دين‌ مترتب‌ گردانيده‌ است‌ كه‌ عبارت‌ است‌ از:
1 ـ پايدار ساختن‌ ايمان‌ مؤمنان‌ در دلهايشان‌.
2 ـ تأييد مؤمنان‌ با نصرتي‌ از جانب‌ خويش‌.
3 ـ داخل‌ كردنشان‌ به‌ بوستانهاي‌ بهشتي‌.
4 ـ برخوردار كردن‌ ايشان‌ از نعمت‌ عظماي‌ خشنودي‌ خود و شادمان‌ كردن‌ ايشان ‌به‌ موهبت‌هاي‌ خويش‌.
ابن‌ ابي‌ حاتم‌، طبراني‌ و حاكم‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده‌اند: پدر ابوعبيده ‌بن ‌جراح‌(رض) در روز بدر به‌ دنبال‌ آن‌ بود كه‌ پسرش‌ را به‌ قتل‌ رساند اما هر بار كه‌ به‌سويش‌ قصد مي‌كرد، ابوعبيده‌ خود را از برابرش‌ كنار مي‌كشيد و با او به‌ كارزار رويارو نمي‌شد. اما پدرش‌ از قصد خويش‌ دست‌بردار نبود و پي هم ‌به‌سويش‌ هجوم‌ مي‌آورد. ابوعبيده‌(رض) كه‌ كار را چنين‌ ديد، ناگزير قصد وي‌ كرد و پدرش‌ را به‌ قتل‌ رساند. آن‌گاه‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد. به‌ روايتي‌ ديگر: اين‌ آيه ‌درباره‌ حاطب‌بن‌ابي‌بلتعه‌ نازل‌ شد زيرا او (قبل‌ از فتح‌ مكه) قاصدي‌ را فرستاد تا به‌ مردم‌ مكه‌ خبر دهد كه‌ رسول‌ خدا ص قصد حمله‌ به‌ آنان‌ را دارند. به‌ روايتي ‌ديگر: اين‌ آيه‌ در شأن‌ ابوبكر صديق‌(رض) نازل‌ شد؛ زيرا هنگامي‌ كه‌ شنيد پدرش ‌رسول‌ اكرم‌ ص را دشنام‌ مي‌دهد، پدرش‌ را محكم‌ زد به‌ طوري‌ كه‌ او بر زمين‌ افتاد و چون‌ به‌ رسول‌ اكرمص از اين‌ كار وي‌ خبر دادند، آن‌ حضرتص از وي ‌پرسيدند: آيا به‌ راستي‌ اين‌ كار را كردي‌؟ ابوبكر گفت: به‌ خداي‌ عزوجل‌ سوگند كه‌ اگر شمشير نزديك‌ من‌ بود، او را به‌ شمشير مي‌زدم‌.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:5666.xml">صفحة (545) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:5671.xml">صفحة (546) (آیه 4)</a><a class="folder" href="w:html:5678.xml">صفحة (547) (آیه 10)</a><a class="folder" href="w:html:5686.xml">صفحة (548) (آیه 17) </a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5667.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ حشر ﴾</a><a class="text" href="w:text:5668.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:5669.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:5670.txt">آيه  3</a></body></html>﴿ سوره‌ حشر ﴾
مدنی‌ است‌ و داراي‌ (24) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «حشر» ناميده‌ شد كه‌ خداوند متعال‌ در آن‌ فرموده‌ است: (‏ هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ) مراد از حشر: گردآوري‌ اولي‌اي‌ است‌ كه‌ يهود در آن‌ از مدينه‌ به‌سوي‌ شام‌ اخراج‌ شدند. اين‌ سوره‌، «سوره‌ بني‌نضير» نيز ناميده‌ مي‌شود زيرا دربرگيرنده ‌داستان‌ كوچ‌ دادن‌ يهود بني‌نضير از مدينه‌ است‌.
سبب‌ نزول‌ اين‌ سوره‌ نيز طايفه‌ بني‌نضيرند. ابن‌عباس‌(رض)، مجاهد و غير ايشان‌ روايت‌ كرده‌اند كه: چون‌ رسول‌ خدا ص به‌ مدينه‌ هجرت‌ كردند، با طايفه‌ بني‌نضير عقد صلح‌ و متاركه‌ بسته‌ و عهد و پيمان‌ دادند كه‌ با آنان‌ نجنگند، آنان‌ نيز تعهد سپردند كه‌ با رسول‌ اكرم‌ ص نجنگند ولي‌ آنان‌ عهد خود را شكستند پس‌خداوند(ج) عذاب‌ بي‌برگشت‌ خود را بر آنان‌ فرود آورد و رسول‌ خدا ص آنها را از دژهاي‌ استوارشان‌ بيرون‌ كشيده‌ و از مدينه‌ بيرون‌ راندند پس‌ گروهي‌ از آنان ‌به‌سوي‌ منطقه‌ «اذرعات‌» شام‌ كه‌ سرزمين‌ «محشر» است‌ كوچيدند و گروهي ‌به‌سوي‌ خيبر رفتند... تا به‌ آخر اين‌ داستان‌ كه‌ تفاصيل‌ آن‌ در اين‌ سوره‌ مباركه ‌مي‌آيد.
فضيلت‌ آن: ثعالبي‌ درباره‌ فضيلت‌ اين‌ سوره‌ از ابن‌عباس‌(رض) نقل‌ مي‌كند كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص در اين‌ حديث‌ شريف‌ فرمودند: «من‌ قرأ سورة‌ الحشر لم‌ يبق‌ شيء ‌من ‌الجنة‌ والنار والعرش‌ والكرسي‌ والسموات‌ والأرض‌ والهوام‌ والريح‌ والسحاب‌ والطير والدواب‌ والشجر والجبال‌ والشمس‌ والقمر والملائكة‌ إلا صلوا عليه‌ واستغفروا فإن‌ مات ‌من‌ يومه‌ أو ليلته‌ مات‌ شهيداً: هر كس‌ سوره‌ حشر را بخواند، چيزي‌ از بهشت‌ و دوزخ‌ و عرش‌ و كرسي‌ و آسمانها و زمين‌ و حشرات‌ و باد و ابر و پرندگان‌ و خزندگان‌ و درختان‌ و كوه‌ها و خورشيد و ماه‌ و فرشتگان‌، باقي‌ نمي‌مانند مگر اين‌كه‌ بر او درود مي‌گويند و برايش‌ آمرزش‌ مي‌خواهند پس‌ اگر در همان‌ روز يا شبش‌ بميرد، شهيد مرده‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌(رض) آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «هر كس‌ آخر سوره‌ حشر: (‏ لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ) را تا آخر آن‌ بخواند و در همان‌ شب‌ بميرد، شهيد مرده‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «هر كس‌ صبح‌ هنگام‌ سه‌ بار بگويد: اعوذ بالله‌ السميع‌ العليم‌ من‌ الشيطان‌ الرجيم‌، آن‌گاه‌ سه‌ آيه‌ آخر سوره‌ حشر را بخواند، خداوند(ج) براي‌ او هفتاد هزار فرشته‌ را موكل‌ مي‌كند تا بر او تا آن‌ گاه‌ كه‌ شام‌ مي‌كند، درود بگويند و اگر در همان‌ روز خويش‌ بميرد، شهيد مرده‌ است‌ و هر كس‌ آن‌ را در شامگاه‌ بخواند، نيز همچنين‌ است‌».
 
سوره حشر آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنچه‌ در آسمانها و آنچه‌ در زمين‌ است‌ خداوند را تسبيح‌ گفت» يعني: حق‌ تعالي ‌را به‌ پاكي‌ ياد كرد و تقديس‌ نمود. ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ با ذكر حرف ‌«ما» در تعبير از تسبيح‌ گويندگان‌، به‌ تغليب‌ غير عقلاء كه‌ نسبت‌ به‌ عقلاء در اكثريت‌اند، توجه‌ داده‌ است‌ «و اوست‌ عزيز» يعني: قوي‌ و غالب‌ در ملكش‌؛ «حكيم» است‌ در صنعش‌ كه‌ اشياء را در موضع‌ مناسب‌ آنها قرار مي‌دهد. اين‌ آيه‌ و امثال‌ آن‌ نشان‌ دهنده‌ اين‌ حقيقت‌اند كه‌ تمام‌ آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ اند، خداي‌ تبارك‌ و تعالي‌ را به‌ زبان‌، يا به‌ قلب‌، يا به‌ زبان‌ حال‌ و قال‌ از هر نقصي‌ تنزيه ‌كرده‌ او را تمجيد و تقديس‌ مي‌كنند، براي‌ او درود مي‌فرستند و او را به‌ يگانگي ‌مي‌خوانند تا به‌ عظمت‌ وي‌ اذعان‌ نموده‌ و در برابر جلال‌ و جبروتش‌ انقياد نموده‌ باشند.
 
	سوره حشر آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن دِيَارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُوا وَظَنُّوا أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ اللَّهِ فَأَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ آن‌كه‌ كافران‌ از اهل‌ كتاب‌ را از خانه‌هايشان‌ در نخستين‌ حشر اخراج ‌كرد» آنان‌ طايفه‌ بني‌نضير ـ يعني‌ گروهي‌ از يهوديان‌ 