قع‌ شدني‌ است‌ پس‌ صبر و عدم‌ آن‌ هر دو برايتان‌ يكسان ‌مي‌باشد.
سوره آل عمران آيه  151
‏متن آيه : ‏
‏ سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَاناً وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏از سدي‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌: آن‌گاه‌ كه‌ ابوسفيان‌ و مشركان‌ از احد بازگشته‌ و به‌سوي‌ مكه‌ روي‌ آوردند؛ بعد از اين‌ كه‌ قسمتي‌ از راه ‌را پيمودند پشيمان‌ شده‌ و با خود گفتند: وه‌! چه‌ بدكاري‌ كرديم‌؛ آنان‌ را كشته‌ و زخمي‌كرديم‌ تا آن‌ كه‌ چون‌ مشتي‌ بيش‌ از آنان‌ باقي‌ نماند، همين‌گونه‌ رهايشان‌كرديم‌! اينك‌ بياييم‌ كه‌ برگرديم‌ و آنها را ريشه‌كن‌ ساخته‌ كار را يك‌سره‌ كنيم‌. پس‌ چون‌ عزم‌ خود را بر اين‌ كار جزم‌ كردند، حق‌ تعالي‌ در دلهايشان‌ رعب‌ و وحشت‌ افگند و از اين‌ تصميم‌ خويش‌ منصرف‌ گرديدند، آن‌گاه‌ نازل‌ شد: «به‌زودي‌ در دلهاي‌ كافران‌ رعب‌ و هراس‌ خواهيم‌ افگند» زودا كه‌ دلهايشان‌ را پر ازترس‌ و بيم‌ و بيقراري‌ كنيم‌ «به‌ سبب‌ شرك ‌ورزيدنشان‌ به‌ خدا كه‌ بر آن‌ هيچ‌گونه‌ حجت ‌و برهاني‌ نفرستاده» يعني‌: خداوند(ج) هيچ‌گونه‌ دليل‌ و بيان‌ و برهاني‌ بر شرك‌ قرار نداده‌ «و جايگاه‌شان‌ آتش‌ است‌ و جايگاه‌ ستمكاران‌ چه‌ بد است» پس‌ اي‌ سست‌ايمانان‌! چگونه‌ از آنان‌ پشتيباني‌ مي‌كنيد؟ قطعا اگر شما از آنان‌ پشتيباني‌ كنيد، شما هم‌ با آنانيد. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ جابربن‌ عبدالله(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌خداص فرمودند: «به‌ من‌ پنج‌ خصلت‌ داده‌شده‌ است‌ كه‌ به‌ هيچ‌ پيامبري‌ قبل‌ از من‌داده‌ نشده‌:
1 ـ با افگنده‌شدن‌ بيم‌ و رعب‌ بر قلب‌ دشمن، به‌اندازه‌ مسافت‌ يك‌ ماه‌ راه، نصرت‌ داده‌ شده‌ام‌.
2 ـ زمين‌ همه‌ برايم‌ سجده‌گاه‌ و پاكيزه‌ قرار داده‌ شد.
3 ـ غنايم‌ برايم‌ حلال‌ گردانيده‌ شد.
4 ـ اجازه‌ شفاعت‌ به‌ من‌ داده‌ شد و در حالي‌كه‌ انبياي‌ قبل‌ از من‌ اين‌ امتياز خود رادر دنيا خواستند، من‌ آن‌ را براي‌ بندگاني‌ كه‌ شرك‌ به‌ خدا(ج) نياورده‌اند، به‌ آخرت‌ نگه‌ داشته‌ام‌.
5 ـ پيامبران‌ قبل‌ از من‌ مخصوصا به‌سوي‌ قوم‌ خويش‌ برانگيخته‌ مي‌شدند، ولي‌ من‌ به‌سوي‌ همه‌ مردم‌ مبعوث‌ گرديده‌ام».
 
سوره طور آيه  17‏متن آيه : ‏‏ إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ‏
آيه  18‏متن آيه : ‏‏ فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«همانا پرهيزگاران‌ در باغها و در نعمت‌هايي‌ هستند» برعكس‌ آن‌ گروه‌ دوزخي ‌كه‌ در عذاب‌ و تيره‌روزي‌ به‌سر مي‌برند «به‌ آنچه‌ پروردگارشان‌ به‌ آنان‌ از ميوه‌ها داده‌ برخوردارند» يعني: پرهيزگاران‌ در بهشت‌ از ميوه‌هاي‌ آن‌ برخوردارند. يا معني‌ اين ‌است: ايشان‌ به‌ سبب‌ قرار گرفتن‌ در عطاياي‌ خداي‌ عزوجل‌  ـ عطايا و دهش‌هايي‌كه‌ هيچ‌ چشمي‌ نظير آنها را نديده‌، هيچ‌ گوشي‌ نظير آنها را نشنيده‌ و بر قلب‌ هيچ ‌بشري‌ خطور نكرده‌ است‌ ـ از رفاه‌، نعمت‌ و لذت‌هاي‌ گوارا برخوردارند «و به‌سبب‌ آن‌كه‌ پروردگارشان‌ آنها را از عذاب‌ دوزخ‌ نگه‌ داشته‌ است‌» نيز برخوردارند؛ كه ‌اين‌ خود نعمتي‌ است‌ مستقل‌.
 
سوره طور آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئاً بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
به‌ پرهيزگاران‌ ـ به‌ عنوان‌ شادباش‌ و تبريك‌ ـ گفته‌ مي‌شود: «بخوريد و بنوشيد؛ گوارايتان‌ باد!» هني: نعمت‌ و لذتي‌ است‌ كه‌ در آن‌ هيچ‌ بريدگي‌، انقطاع‌، سختي‌، كدورت‌، تيره‌گي‌ و ناخالصي‌اي‌ وجود نداشته‌ باشد. آري‌! به‌ گوارايي‌ بخوريد و بياشاميد «به‌ خاطر آنچه‌ مي‌كرديد» از اعمال‌ نيك‌.
 
	سوره طور آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ مُتَّكِئِينَ عَلَى سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تكيه‌ زده‌اند» بهشتيان‌ در حال‌ خوردونوششان‌ «بر تختهاي‌ برابر يكديگر گسترده‌» مصفوفه: بعضي‌ به‌ بعضي‌ ديگر پيوسته‌ و رج‌ زده‌، به‌ گونه‌اي‌ كه‌ همه ‌تخت‌ها يك‌ صف‌ به‌ حساب‌ مي‌آيند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «شخص‌ بهشتي‌ در بهشت‌ به‌ متكايي‌ كه‌ گسترده‌گي‌ آن‌ به‌ مقدار چهل‌ سال‌ راه‌ است‌، تكيه‌ مي‌زند، نه‌ از آن‌ بر مي‌گردد و نه‌ او را ملول‌ و دلتنگ‌ مي‌گرداند. آنچه‌ كه‌ دلش‌ بدان‌ ميل ‌كند و چشمانش‌ از ديدن‌ آن‌ لذت‌ برد، آماده‌ نزد وي‌ مي‌آيد». «و حوريان‌ درشت‌ چشم‌ را جفت‌ آنان‌ گردانده‌ايم‌» يعني: هر يك‌ از بهشتيان‌ را به‌ زنان‌ بهشتي‌اي‌ كه‌ حور عين‌اند، همدم‌ و پيوسته‌ مي‌گردانيم‌. حوراء: زني‌ است‌ كه‌ سپيدي‌ و سياهي‌ چشمش‌ هر دو در نهايت‌ حسن‌ خود باشد. عين: هر زن‌ درشت‌ چشمي‌ است‌.
	سوره طور آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند و فرزندانشان‌ آنها را در ايمان‌ پيروي‌ كرده‌اند، فرزندانشان‌ را به‌ آنان‌ ملحق‌ خواهيم‌ كرد» يعني: خداي‌ سبحان‌ نسل‌ و اولاد شخص ‌مؤمن‌ را در بهشت‌ ـ هرچند كه‌ در عمل‌ پايين‌تر از او باشند ـ به‌ درجه‌ او رفعت ‌مي‌دهد و به‌ او مي‌پيونداند تا چشمان‌ وي‌ به‌ ديدن‌ آنها روشن‌ و دلش‌ به‌ وجودشان ‌شاد گردد چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عباس (رض)  نيز آمده‌ است‌ اما اين ‌امر تحقق‌ نمي‌پذيرد مگر در صورتي‌ كه‌ فرزندانش‌ مؤمن‌ باشند. متن‌ حديث‌ شريف ‌نقل‌ شده‌ از ابن‌عباس‌(رض) در اين‌ باره‌ اين‌ است: «چون‌ شخص‌ به‌ بهشت‌ درآيد، از پدر و مادر و همسر و فرزندان‌ خود سؤال‌ مي‌كند كه‌ آنان‌ در كجايند؟ به‌ او گفته‌ مي‌شود: آنان‌ به‌ درجه‌ تو نرسيده‌اند. مي‌گويد: پروردگارا! من‌ هم‌ براي‌ خود و هم‌ براي‌ آنان عمل‌ كرده‌ام‌! آن‌گاه‌ به‌ ملحق‌ ساختن‌ ايشان‌ به‌ وي‌ فرمان‌ داده ‌مي‌شود». سپس‌ ابن‌عباس‌(رض) اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ كرد.
«و چيزي‌ از جزاي‌ عملشان‌ را نمي‌كاهيم‌» يعني: با ملحق‌ ساختن‌ فرزندان‌ و اقرباي‌ آنها به‌ ايشان‌، چيزي‌ از ثواب‌ اعمال‌ خودشان‌ را نيز نمي‌كاهيم‌ «هر كسي‌ در گرو كار و كردار خويش‌ است‌» در روز قيامت‌ پس‌ اگر بر وجهي‌ عمل‌ كرد كه‌ خداوند متعال‌ او را بدان‌ فرمان‌ داده‌ بود و به‌ وجايب‌ خود نيك‌ پرداخت‌، خداوند متعال‌ او 