‌ و هيچ‌ مراد و مطلوبي‌ او را عاجز نمي‌گرداند و او سر رشته‌دار كار خويش ‌است‌ و احكام‌ خويش‌ را آن‌ گونه‌ كه‌ خواهد، بر خلقش‌ نافذ مي‌گرداند «به‌ راستي‌خدا براي‌ هر چيزي‌ اندازه‌اي‌ مقرر كرده‌ است» يعني: خداي‌ سبحان‌ براي‌ سختي‌ها و آسوده‌حالي‌ها ميعاد و اندازه‌اي‌ مقرر كرده‌ است‌ كه‌ آن‌ سختي‌ها و آسودگي‌ها با آن‌ ميعاد و اندازه‌ به‌ پايان‌ مي‌رسند بنابراين‌، اگر انسان‌ تقدير الهي‌ را در نظر گرفته‌ و يقين‌ داشته‌ باشد كه‌ همه‌ چيز به‌ تقدير و توفيق‌ اوست‌، در اين‌ صورت‌ جز تسليم‌ به ‌قضا و قدر حق‌ تعالي‌ و توكل‌ بر او، راه‌ ديگري‌ برايش‌ باقي‌ نمي‌ماند. سدي ‌مي‌گويد: «مراد از اين‌ كه‌ خدا براي‌ هر چيزي‌ اندازه‌اي‌ مقرر كرده‌ است‌، مقرر كردن‌ اندازه‌ حيض‌ و عده‌ است‌».
 
سوره طلاق آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ وَاللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِن نِّسَائِكُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلَاثَةُ أَشْهُرٍ وَاللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ وَأُوْلَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَن يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌ زنان‌ شما كه‌ از حيض‌ نوميد شدند» مراد زنان‌ بزرگسالي‌ هستند كه‌ عادت ‌ماهيانه‌ آنان‌ (حيض) قطع‌ شده‌ و از آن‌ نوميد شده‌اند؛ «اگر به‌ شبهه‌ افتاديد» وندانستيد كه‌ عده‌ آنان‌ چگونه‌ است‌ «پس‌ عده‌ آنان‌ سه‌ ماه‌ است‌ و دختراني‌ كه‌ به‌ سن‌ حيض‌ نرسيده‌اند» به‌ سبب‌ خردسالي‌ و عدم‌ رسيدنشان‌ به‌ حد بلوغ‌ پس‌ عده‌ آنان‌ نيز سه‌ ماه‌ است‌. اما زناني‌ كه‌ ميعاد حيض‌ آنها به‌ سبب‌ بيماري‌ «استحاضه‌» مجهول‌ است‌، يا زناني‌ كه‌ پيوسته‌ خون‌ مي‌بينند پس‌ عده‌ آنان‌ در نزد مالكي‌ها يكسال‌ كامل‌ است‌ چراكه‌ بايد نه‌ ماه‌ را براي‌ از بين‌ رفتن‌ شك‌ حاملگي‌ انتظار بكشند زيرا غالبا مدت‌ حمل‌ نه‌ ماه‌ است‌ و سه‌ ماه‌ هم‌ مدت‌ عده‌ آنان‌ است‌. اما قول‌ مفتي‌به‌ نزد احناف‌ اين‌ است‌ كه‌ عده‌ آنان‌ با هفت‌ ماه‌ به‌ پايان‌ مي‌رسد زيرا مدت‌ طهر آنان‌ دو ماه‌ در نظر گرفته‌ مي‌ شود پس‌ سه‌ طهر آنان‌ مجموعا شش‌ ماه‌ است‌ و احتياطا يك‌ ماه‌ هم‌ به‌ عنوان‌ مدت‌ سه‌ حيض‌ آنها برآورد مي‌شود. ولي‌ شافعي‌ها و حنبلي‌ها برآنند كه‌ عده‌ اين‌ گروه‌ از زنان‌ نيز سه‌ ماه‌ است‌ «و زنان ‌آبستن‌ مدت‌ عده‌شان‌ اين‌ است‌ كه‌ وضع‌ حمل‌ كنند» يعني: عده‌ آنان‌ با وضع‌ حمل‌ به‌پايان‌ مي‌رسد، هرچند ـ از نظر جمهور فقها ـ وضع‌ حملشان‌ يك‌ ساعت‌ بعد از طلاق‌ يا مرگ‌ شوهر نيز اتفاق‌ بيفتد «و هر كس‌ از خدا پروا دارد، خدا براي‌ او در كارش‌ آساني‌اي‌ فراهم‌ مي‌سازد» يعني: كار او را در دنيا و آخرت‌ آسان‌ مي‌گرداند. ضحاك‌ در تفسير آن‌ مي‌گويد: «هر كس‌ از خدا(ج) پروا دارد و مطابق‌ سنت‌ طلاق ‌گويد، خداوند براي‌ او در امر رجعت‌ آساني‌اي‌ پديد مي‌آورد».
از ابي‌بن‌كعب‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: چون‌ آيه‌ سوره‌ «بقره‌» درباره‌ عده‌ تعدادي‌ از زنان‌ نازل‌ شد، اصحاب‌ گفتند: بيان‌ عده‌ تعداد ديگري‌ از زنان‌ ـ يعني‌ بيان‌ عده‌ دختران‌ خردسال‌، زنان‌ بزرگسالي‌ كه‌ حيض‌شان‌ قطع‌ شده‌ است‌ و زنان‌ باردار ـ باقي‌ مانده‌ است‌. پس‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد.
 
	سوره طلاق آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنزَلَهُ إِلَيْكُمْ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ حكم‌ خداست‌ كه‌ آن‌ را به‌سوي‌ شما فرستاده‌ است‌ و هر كس‌ از خدا پروا كند» در عمل‌ به‌ احكام‌ وي‌ و رعايت‌ حقوقي‌ كه‌ بر ذمه‌اش‌ واجب‌ است‌؛ «بدي‌هايش‌ را از وي‌ مي‌زدايد» پس‌ او را در برابر آنها محاسبه‌ نمي‌كند «و پاداشش‌ را بزرگ‌ مي‌گرداند» يعني: برايش‌ در آخرت‌ پاداش‌ عظيمي‌ را عطا مي‌كند كه‌ همانا بهشت‌ است‌.
 
سوره آل عمران آيه  195

‏متن آيه : ‏

‏ فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَاباً مِّن عِندِ اللّهِ وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پس‌ پروردگارشان‌ دعايشان‌ را اجابت‌ كرد» با دادن‌ اين‌ وعده‌: «كه‌ من‌ عمل ‌هيچ‌ صاحب‌ عملي‌ از شما را ضايع‌ نمي‌كنم» با ندادن‌ ثواب‌ آن‌ «از مرد يا زن» تصريح‌ بر زنان، به‌خاطردلخوش‌ كردن‌ آنهاست، وگرنه‌ آنان‌ نيز در عموم‌ معناي ‌(الذين‌ آمنوا وعملوا الصالحات) داخلند. آيه‌ كريمه‌ ضمنا زنان‌ را به‌ مشاركت‌ در دعوت‌ اسلامي‌ و آنچه‌ كه‌ از هجرت‌ و جهاد به‌دنبال‌ خود دارد، تشويق‌ و ترغيب ‌مي‌نمايد «همه‌ از همديگريد» يعني‌: مردان‌ شما در طاعت‌ حق‌ تعالي‌ مانند زنان ‌شما هستند و زنان‌ شما مانند مردان‌ شما، مردان‌ از زنان‌ به‌ وجود آمده‌اند و زنان‌ ازمردان‌ و هر دو از يك‌ اصل‌ منشعب‌ گرديده‌اند زيرا هر دو جنس، از نسل‌ آدم‌ وحوا بوده‌ و هر دو جنس‌ مكلف‌ مي‌باشند.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌: آيه‌ كريمه‌ هنگامي‌ نازل‌ شد كه‌ ام‌ سلمه‌ رضی الله عنها به‌ رسول‌ خداص گفت‌: يا رسول‌ الله! من‌ نمي‌شنوم‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ از هجرت‌ زنان‌ نيز سخني‌ به‌ ميان‌ آورده‌باشد. «پس‌ كساني‌ كه‌ هجرت‌ كرده‌اند» به‌سوي‌ رسول‌ خداص از مردان‌ و زنان‌؛ با ترك‌ دار و ديار خود «و» كساني‌كه‌ «از خانه‌هاي‌ خود رانده‌ شده» اند در طاعت‌ خداي‌ عزوجل‌ «و» كساني‌كه‌ «در راه ‌من‌ آزار ديده‌اند» مراد آزارهايي‌ است‌ كه‌ به‌ سبب‌ ايمان‌ خويش‌ به‌ حق‌ تعالي‌ از مشركان‌ مي‌ديدند تا از دين‌ خويش‌ برگردند، اما اين‌ آزارها، جز تمسك‌ بيشترشان ‌به‌ دين‌ حق، هيچ‌ اثر ديگري‌ بر آنان‌ نداشت‌ و همه‌ كساني‌كه‌ به ‌سبب‌ تمسكشان‌ به‌دين‌ الهي، مورد آزار و اذيت‌ و شكنجه‌ قرار مي‌گيرند، در خطاب‌ آيه‌ كريمه‌ داخل‌اند «و» كساني‌كه‌ «جنگيده‌اند» با دشمنان‌ خدا(ج) «و» كساني‌كه‌ «كشته‌شده‌اند» در راه‌ خدا(ج) ـ كه‌ اين‌ برترين‌ مقامات‌ است‌. مراد، به‌شهادت ‌رسيدن‌برخي‌ از آنهاست، آري‌! اينانند كه‌: «سيئاتشان‌ را مي‌زدايم‌» زيرا هجرت‌ در راه‌ خدا(ج) گناهان‌ ما قبل‌ خود را محو مي‌كند و جهاد و شهادت‌ در راه‌ خدا(جل جلاله)، تما