مي‌دارد» لذا به‌ آنان‌ پاداش‌ مي‌دهد.
اين‌ آيه‌ كريمه‌ نوعي‌ تعريض‌ و كنايه‌گويي‌ به‌ آن‌ عده‌ از مسلماناني‌ است‌ كه‌ در احد از شايعه‌ كشته‌شدن‌ رسول‌ خداص لرزه‌ بر اندامشان‌ افتاد و در حالي ‌كه‌ اراده‌تسليم‌شدن‌ به‌ مشركان‌ را داشتند، مي‌گفتند: اي‌ كاش‌ قاصدي‌ از سوي‌ ما نزد عبدالله بن ‌ابي‌ برود تا او براي‌ ما از ابوسفيان‌ رهبر مشركان‌ (در آن‌ زمان) امان ‌بگيرد.
 
	
سوره ذاريات آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ فَوَرَبِّ السَّمَاء وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ سوگند به‌ پروردگار آسمان‌ و زمين‌ كه‌ واقعا او حق‌ است‌» يعني: آنچه‌ كه‌ به‌شما خبرش‌ را در اين‌ آيات‌ داده‌ايم‌، حق‌ و ثابت‌ است‌ «همان‌گونه‌ كه‌ خود شماسخن‌ مي‌گوييد» يعني: اين‌ حقيقت‌ چنان‌ روشن‌ است‌ كه‌ شما چنان‌ كه‌ به‌ سخن ‌گفتن‌ خود يقين‌ داريد، بايد به‌ حق‌ بودن‌ آن‌ نيز يقين‌ داشته‌ باشيد. مثل‌ اين‌كه‌مي‌گوييم: «اين‌ خبر حق‌ است‌ چنان‌كه‌ اكنون‌ سخن‌ گفتنت‌ حق‌ است‌». درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «قاتل‌ الله‌ أقواماً أقسم‌ لهم‌ ربهم‌، ثم‌ لم‌ يصدقوا: خداوند نابود سازد اقوامي‌ را كه‌ پروردگارشان‌ به‌ آنان‌ سوگند خورد اما باز هم‌ تصديق‌ نكردند».
اصمعي‌ مي‌گويد: «از بصره‌ بيرون‌ آمده‌ و به‌ راه‌ روان‌ بودم‌ كه‌ اعرابي‌اي‌ بر من‌ گذر كرد و از من‌ پرسيد: تو كي‌ هستي‌؟ گفتم: از بني‌ اصمع‌ هستم‌. گفت: از كجا آمده‌اي‌؟ گفتم: از جايي‌ كه‌ در آن‌ كلام‌ رحمان‌ خوانده‌ مي‌شود. گفت: پس‌ برمن‌ بخوان‌. شروع‌ به‌ خواندن‌ «والذاريات‌» كردم‌ و چون‌ به‌ آيه: ﴿‏ وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ ... ) رسيدم‌، گفت: كافي‌ است‌. آن‌گاه‌ برخاست‌ و به‌ سوي‌ شتر خويش‌ رفت‌ و آن‌ را ذبح‌ كرد و گوشتش‌ را بر مردم‌ تقسيم‌ نمود آن‌گاه‌ به‌ شمشير و كمان‌ خويش‌ دست‌ برد و هر دو را شكست‌، سپس‌ پشت‌ گردانيد و رفت‌. و چون‌ باهارون‌الرشيد به‌ حج‌ رفتم‌، در حال‌ طواف‌ كردن‌ بودم‌ كه‌ بناگاه‌ با شخصي‌ روبرو شدم‌ كه‌ مرا با صداي‌ ضعيفي‌ مي‌خواند. چون‌ به‌ او نگريستم‌، متوجه‌ شدم‌ كه‌ او همان‌ اعرابي‌ است‌ ولي‌ رنگش‌ زرد شده‌ و بسيار نحيف‌ و لاغر گشته‌ است‌. پس‌ برمن‌ سلام‌ گفت‌ و بار ديگر از من‌ خواست‌ تا سوره: «والذاريات‌» را بر وي‌ بخوانم‌. شروع‌ به‌ خواندن‌ آن‌ كردم‌ و چون‌ به‌ آيه: ﴿‏ وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ ‏) رسيدم‌، فريادي‌ كشيد و گفت: حقا كه‌ آنچه‌ را پروردگار ما به‌ ما وعده‌ داده‌ است‌، راست‌يا