="w:text:5757.txt"> آيه  9</a><a class="text" href="w:text:5758.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:5759.txt">آيه  11</a></body></html>سوره منافقون آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُؤُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ آنان‌ گفته‌ شود، بياييد تا پيامبر خدا براي‌ شما طلب‌ آمرزش‌ كند، سرهاي ‌خود را برگردانند» يعني: از روي‌ تمسخر به‌ اين‌ سخن‌ و به‌ نشانه‌ بي‌ميلي‌ در آمرزش‌خواهي‌ پيامبر ص براي‌ خود، سرهاي‌ خويش‌ را تكان‌ مي‌دهند و مي‌پيچانند «وآنان‌ را مي‌بيني‌ كه‌ تكبركنان‌ روي‌ برمي‌تابند» از رسول‌ اكرم‌ ص و درخواست ‌آمرزش‌خواهي‌ ايشان‌ براي‌ خود زيرا خود را بزرگتر از آن‌ مي‌بينند وآمرزش‌خواهي‌ را حقير و بي‌ارزش‌ تصور مي‌كنند.
قتاده‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌كريمه‌ مي‌گويد: به‌ عبدالله بن‌ابي‌ گفته‌ شد؛ كاش‌ نزد رسول‌ خدا ص مي‌رفتي‌ تا براي‌ تو آمرزش‌ مي‌خواستند. اما او به‌ نشانه‌ تكبر و خودبزرگ‌بيني‌ سرش‌ را برگرداند. آن‌ گاه‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد.
 
	سوره منافقون آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ سَوَاء عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«براي‌ آنان‌ يكسان‌ است‌، چه‌ برايشان‌ آمرزش‌ بخواهي‌، يا برايشان‌ آمرزش ‌نخواهي» هرگز اين‌ كار به‌ آنان‌ سودي‌ نمي‌رساند، از آن‌ رو كه‌ بر نفاق‌ خود پاي ‌فشرده‌ و بر كفر خود استمرار مي‌ورزند «هرگز خداوند آنان‌ را نخواهد آمرزيد» يعني: مادامي‌ كه‌ بر نفاق‌ خود قرار داشته‌ باشند «بي‌گمان‌ خداوند گروه‌ فاسقان‌ را هدايت‌ نمي‌كند» يعني: كساني‌ را كه‌ در بيرون ‌رفتن‌ از دايره‌ طاعت‌ و فروروي‌ در نافرماني‌هاي‌ خداوند(ج) پاي‌ فشرده‌اند، كه‌ منافقان‌ در صف‌ اول‌ اين‌ قطار قرار دارند.
ابن‌جرير طبري‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ مي‌كند: چون‌ آيه‌(‏ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِن تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَن يَغْفِرَ اللّهُ لَهُمْ ) «توبه‌/80» نازل‌ شد، رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «برايم‌ در آمرزش‌خواهي‌ رخصت‌ داده‌ شده‌ پس‌ بر هفتاد بار آمرزش‌خواهي‌ براي‌ آنان‌ مي‌افزايم‌، شايد خداي‌ عزوجل‌ بر آنان‌ بيامرزد». پس‌ خداوند متعال‌ نازل‌ فرمود: (‏ سَوَاء عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ....).
 
سوره منافقون آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لَا تُنفِقُوا عَلَى مَنْ عِندَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنفَضُّوا وَلِلَّهِ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَفْقَهُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ حق‌ تعالي‌ به‌ بيان‌ دو نمونه‌ از دشمني‌هاي‌ منافقان‌ مي‌پردازد، نمونه‌ اول ‌اين‌ است: «آنان‌ كساني‌ اند كه‌ مي‌گويند، بر كساني‌ كه‌ نزد رسول‌ خدا هستند انفاق ‌نكنيد تا پراكنده‌ شوند» از پيرامون‌ وي‌. مراد آنان‌ از اين‌ كسان: فقراي‌ مهاجرانند «و حال‌ آن‌كه‌ گنجينه‌هاي‌ آسمانها و زمين‌ ازآن‌ خداست» پس‌ او قطعا روزي‌دهنده ‌اين‌ مهاجران‌ است‌ «ولي‌ منافقان‌ در نمي‌يابند» كه‌ خزانه‌هاي‌ ارزاق‌ به‌ دست‌ خداوند(ج) است‌ و بنابراين‌، مي‌پندارند كه‌ خداي‌ متعال‌ بر مؤمنان‌ گشايش‌ ارزاني ‌نمي‌دارد.
زيدبن‌ارقم‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: از عبدالله بن‌ابي‌ شنيدم‌ كه‌ به‌ ياران‌ خود مي‌گفت: «بر كساني‌ كه‌ نزد محمدص هستند خرج‌ نكنيد تا از پيرامون‌ وي ‌پراكنده‌ شوند». پس‌ اين‌ سخن‌ وي‌ را به‌ عمويم‌ گفتم‌ و او آن‌ را به‌ رسول‌ اكرم‌ ص رساند، ايشان‌ مرا خواستند و جريان‌ را به‌ ايشان‌ نقل‌ كردم‌. آن‌ گاه‌ به‌ دنبال ‌عبدالله بن‌ابي‌ و يارانش‌ فرستادند، آنها آمدند و سوگند خوردند كه‌ اين‌ سخن‌ را نگفته‌اند. پس‌ رسول‌ اكرم‌ ص مرا تكذيب‌ و آنان‌ را تصديق‌ نمودند كه‌ بر اثر آن‌ چنان‌ حالت‌ سختي‌ به‌ من‌ دست‌ داد كه‌ قبل‌ از آن‌ هرگز مانند آن‌ حالت‌ به‌ من ‌دست‌ نداده‌ بود و در خانه‌ام‌ نشستم‌... آن‌ گاه‌ آيه: (‏ إِذَا جَاءكَ الْمُنَافِقُونَ ....)نازل ‌شد. بعد از نزول‌ اين‌ آيات‌، ايشان‌ به‌ دنبال‌ من‌ فرستادند و اين‌ آيات‌ را بر من ‌خواندند، سپس‌ فرمودند: «همانا خداوند(ج)  تو را تصديق‌ كرد».
 
سوره منافقون آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ يَقُولُونَ لَئِن رَّجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
نمونه‌ دوم‌ از دشمني‌ منافقان‌ اين‌ است: «مي‌گويند: اگر به‌ مدينه‌ باز گرديم» از غزوه‌ بني‌مصطلق‌ «قطعا آن‌ كس‌ كه‌ عزتمندتر است‌، آن‌ زبون‌تر را از آنجا بيرون‌ خواهد كرد» گوينده‌ اين‌ سخن‌، عبدالله بن‌ابي‌ رئيس‌ منافقان‌ بود كه‌ مراد آن‌ ملعون‌ از عزيزتران‌ و بلندپايه‌گان‌، خود وي‌ و همراهانش‌ و مرادش‌ از ذليل‌تران‌ و فرومايه‌گان‌، رسول‌ اكرم‌ ص و همراهان‌ ايشان‌ بودند.
امام‌ احمد در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ از زيدبن‌ارقم‌(رض) روايت‌ كرده‌ است‌ كه ‌فرمود: من‌ با رسول‌ خدا ص در غزوه‌ تبوك‌[1] حضور داشتم‌ و دو تن‌ كه‌ يكي‌ از مهاجران‌ و ديگري‌ از انصار بودند، بر سر نوبت‌ آب‌ با هم‌ كشمكش‌ كردند پس‌ عبدالله بن‌ابي‌ گفت: اگر به‌ مدينه‌ بازگشتيم‌، آن‌ كس‌ كه‌ عزيزتر است‌، خوارتر را از آن‌ بيرون‌ خواهد كرد، من‌ نزد رسول‌ اكرم‌ ص آمدم‌ و ايشان‌ را از اين‌ سخن‌ وي‌ آگاه‌ ساختم‌ ... و ادامه‌ داستان‌، مانند سبب‌ نزول‌ ذكر شده‌ در آيه‌ قبل‌ است‌.
«حال‌ آن‌كه‌ عزت‌، خاص‌ خداوند و پيامبرش‌ و مؤمنان‌ است» يعني: قوت‌ و غلبه‌ مخصوص‌ خداوند(ج)  و كساني‌ است‌ كه‌ او عزتمند و پيروزشان‌ گرداند؛ از پيامبران‌ و بندگان‌ مؤمن‌ نيكوكارش‌ نه‌ غير آنان‌ «ولي‌ منافقان» از فرط جهل‌، حيرت‌، سردرگمي‌ و نيز از آن‌ جهت‌ كه‌ بر دلهايشان‌ مهر زده‌ شده‌ است‌ «نمي‌دانند» اين‌ حقيقت‌ روشن‌ را. روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ عبدالله  فرزند عبدالله بن‌ابي‌بن‌سلول‌ در همان‌ غزوه‌ به‌ پدرش‌ گفت: سوگند به‌ آن‌ كس‌ كه‌ جز او خدايي‌ نيست‌ تا نگويي‌ كه: بي‌گمان‌ رسول‌ خداص بلندپايه‌تر و عزيزترند و اين‌ من ‌هستم‌ كه‌ ذليل‌تر و فرومايه‌تر مي‌باشم‌؛ به‌ مدينه‌ داخل‌ نخواهي‌ شد. پس‌عبدالله بن‌ابي‌ به‌ گفتن‌ اين‌ سخن‌ ناگزير شد و چون‌ به‌ مدينه‌ آمدند، مدت‌ اندكي‌ بعد از آن‌ 