نداريد و رستاخيزي‌ در كار نيست‌؟ و قطعا بدانيد كه‌ هرگز آن‌ را به‌ مقرش ‌بازگردانيده‌ نمي‌توانيد بنابراين‌، بطلان‌ اين‌ پندارتان‌ كه‌ مملوك‌ پروردگار و پرورش‌يافته‌ او نيستيد، آشكار شد. اين‌ جواب‌ «فلولا» در آيه‌ قبل‌ است‌.
 
سوره واقعة آيه  88‏متن آيه : ‏‏ فَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ‏
آيه  89‏متن آيه : ‏‏ فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّةُ نَعِيمٍ ‏ 
‏ترجمه : ‏
آن‌ گاه‌ خداوند متعال‌ سرنوشت‌ و سرانجام‌ گروه‌هاي‌ مختلف‌ مردم‌ را در هنگام ‌احتضار و بعد از وفاتشان‌ بيان‌ نموده‌ و آنان‌ را به‌ سه‌ دسته‌ ذيل‌ تقسيم‌ مي‌كند:
«و اما اگر او از مقربان‌ باشد» يعني: اگر شخص‌ محتضر، يا متوفي‌ از پيشتازان‌ مقرب‌ باشد «پس‌ او راست‌ راحت‌ و ريحان‌ و بهشت‌ پر ناز و نعمت‌» روح: راحتي‌ و رهايش‌ از رنج‌ و زحمت‌ دنيا و آسوده‌شدن‌ از احوال‌ آن‌ است‌. ريحان‌ : رزق‌ و روزي‌ در بهشت‌ است‌. حسن‌ مي‌گويد: «ريحان‌ همان‌ گياه‌ معروفي‌ است‌ كه‌ بوي ‌خوشي‌ دارد». شايان‌ ذكر است‌ كه‌ پيشتازان‌ مقرب‌ همان‌ كساني‌اند كه‌ فرايض‌، واجبات‌، سنن‌ و مستحبات‌ را انجام‌ داده‌ و محرمات‌، مكروهات‌ و برخي‌ از مباحات‌ را ترك‌ مي‌كنند و ايشان‌ اولين‌ گروه‌ از گروه‌هاي‌ سه‌گانه‌اي‌ هستند كه‌ ذكر آنها در اوايل‌ اين‌ سوره‌ گذشت‌.
 
سوره واقعة آيه  90‏متن آيه : ‏‏ وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ‏
 آيه  91‏متن آيه : ‏‏ فَسَلَامٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«و اما اگر از اصحاب‌ يمين‌ باشد» يعني: اگر شخص‌ محتضر، يا متوفي‌ از ياران‌ راست‌ باشد و ايشان‌ كساني‌اند كه‌ نامه‌هاي‌ اعمالشان‌ به‌ دست‌ راستشان‌ داده ‌مي‌شود؛ «پس‌ سلام‌ بر تو باد از اصحاب‌ يمين‌» يعني: اي‌ يار راست‌! از جانب ‌ياران‌ و برادران‌ راستت‌ بر تو سلام‌ باد از آن‌ رو كه‌ تو به‌ زودي‌ همراهشان‌ خواهي ‌بود و آن‌گاه‌ از تو با سلام‌ استقبال‌ مي‌كنند.سوره واقعة آيه  92‏متن آيه : ‏‏ وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ‏
 آيه  93‏متن آيه : ‏‏ فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«و اما اگر از تكذيب‌ كنندگان‌ گمراه‌ باشد» يعني: اگر شخص‌ متوفي‌، يا محتضر از تكذيب‌كنندگان‌ رستاخيز و از گمراهان‌ راه‌ هدايت‌ باشد؛ و آنان‌ اصحاب‌ شمال‌ (ياران‌ چپ‌) اند كه‌ ذكرشان‌ در اوايل‌ سوره‌ گذشت‌؛ «پس‌ او راست‌ مهماني‌اي‌ از آب‌ جوشان‌» يعني: پس‌ او با آب‌ جوشاني‌ كه‌ حرارتش‌ به‌ درجه‌ نهايي‌ خود رسيده‌ است‌، پذيرايي‌ خواهد شد. نزل: پذيرايي‌ از ميهمان‌ بعد از فرود آمدنش‌ مي‌باشد. البته‌ اين‌ بعد از آن‌ است‌ كه‌ از زقوم‌ مي‌خورد چنان‌كه‌ گذشت‌.
 
	سوره واقعة آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» او راست‌ «ورود به‌ جهنم‌» و استقرار در آن‌ پس‌ از خوردن‌ از زقوم‌ و نوشيدن‌ آب‌ جوش‌. و آن‌ گاه‌ كه‌ شخص‌ را به‌ آتش‌ درافگنند، مي‌گويند: «اصلاه‌ النار وصلاه‌» .
 
	سوره واقعة آيه  95
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا اين‌ حق‌اليقين‌ است‌» يعني: بي‌گمان‌ اين‌ خبر عين‌ حقيقت‌ و كاملا درست‌ و بي‌شبهه‌ است‌.
 
آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِكَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ فَسَجَدُواْ إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبَى وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ فرشتگان‌ را فرموديم: براي‌ آدم‌ سجده‌ كنيد، پس‌ همه‌ به‌ سجده‌درافتادند» سجود: در سخن‌ عرب‌ به‌ معناي‌ فروتني‌ و تذلل‌ و خردي‌ در برابر كسي‌است‌ كه‌ براي‌ وي‌ سجده‌ مي‌شود. و در اصطلاح‌ شرع: نهادن‌ پيشاني‌ بر زمين‌است‌. آري! نهادن‌ چهره‌ بر زمين، نمايانگر نهايت‌ مرتبه‌ فروتني‌ و خاكساري‌است‌. اين‌ آيه‌ بيانگر نوعي‌ ديگر از تكريم‌ و گرامي‌ داشت‌ الهي‌ از آدم‌u ونشان‌دهنده‌ فضيلت‌ اوست، از آن‌ روي‌ كه‌ خداوند (ج)فرشتگانش‌ را براي‌ او به‌سجود واداشت‌.
علما در بيان‌ احكام‌ سجده‌ گفته‌ اند: سجده‌ كردن‌ براي‌ خداوند متعال‌ به‌ شيوه‌عبادت، و براي‌ غير وي‌ به‌ شيوه‌ گرامي‌داشت‌ و تحيت‌ است‌، همچون‌ سجده‌فرشتگان‌ براي‌ آدم‌u و سجده‌ برادران‌ يوسف‌u براي‌ وي‌. اما بايد يادآور شدكه‌ سجده‌ بردن‌ براي‌ غير خدا (ج)در شريعت‌ اسلام‌ حرام‌ گرديده‌ و اين‌ كار - به‌قول‌اكثر علما - تا عصر رسول‌ خدا ص مباح‌ بود، ولي‌ ايشان‌ از آن‌ نهي‌ كردند. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ چون‌ درخت‌ و شتر براي‌ رسول‌ خداص سجده‌ كردند، اصحاب‌(رض) گفتند: يا رسول‌ الله! ما به‌ سجده‌ كردن‌ براي‌ شما از درخت‌ وشتررمنده‌ سزاوارتريم‌! آن‌ حضرت‌ ص فرمودند: «لا ينبغي أن يسجد لأحد إلا لله رب العالمين‌: سزاوار نيست‌ كه‌ براي‌ احدي‌ غير از خداوند پروردگار جهانيان، سجده‌ شود». و در عوض‌ به‌ مصافحه‌ (دست‌ دادن) دستور دادند.
خلاصه‌ اين‌ كه: امت‌ اسلام‌ اتفاق‌ نظر دارند بر اين‌ كه‌ سجده‌ فرشتگان‌ براي‌آدم‌u، نه‌ سجده‌ عبادت‌ و تعظيم، بلكه‌ سجده‌ تحيت‌ و گرامي‌داشت‌ بود.
آري‌! همه‌ سجده‌ كردند «جز ابليس‌» و هرچند او از جنيان‌ بود، ولي‌ سجده‌كردن‌ براي‌ آدم‌(ع) به‌ اين‌ دليل‌ بر او واجب‌ شده‌ بود كه‌ در ميان‌ فرشتگان‌ به‌سرمي‌برد. ابن‌ عباس‌t مي‌گويد: «نام‌ ابليس‌ عزازيل‌ بود و او در آغاز از اشراف‌فرشتگان‌ بود، اما بعدا تمرد ورزيد و ابليس‌ ناميده‌ شد زيرا ابليس‌ به‌ معناي‌ نا اميداست، چراكه‌ خداوند (ج) او را از همه‌ خيرها نااميد گردانيد». ولي‌ قول‌ اول‌ كه‌ابليس‌ از جن‌ بود، برتر است‌ چرا كه‌ آيه‌ كريمه‌ «كهف‌ 50/»به‌ صراحت‌ مي‌گويد: (كَانَ مِنَ الْجِنِّ) (او از جنيان‌ بود). همچنين‌ به‌ اين‌ دليل‌ كه‌ ابليس‌ امر حق‌ راعصيان‌ كرد و فرشتگان‌ از اين‌ عصيان‌ بركنارند. آري‌! او همان‌ بود «كه‌ سر باززد» از سجده‌كردن‌ براي‌ آدم‌(ع) «و كبر ورزيد» و دچار آفت‌ خود بزرگ‌ بيني‌ شد «و از كافران‌ گشت‌» يا در علم‌ خداوند (ج) از كافران‌ بود. در حديث‌ شريف‌ آمده‌است: «لا يدخل الجنة من كان في قلبه مثقال حبة من خردل من كبر: كسي‌ كه‌ درقلبش‌ به‌اندازه‌ دانه‌ ارزني‌ از كبر باشد، به‌ بهشت‌ وارد نمي‌شود». چنان‌كه‌ بر اثرهمين‌ تكبر، ابليس‌ براي‌ ابد از بهشت‌ الهي‌ محروم‌ گرديد.
 
سوره آل عمران آيه  179
‏متن آيه : ‏
‏ مَّا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىَ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَ