َاءُ فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِن تُؤْمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
ابوالعاليه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: مسلمانان‌ از رسول‌ خداص درخواست‌ كردند تا به‌ ايشان‌ نشانه‌اي‌ داده‌ شود كه‌ به‌ وسيله‌ آن، ميان‌ منافق‌ ومؤمن‌ تمييز دهند، پس‌ حق‌ تعالي‌ نازل‌ فرمود: «خداوند برآن‌ نيست‌ كه‌ مؤمنان‌ را براين‌ حالي‌ كه‌ شما بر آن‌ هستيد» از آميختگي‌ با منافقان‌ «واگذارد» بلكه‌ اسبابي‌ را پديد مي‌آورد و آزمونهايي‌ ـ همچون‌ صدور فرمان‌ جهاد و هجرت‌ ـ را به‌ وقوع‌ مي‌پيونداند «تا آن‌ كه‌ پليد» يعني‌: منافق‌ و نافرمان‌ «را از پاك» كه‌ همانا مؤمن ‌پاكيزه‌ و وارسته‌ است‌ «جدا كند» پس‌ محنتها و سختي‌هاي‌ جهاد و هجرت، ميدان‌ واقعي‌ اين‌ جداسازي‌ است، چنان ‌كه‌ در احد رسوايي‌ منافقان‌ آشكار گشت‌ «و خدا بر آن‌ نيست‌ كه‌ شما را از غيب‌ آگاه‌ گرداند» تا بتوانيد پاك‌ و ناپاك‌ را از يك‌ديگرتمييز دهيد زيرا خداوند(ج) علم غيب‌ را مخصوص‌ خودش‌ گردانيده‌ و هيچ‌كس‌ رابر آن‌ آگاه‌ نمي‌گرداند، پس‌ تصور نكنيد كه‌ جدا ساختن‌ مؤمن‌ از منافق‌ بر اساس ‌وحي‌ الهي‌؛ به‌ معناي‌ آگاه‌ ساختنتان‌ از امور غيب‌ است‌ «وليكن‌ خدا از فرستادگانش ‌هركه‌ را بخواهد برمي‌گزيند» و او را بر چيزي‌ از غيب‌ خويش‌ آگاه‌ مي‌گرداند تامؤمن‌ و منافقتان‌ را از يك‌ديگر بازشناساند. چنان‌كه‌ از رسول‌ اكرم‌ص چنين‌اخبار غيبي‌اي‌ ـ و از جمله‌ معرفي‌ بسياري‌ از منافقان‌ ـ صادر شد، جز پيامبراكرم‌ص، ديگر مؤمنان‌ روشن‌بين‌ نيز ممكن‌ است‌ گاهي‌ منافقان‌ را با بسياري ‌گناهان‌ و بدي‌ احوالشان‌ و قرائني‌ كه‌ از آنان‌ نمودار مي‌شود، تشخيص‌ دهند «پس ‌به‌ خدا و پيامبرانش‌ ايمان‌ بياوريد و اگر ايمان‌ بياوريد و پرهيزگاري‌ كنيد، براي‌ شما پاداشي‌ بزرگ‌ خواهد بود».
 
	 سوره واقعة آيه  96
‏متن آيه : ‏
‏ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ به‌ نام‌ پروردگار بزرگ‌ خود تسبيح‌ بگوي‌» يعني: او را از آنچه‌ كه‌ لايق ‌شأنش‌ نيست‌ به‌ پاكي‌ يادكن‌، به‌ سبب‌ آنچه‌ كه‌ از علم‌ و قدرت‌ وي‌ دانسته‌اي‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عقبه ‌بن‌عامر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: چون‌ آيه‌ (فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ‏) بر رسول‌ اكرم‌ ص نازل‌ شد، فرمودند: «اجعلوها في‌ ركوعكم: آن‌ را در ركوع‌ خود قرار دهيد». و چون‌ آيه: (‏ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ‏)بر ايشان‌ نازل ‌شد، فرمودند: «اجعلوها في‌ سجودكم: آن‌ را در سجده‌ خويش‌ قرار دهيد». فرق‌ در ميان‌ «عظيم‌» و «اعلي‌» اين‌ است‌ كه‌ عظيم‌ بر قرب‌ دلالت‌ مي‌كند و اعلي‌ بر بعد پس‌ در عين‌ حال‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ به‌ هر ممكني‌ نزديك‌ است‌ اما برتر و بالاتر از آن‌ است‌ كه‌ ادراك‌ها بر او احاطه‌ كنند پس‌ از اين‌ نظر او در نهايت‌ دوري‌ از همه‌ چيز است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ محدثان‌ از ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه ‌رسول‌ خدا ص فرمودند: «كلمتان‌ خفيفتان‌ علي‌ اللسان‌ ثقيلتان‌ في‌الميزان‌ حبيبتان‌ إلي‌الرحمن: سبحان‌ الله‌ وبحمده‌ سبحان‌الله‌ العظيم: دو كلمه‌اند كه‌ بر زبان‌ سبك‌، در ميزان‌ سنگين‌ و نزد خداي‌ رحمان‌ دوست‌داشتني‌ هستند: سبحان‌ الله و بحمده‌، سبحان‌ الله  العظيم‌».


<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:5602.xml">صفحة (537) (آیه 1) </a><a class="folder" href="w:html:5607.xml">صفحة (538) (آیه 4) </a><a class="folder" href="w:html:5616.xml">صفحة (539) (آیه 12)</a><a class="folder" href="w:html:5624.xml">صفحة (540) (آیه 19) </a><a class="folder" href="w:html:5631.xml">صفحة (541) (آیه 25)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5603.txt">وجه‌ تسميه: ﴿سوره‌ حدید ﴾</a><a class="text" href="w:text:5604.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:5605.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:5606.txt">آيه  3</a></body></html>﴿سوره‌ حدید ﴾
مدني‌ است‌ و داراي‌ (29)‌ آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «حديد» ناميده‌ شد كه‌ در آيه‌ (25) ازآن‌ به‌ منافع‌ حديد (آهن‌) و اهميتي‌ كه‌ اين‌ عنصر در مدنيت‌ و عمران‌ دارد، توجه‌ داده‌ شده‌ است‌. و چنان‌كه‌ قرطبي‌ گفته‌ است‌؛ اين‌ سوره‌ از نظر جمهور مفسران ‌مدني‌ است‌ و قولي‌ كه‌ مي‌گويد: اين‌ سوره‌ مكي‌ است‌، ضعيف‌ است‌.
فضيلت‌ آن: در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عرباض‌بن‌ساريه‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص قبل‌ از آن‌كه‌ بخوابند، سوره‌هاي‌ «مسبحات‌»[1] را مي‌خواندند وفرمودند: «بي‌گمان‌ در مسبحات‌ آيه‌اي‌ است‌ كه‌ بهتر از هزار آيه‌ است‌». و آن‌ عبارت‌ از اين‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌ است: (‏ هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ‏)» «حديد/3».
محور اين‌ سوره‌ دعوت‌ از جامعه‌ اسلامي‌ به‌ سوي‌ تثبيت‌ حقيقت‌ ايمان‌ در وجود خود با همه‌ مظاهر آن‌ و با ايثار و اخلاص‌ است‌.
 
[1] مسبحات: سوره‌هايي‌ اند كه‌ با (سبح‌ لله) آغاز شده‌اند، كه‌ اين‌ سوره‌ نيز از آن‌ جمله‌ است‌.
سوره حديد آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تسبيح‌ گفت‌ خداوند را هرآنچه‌ كه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌» يعني: همه‌ چيز در آسمانها و زمين‌ حق‌ تعالي‌ را به‌ پاكي‌ ياد كرد و تمجيد گفت‌، يا به‌ زبان‌ قال‌؛ مانند تسبيح‌گفتن‌ فرشتگان‌ و انس‌ و جن‌، يا به‌ زبان‌ حال‌؛ مانند تسبيح‌ گفتن‌ ديگر موجودات‌ زيرا هر موجودي‌ بر وجود آفريننده‌ حكيم‌ دلالت‌ مي‌كند. به‌قولي: همه‌ موجودات‌ به‌ طور حقيقي‌ به‌ تسبيح‌گفتن‌ آفريننده‌ متعال‌ ناطق‌ اند ولي‌ ما انسانها تسبيح‌گفتن‌ آنها را نمي‌فهميم‌. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ در قرآن‌ كريم‌ از تسبيح‌گفتن‌ براي‌ خداوند(ج)  به‌ صيغه‌هاي‌ امر، ماضي‌، مضارع‌ و مصدر تعبير شده ‌است: صيغه‌ امر؛ مانند (سبح‌) در آخر سوره‌ قبل‌ (واقعه‌). صيغه‌ ماضي‌؛ مانند (سبح‌) در اول‌ سوره‌ «اعلي‌»، اين‌ سوره‌ و سوره‌هاي‌ «حشر» و «صف‌». صيغه ‌مضارع‌ (يسبح‌)؛ مانند سوره‌هاي‌ «جمعه‌» و «تغابن‌» و صيغه‌ مصدر؛ مانند اول ‌سوره‌ «اسراء» كه‌ به‌ لفظ «سبحان‌» آمده‌ است‌. البته‌ تنوع‌ و تعدد تسبيح‌ گفتن ‌براي‌ حق‌ تعالي‌ به‌ همه‌ صيغه‌ها كه‌ شامل‌ همه‌ زمانها مي‌شود، بر اين‌ حقيقت‌ دلالت ‌دارد كه‌ حق‌ تعالي‌ از سوي‌ هر چيز و در هر حال‌ سزاوار تسبيح‌ است‌ و اين ‌استحقاق‌ او هميشگي‌ و مستمر مي‌باشد «و اوست‌ عزيز» يعني: قادر، غالب‌ وپيروزمند «حكيم‌» كه‌ افعالش‌ همه‌ بر اساس‌ حكمت‌ و صواب‌ استوار است‌.
 
	سوره حديد 