ند، بلندقدر مي‌گرداند و رفعت‌ مي‌دهد.
 
	سوره واقعة آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آن‌ گاه‌ كه‌ زمين‌ به‌ جنبشي‌ سخت‌ لرزانده‌ شود» تا بدانجا كه‌ هر آنچه‌ بر روي ‌آن‌ است‌ ويران‌ مي‌شود و همه‌ چيز ـ اعم‌ از كوه‌ها و غير آن‌ ـ در هم‌ مي‌شكند.
 
	سوره واقعة آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كوهها سخت‌ خرد و ريز شود» بس: ريزه‌ريزه‌ شدن‌ است‌. گفته‌ مي‌شود: بس ‌الشي‌؛ آن‌ گاه‌ كه‌ كسي‌ چيزي‌ را خرد و ريز كند.
	سوره واقعة آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ فَكَانَتْ هَبَاء مُّنبَثّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ غباري‌ پراكنده‌» و متفرق‌ «گردند» چنان‌كه‌ در شعاع‌ روزنه‌ خانه‌ به‌سوي ‌آفتاب‌، ذرات‌ غبار مانندي‌ ديده‌ مي‌شود.
 
	سوره واقعة آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ وَكُنتُمْ أَزْوَاجاً ثَلَاثَةً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و شما ازواج‌ سه‌گانه‌اي‌ باشيد» يعني: شما به‌ دسته‌ها و گروه‌هاي‌ سه‌گانه ‌تقسيم‌ مي‌شويد. زوج: بر هر چيزي‌ كه‌ از آن‌ همراه‌ با دسته‌ ديگري‌ يادآوري‌ شود و نيز بر جفت‌ نر و ماده‌ اطلاق‌ مي‌شود.
 
	سوره واقعة آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌ گاه‌ حق‌ تعالي‌ به‌ بيان‌ حال‌ اين‌ گروه‌هاي‌ سه‌گانه‌ پرداخته‌ و مي‌فرمايد: «پس ‌اصحاب‌ ميمنه‌» يعني: ياران‌ دست‌ راست‌ «چه‌ حال‌ دارند اصحاب‌ ميمنه‌؟» يعني: ياران‌ دست‌ راست‌ در چه‌ حال‌ و وصفي‌ قرار دارند؟ در بهترين‌ حال‌ و وصف‌. پس‌ استفهام‌ مفيد بزرگداشت‌ شأن‌ و به‌ شگفت ‌آوردن‌ از خوبي‌ حال‌ آنان‌ است‌. اصحاب‌ ميمنه: اهل‌ سعادت‌اند كه‌ ايشان‌ را از سمت‌ راست‌ به‌سوي‌ بهشت‌ مي‌برند و نامه‌هاي‌ اعمالشان‌ را به‌ دست‌ راست‌شان‌ مي‌دهند.
 
سوره واقعة آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اصحاب‌ شمال‌» يعني: ياران‌ چپ‌ «چه‌ حال‌ دارند اصحاب‌ شمال‌؟» آنان ‌اهل‌ شقاوت‌ و ضلالت‌اند كه‌ آنها را از سمت‌ چپ‌ به‌سوي‌ دوزخ‌ مي‌برند و نامه‌هاي‌ اعمالشان‌ را به‌ دست‌ چپ‌شان‌ مي‌دهند. آري‌! آنان‌ در حال‌ و وصف‌ بد و ناميموني‌ قرار دارند زيرا در پرتگاه‌ حقارت‌ و دنائت‌ افگنده‌ مي‌شوند. استفهام ‌در اينجا نيز مفيد به‌ شگفت‌ واداشتن‌ از حال‌ و روز بد آنان‌ است‌.
	سوره واقعة آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و سبقت‌گيرندگان‌ خود ايشانند پيش‌روندگان‌» يعني: سومين‌ گروه‌، پيشتازان‌ وسبقت‌گيرندگان‌ به‌سوي‌ ايمان‌ و جهاد و توبه‌ و اعمال‌ نيك‌اند و هم‌ آنانند كه ‌به‌سوي‌ رحمت‌ خداوند(ج)  و بهشت‌ وي‌ پيش‌ مي‌تازند. به‌ اين‌ ترتيب‌ خداي‌ متعال‌ روشن‌ مي‌كند كه‌ انسانها در روز قيامت‌ به‌ سه‌ گروه‌ تقسيم‌ مي‌شوند: دست‌راستي‌ها كه‌ اصحاب‌ بهشت‌اند، دست‌ چپي‌ها كه‌ اهل‌ دوزخ‌اند و پيشتازان‌ سبقت‌گيرنده‌ به‌ پيشگاه‌ خداي‌ عزوجل‌ و مقربان‌ بارگاه‌ وي‌؛ كه‌ پيامبران‌، صديقان‌ و شهدا مي‌باشند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عائشه‌ رضي‌الله عنها آمده‌ است‌ كه‌رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «آيا مي‌دانيد كه‌ پيشتازان‌ به‌سوي‌ سايه‌ (عرش‌) الهي‌ در روز قيامت‌ چه‌ كساني‌اند؟ اصحاب‌ گفتند: خدا و رسولش‌ داناترند. رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: ايشان‌ كساني‌ اند كه‌ چون‌ حق‌ به‌ آنان‌ عرضه‌ شود، آن‌ را مي‌پذيرند و چون‌ حق‌ از آنان‌ خواسته‌ شود، آن‌ را مي‌بخشند و بر مردم‌ چنان ‌حكم‌ و داوري‌ مي‌كنند كه‌ بر خويشتن‌ حكم‌ مي‌كنند». ابن‌كثير در تفسير: (‏ وَكُنتُمْ أَزْوَاجاً ثَلَاثَةً ‏): (و شما دسته‌هاي‌ سه‌گانه‌اي‌ باشيد) «آيه‌ / 7» مي‌گويد: «يعني‌ مردم‌ در روز قيامت‌ به‌ سه‌ دسته‌ تقسيم‌ مي‌شوند؛ دسته‌اي‌ در طرف‌ راست‌ عرش پروردگار سبحان‌ قرار دارند و آنان‌ كساني‌اند كه‌ از پهلوي‌ راست‌ آدم‌(ع) بيرون‌آمده‌اند ... و سدي‌ مي‌گويد: آنان‌ جمهور اهل‌ بهشت‌اند. دسته‌ دوم‌ در طرف ‌چپ‌ عرش‌ قرار دارند و آنان‌ عامه‌ اهل‌ دوزخ‌اند كه‌ از پهلوي‌ چپ‌ آدم‌(ع) بيرون ‌آمده‌اند... ـ پناه‌ بر خدا(ج) از عملكرد آنان‌ ـ و دسته‌ سوم‌ پيشتازان‌ در بارگاه ‌خداي‌ عزوجل‌اند كه‌ ايشان‌ از اصحاب‌ يمين‌ بهره‌مندتر، مخصوص‌تر و به‌حق‌ تعالي‌ نزديكترند و اين‌ گروه‌؛ پيامبران‌، صديقان‌ و شهيدان‌ مي‌باشند كه‌ تعدادشان‌ از اصحاب‌ يمين‌ كمتر است‌».
 
سوره واقعة آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ أُوْلَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنانند همان‌ مقربان‌» يعني: نزديك‌ كرده‌گان‌ به‌سوي‌ پاداش‌ فراوان‌ الهي‌ و كرامت‌ و گراميداشت‌ عظيم‌ وي‌.
 
	سوره آل عمران آيه  173
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: ابوسفيان‌ وقتي‌ خواست ‌تا از احد برگردد، خطاب‌ به‌ رسول‌ خداص گفت‌: وعده‌ ما و شما سال‌ آينده‌ در بدر است، همان‌ جايي‌ كه‌ يارانمان‌ را به‌ قتل‌ رسانديد. رسول‌ خداص نيزفرمودند: اگر خدا خواست، وعده‌ ما با شما در همانجاست‌. پس‌ چون‌ سال‌ بعد فرا رسيد، ابوسفيان‌ با مكيان‌ بيرون‌ آمده‌ در محلي‌ به‌ نام‌ «مجنه» از ناحيه ‌«مرالظهران» فرود آمد، اما حق‌ تعالي‌ در دل‌ وي‌ رعب‌ و وحشت‌ افگند وبازگشت‌ به‌ مكه‌ را قرين‌ مصلحت‌ يافت‌. در اين‌ اثنا با نعيم‌بن‌ مسعود اشجعي‌ كه‌ ازعمره‌ بازگشته‌ بود، برخورد، پس‌ به‌ او گفت‌: من‌ با محمد و يارانش‌ در موضع‌ بدر وعده‌ گذاشته‌ بودم، ولي‌ از آنجا كه‌ امسال‌؛ سال‌ قحطي‌ و خشكسالي‌ است، صلاح‌ نيست‌ كه‌ ما با آنان‌ درگير شويم، اين‌ كار بايد سالي‌ باشد كه‌ در آن‌ از گياهان‌ بچرانيم‌ و شير بنوشيم‌. اما من‌ دوست‌ ندارم‌ كه‌ محمد به‌ وعده‌گاه‌ آيد، ولي‌ ما نيامده‌ باشيم‌. لذا به‌ مردم‌ مدينه‌ بپيوند و آنان‌ را از خارج‌ شدن‌ به‌ ميدان‌ سست‌ و منفعل‌ گردان‌ و در برابر اين‌ خدمت، ده‌ شتر پاداش‌ داري‌. نعيم‌ به‌ مدينه‌آمد و مأموريت‌ بي‌سرانجام‌ خود را انجام‌ داد، پس‌ نازل‌ شد: «همان‌ كساني‌ كه‌مردم‌ به‌ آنان‌ گفتند» مراد از مردم، همان‌ شخص‌ اعرابي، يعني‌ نعيم‌بن‌ مسعوداشجعي‌ است‌ كه‌ ابوسفيان‌ او را فرستاده‌ بود و او به‌ مسلمانان‌ گفت‌: «مردمان» يعني‌: ابوسفيان‌ و سپاهش‌ «براي‌ شما گرد آمده‌اند، پس‌ از آنان‌ بترسيد» آري‌! ابوسفي