از رأفت‌ و رحمت‌ عيسي‌(ع) حواريون‌ و پيروانشان‌ بودند كه‌ خداوند(ج) در دلهايشان‌ براي‌ مردم‌ رحمتي‌ قرار داد، بر خلاف‌ يهود كه‌ اينچنين ‌نيستند و سخت‌ سنگدل‌ و بي‌رحم‌ مي‌باشند «و رهبانيتي‌ را كه‌ آنها خود آن‌ را بدعت ‌نهاده‌اند ما برآنان‌ فرض‌ نساخته‌ بوديم‌» يعني: ما نه‌ آن‌ رهبانيت‌ را برايشان‌ مشروع‌ گردانيده‌ بوديم‌ و نه‌ آنان‌ را بدان‌ امر كرده‌ بوديم‌ بلكه‌ خودشان‌ به‌ انگيزه‌ غلو و افراط در عبادت‌، آن‌ را برگزيده‌ و با پرهيز از نكاح‌، بي‌علاقه‌گي‌ به‌ غذا و نوشيدني‌ و گوشه‌گيري‌ در كنج‌ غارها و صومعه‌ها، بر خود سختي‌هايي‌ را تحميل ‌كردند.
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ اصل‌ ظهور اين‌ رهبانيت‌ از آنجا ناشي‌ شد كه‌ شاهان‌ و فرمانروايانشان‌ از راه‌ حق‌ منحرف‌ شده‌ و آن‌ را تغيير دادند و رفته‌ رفته‌ از عيسويان‌ راستين‌ جز تعداد اندكي‌ باقي‌ نماند پس‌ آنان‌ هم‌ به‌ گوشه‌گيري‌ و انقطاع‌ از مردم‌ گرايش‌ يافتند. رهبانيت: عبارت‌ است‌ از بريدن‌ از مردم‌ به‌ منظور عبادت‌، گوشه‌گيري‌ در كليساهاي‌ ساخته‌ شده‌ در كوه‌ها و غير آن‌، دست ‌كشيدن‌ از غذاها ونوشيدني‌هاي‌ لذيذ و كناره‌گرفتن‌ از ازدواج‌. «مگر آن‌كه‌ در طلب‌ خشنودي‌ الهي‌ آن‌را در پيش‌ گرفته‌ بودند» يعني: ليكن‌ خودشان‌ اين‌ رهبانيت‌ را به‌ منظور طلب‌ خشنودي‌ الهي‌ از نزد خود اختراع‌ كرده‌ بودند. ابن‌كثير در معني‌ آن‌ مي‌گويد: «ما بر امت‌ نصاري‌ رهبانيت‌ را مشروع‌ نكرديم‌ بلكه‌ ما طلب‌ رضاي‌ خويش‌ را بر آنان‌ مشروع‌ كرديم‌». «پس‌ چنان‌كه‌ شايسته‌ رعايت‌ بود، رعايتش‌ نكردند» يعني: آنان ‌اين‌ رهبانيت‌ را كه‌ از نزد خود اختراع‌ كرده‌ بودند و خودساخته‌شان‌ بود نيز چنان‌كه ‌شايسته‌ آن‌ بود رعايت‌ نكردند بلكه‌ بسياري‌ از آنها رهبانيت‌ را به‌ عنوان‌ وسيله‌اي ‌براي‌ فسادافگني‌ يا فسادگري‌ به‌كار برده‌ و جز اندكي‌ از آنان‌ بر دين‌ راستين ‌عيسي‌(ع) باقي‌ نماندند. «پس‌ به‌ كساني‌ از آنان‌ كه‌ ايمان‌ آوردند مزدشان‌ را عطا كرديم‌» يعني: مزدي‌ را كه‌ به‌ سبب‌ ايمان‌ سزاوار آن‌ بودند «و بسياري‌ از آنان‌ فاسقانند» يعني: بسياري‌ از همين‌ گروه‌ راهب‌ پيشه‌ زاهدنما، فاسق‌ و نافرمان‌ وبدكارند، اموال‌ مردم‌ را به‌ ناروا مي‌خورند و روش‌ انحراف‌ در پيش‌ مي‌گيرند. اين ‌آيه‌ چنان‌كه‌ ابن‌كثير گفته‌ است‌، از دو جهت‌ بيانگر مذمت‌ آنان‌ است‌؛ اول: بدعت‌آفريني‌شان‌ در دين‌ خداوند(ج) كه‌ او به‌ آن‌ دستور نداده‌ است‌. دوم: عدم ‌پايبنديشان‌ به‌ همين‌ بدعتي‌ كه‌ مي‌پنداشتند آنان‌ را به‌ حق‌ تعالي‌ نزديك‌ مي‌گرداند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ : «إن‌ لكل‌ أمة‌ رهبانية‌، ورهبانية‌ هذه‌ الأمة‌ الجهاد في ‌سبيل‌الله: همانا براي‌ هر امتي‌ رهبانيتي‌ است‌ و رهبانيت‌ امت‌ من‌ جهاد در راه‌ خداست‌». زيرا جهاد، بذل‌ جان‌ براي‌ خدا(ج) است‌. پس‌ گوشه‌گيري‌ در عبادتگاه‌ها، صومعه‌ها و خانقاه‌ها از دين‌ اسلام‌ نيست‌. همچنين‌ در حديث‌ شريف ‌آمده‌ است‌ : «لا تشددوا علي‌ أنفسكم‌، فيشدد عليكم‌ فإن‌ قوما شددوا علي‌ أنفسهم‌، فشدد عليه‌، فتلك‌ بقاياهم‌ في ‌الصوامع‌ والديارات‌ (وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ) :‌ برخود سخت‌ نگيريد، كه‌ در آن‌ صورت‌ بر شما سخت‌ گرفته‌ مي‌شود زيرا قومي‌ بر خويشتن‌ سخت‌ گرفتند پس‌ بر آنان‌ سخت‌ گرفته‌ شد و اين‌ بقاياي‌ آنهاست‌ در صومعه‌ها و ديرها. سپس‌ رسول‌ خداص اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ كردند: رهبانيتي‌ كه ‌آنان‌ خود بدعتش‌ نهاده‌ بودند، ما آن‌ را بر آنان‌ فرض‌ نساخته‌ بوديم‌».
 
سوره حديد آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِن رَّحْمَتِهِ وَيَجْعَل لَّكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ايد» به‌ پيامبران‌ پيشين(ع) «از خداوند پروا كنيد» با فروگذاشتن‌ منهيات‌ وي‌ «و به‌ پيامبر او» حضرت‌ محمد ص «ايمان‌ آوريد تا بهره ‌دو چندان‌ از رحمت‌ خويش‌ به‌ شما ارزاني‌ دارد» به‌ سبب‌ ايمانتان‌ به‌ پيامبر خاتمش ‌بعد از ايمانتان‌ به‌ پيامبران‌ پيش‌ از وي‌. اين‌ پاداش‌ دو چندان‌ ـ والله اعلم‌ ـ از آن‌ مؤمنان‌ اهل‌ كتاب‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوموسي‌اشعري‌(رض) آمده‌ است‌كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «سه‌ كس‌اند كه‌ پاداششان‌ را دوبار (يعني‌ مضاعف‌) دريافت‌ مي‌كنند: شخصي‌ از اهل‌ كتاب‌ كه‌ هم‌ به‌ پيامبرش‌ و هم‌ به‌ من‌ ايمان‌ آورده ‌است‌؛ برايش‌ دو مزد است‌ و برده‌ مملوكي‌ كه‌ حق‌ خدا(ج)  و حق‌ موالي‌اش‌ را ادا نموده‌ است‌؛ برايش‌ دو مزد است‌ و مردي‌ كه‌ كنيزش‌ را ادب‌ آموخته‌ و نيكو ادبش ‌داده‌ است‌، سپس‌ او را آزاد نموده‌ و با وي‌ ازدواج‌ كرده‌ است‌؛ براي‌ او نيز دو مزد است‌». «و» اي‌ اهل‌ كتاب‌! اگر چنان‌ كنيد كه‌ حق‌ تعالي‌ فرمود «براي‌ شما» افزون‌ بر آنچه‌ كه‌ ذكر شد «نوري‌ قرار مي‌دهد كه‌ با آن‌ راه‌ رويد» يعني: به‌ وسيله ‌آن‌ نور بر صراط راه‌ رويد و به‌ درستي‌ به‌ مقصد برسيد پس‌ اين‌ نور اساس‌ نجات ‌انسان‌ بر صراط است‌ و اين‌ همان‌ نوري‌ است‌ كه‌ وصف‌ آن‌ در آيه‌ (12): ( يَسْعَى نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ) گذشت‌. اما ابن‌كثير مي‌گويد: «مراد نور هدايتي‌ است‌ كه‌ به‌وسيله‌ آن‌ از جهالت‌ و گمراهي‌ نجات‌ پيدا مي‌كنند». «و» در آن‌ صورت‌ «براي ‌شما مي‌آمرزد» آنچه‌ را كه‌ گذشته‌ است‌ از گناهان‌ شما «و خداوند آمرزگار مهربان ‌است‌» يعني: بسيار با مغفرت‌ و بسيار با رحمت‌ است‌. پس‌ اين‌ فضيلت‌هايي‌ است ‌كه‌ امت‌ ما با آنها بر امت‌هاي‌ ديگر برتري‌ يافته‌ است‌ و كسي‌ هم‌ كه‌ به‌ اين‌ امت ‌مي‌پيوندد، از اين‌ فضيلت‌ها برخوردار مي‌شود.
مقاتل‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه: چون‌ آيه‌ (‏ أُوْلَئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُم مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا ) «قصص/54» نازل‌ شد، مؤمنان‌ اهل‌ كتاب‌ بر اصحاب ‌رسول‌ خدا ص فخر فروخته‌ و گفتند: ما از دو پاداش‌ برخوردار هستيم‌ در حالي‌ كه‌ شما فقط يك‌ پاداش‌ داريد! پس‌ اين‌ سخن‌ اهل‌ كتاب‌ بر اصحاب‌أ دشوار آمد، همان‌ بود كه‌ خداوند(ج) اين‌ آيه‌ را نازل‌ كرد و براي‌ اصحاب‌ نيز همانند پاداشهاي ‌مؤمنان‌ اهل‌ كتاب‌، دو پاداش‌ قرار داد و به‌ علاوه‌ نور را نيز بر پاداش‌ ايشان‌ افزود. پس‌ از سبب‌ نزول‌ چنين‌ بر مي‌آيد كه‌ اين‌