يه  197

‏متن آيه : ‏

‏ مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«اين» متاع‌ دنيا «بهره‌مندي‌ ناچيزي‌ است» كه‌ نسبت‌ به‌ پاداش‌ خداي‌ سبحان ‌هيچ‌گونه‌ اعتبار و ارزشي‌ ندارد «سپس‌ جايگاهشان‌ دوزخ‌ است‌ و چه‌ بد آرامگاهي ‌است» آن‌ جايگاهي‌ كه‌ با كفر خود، در دوزخ‌ براي‌ خود آماده‌ كرده‌اند. بايسته ‌يادآوري‌ است‌ كه‌ دوزخ‌ از روي‌ ريشخند و سرزنش، آرامگاه‌ ناميده‌ شد.
 
	سوره تحريم آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا اِمْرَأَةَ نُوحٍ وَاِمْرَأَةَ لُوطٍ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتَاهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَقِيلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداوند(ج)  در اين‌ مورد كه‌ هيچ‌ كس‌ نمي‌تواند عذابش‌ را از كسي‌ ديگر دفع‌ نمايد و در اين‌ باره‌ كه‌ آميزش‌ و معاشرت‌ كفار با مسلمانان‌ هيچ‌ سودي‌ به‌حالشان‌ ندارد ـ چنانچه‌ ايمان‌ در دلهاي‌ خودشان‌ جاي‌ نگرفته‌ باشد ـ مثلي‌ آورده‌ و مي‌فرمايد: «خداوند درباره‌ كافران‌ زن‌ نوح‌ و زن‌ لوط را مثلي‌ آورده‌ كه‌ در حباله‌ نكاح‌ دو بنده‌ از بندگان‌ شايسته‌ ما» يعني: نوح‌ و لوط علیهماالسلام «بودند پس‌ به‌ آن‌ دو خيانت‌كردند» يعني: آن‌ دو زن‌ به‌ آن‌ دو بنده‌ ما خيانت‌ كردند. نقل‌ است‌ كه‌ زن‌ نوح‌(ع) به‌ مردم‌ مي‌گفت: نوح‌ ديوانه‌ است‌. زن‌ لوط(ع) نيز با برافروختن‌ آتش‌ در شب‌ و با بلند كردن‌ دود در روز، قومش‌ را از آمدن‌ مهمان‌ براي‌ لوط‌(ع) خبر مي‌داد. «پس‌آنان‌ از آن‌ دو زن‌ چيزي‌ را دفع‌ نكردند» يعني: نوح‌ و لوط علیهماالسلام به‌ سبب‌ اين‌كه‌ آن‌ دو زن‌، همسرانشان‌ بودند نه‌ هيچ‌ نفعي‌ به‌ آن‌ دو رسانيدند و نه‌ چيزي‌ از عذاب‌ الهي‌ را از آنان‌ دفع‌ كرده‌ توانستند با وجود آن‌كه‌ نوح‌ و لوط هر دو نزد خداي‌ عزوجل‌ بس ‌گرامي‌ بودند «و گفته‌ شد: با داخل‌ شوندگان‌ داخل‌ آتش‌ شويد» يعني: براي‌ آن‌ دو زن‌ در آخرت‌ گفته‌ مي‌شود، يا در هنگام‌ مرگ‌ به‌ آنها گفته‌ شد: همراه‌ اهل‌ كفر و معاصي‌ به‌ آتش‌ داخل‌ شويد.
چنان‌ كه‌ از سياق‌ آيات‌ بر مي‌آيد، اين‌ آيات‌ در باره‌ تأديب‌ دو همسررسول‌ اكرم‌ ص كه‌ قبلا نام‌ برديم‌ ايراد شده‌ است‌ و براي‌ هميشه‌ درس‌ بزرگي‌ براي ‌هر مرد و زن‌ مؤمني‌ است‌، بدين‌ جهت‌ يحي‌بن‌سلام‌ گفته‌ است: «اين‌ هشداري‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) عائشه‌ و حفصه‌ رضي‌الله عنهما را با آن‌ از مخالفت‌ با رسول‌ اكرم‌ ص بر حذر مي‌دارد، آن‌ گاه‌ كه‌ ايشان‌ در رشك‌ و چشم‌وهم‌چشمي‌ با ديگر ازواج‌ مطهرات‌ عليه‌ آن‌ حضرت‌ ص تباني‌ كردند». آري‌! ايشان‌ را به‌ اين‌ حقيقت‌ ملتفت‌ مي‌سازد كه‌ هرچند در حباله‌ نكاح‌ بهترين‌ خلق‌ خدا (ج)  و خاتم‌ پيامبران‌ وي‌ هستند اما بايد بدانند كه‌ اين‌ امر در مقام‌ حساب‌ و كتاب‌ هيچ‌ چيز از خواست‌ خدا(ج)  را در مورد آنان‌ دفع‌ نمي‌كند و هيچ‌ سودي‌ به‌ حالشان‌ ندارد. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ عائشه‌ و حفصه‌ رضي‌الله عنهما را با توبه‌ صحيح ‌و خالصانه‌اي‌ كه‌ كردند، از گناه‌ اين‌ همدستي‌ عليه‌ رسول‌ خويشص پاك‌ كرد.
 
	سوره تحريم آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً لِّلَّذِينَ آمَنُوا اِمْرَأَةَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِندَكَ بَيْتاً فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِن فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و خداوند براي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند، زن‌ فرعون‌ را مثلي‌ آورده‌ است» اين ‌مثل‌ گوياي‌ آن‌ است‌ كه‌ صولت‌ كفر هيچ‌ زياني‌ به‌ مؤمنان‌ نمي‌رساند چنان‌كه‌ به‌ زن‌ فرعون‌ زيان‌ نرسانيد زيرا در همان‌ حال‌ كه‌ او در قيد همسري‌ كافرترين‌ كافران‌ بوداما با ايمان‌ به‌ خداي‌ عزوجل‌ بهشتهاي‌ پرناز و نعمت‌ برايش‌ مسلم‌ شد. گفتني‌ است‌كه‌ اسم‌ وي‌ آسيه‌ بنت‌ مزاحم‌ است‌ كه‌ عمه‌ موسي‌(ع) بود و به‌ او ايمان‌ آورد پس‌ فرعون‌ وي‌ را سخت‌ شكنجه‌ كرد تا از ايمان‌ بازش‌ دارد «آن‌ گاه‌ كه‌ گفت» زن ‌فرعون‌ در حالتي‌ كه‌ زير تعذيب‌ و شكنجه‌ فرعون‌ قرار داشت‌؛ «پروردگارا! پيش‌خود برايم‌ خانه‌اي‌ در بهشت‌ بنا كن» يعني: برايم‌ خانه‌اي‌ نزديك‌ به‌ رحمتت‌ در برترين‌ درجات‌ مقربان‌ بارگاهت‌ بنا كن‌. ابن‌كثير به‌ نقل‌ از علما مي‌گويد: «آسيه ‌قبل‌ از دار، جار را انتخاب‌ كرد زيرا پيش‌ از آن‌كه‌ بگويد: برايم‌ خانه‌اي‌ در بهشت ‌بناكن‌، گفت: عندك: در جوار خود». «و مرا از فرعون‌ و عملش‌ نجات‌ ده» يعني: مرا از خود فرعون‌ و از اعمال‌ شري‌ كه‌ از وي‌ سر مي‌زند، نجات‌ ده‌ و رهايي‌ بخش‌ «و مرا از قوم‌ ستمگر نجات‌ ده» يعني: از قوم‌ فرعون‌ كه‌ كفار قبطي‌ بودند.
 
سوره تحريم آيه  12
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرَانَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهِ مِن رُّوحِنَا وَصَدَّقَتْ بِكَلِمَاتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهِ وَكَانَتْ مِنَ الْقَانِتِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نيز» خداوند(ج)  مثلي‌ آورده‌ است‌ براي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌اند «مريم‌ دختر عمران‌ را» كسي‌ كه‌ خداوند(ج) كرامت‌ دنيا و آخرت‌ را برايش‌ جمع‌ كرد و او را بر زنان‌ جهانيان‌ برگزيد با وجود آن‌كه‌ او در ميان‌ قومي‌ نافرمان‌ و عاصي‌ به‌سر مي‌برد؛ همان‌ «كه‌ فرج‌ خود را نگاهداشت» از آلودگي‌ به‌ بي‌حيايي‌ و فحشاء «پس ‌در او از روح‌ خود دميديم» به‌ اين‌ ترتيب‌ كه‌ به‌ جبرئيل‌ فرمان‌ داديم‌ تا در چاك ‌پيراهن‌ وي‌ از جاي‌ گريبانش‌ بدمد و در نتيجه‌ او به‌ عيسي‌(ع) باردار شد «و كلمات‌ پروردگار خود را تصديق‌ كرد» يعني: مريم‌ قوانين‌ و احكامي‌ را كه‌ پروردگار متعال‌ براي‌ بندگانش‌ مشروع‌ كرده‌ است‌ و آنچه‌ را كه‌ فرشته‌ بدان‌ مخاطبش‌ ساخت ‌تصديق‌ كرد و آن‌ اين‌ سخن‌ جبرئيل‌(ع) به‌ وي‌ بود كه: «من‌ فرستاده‌ پروردگارت‌ هستم‌». و نيز تصديق‌ كرد اخباري‌ را كه‌ جبرئيل‌(ع) به‌ وي‌ در مورد بشارت‌ به‌ تولد عيسي(ع) و اين‌كه‌ او از پيامبران‌ مقرب‌ است‌، داد[2]  «و تصديق‌ كرد كتابهاي‌ او را» كه‌ عبارت‌ از كتابهاي‌ نازل‌ شده‌ بر انبياي‌ الهي‌ بود «و از فرمانبرداران‌ بود» يعني: از گروهي‌ بود كه‌ براي‌ پروردگارشان‌ مطيع‌اند زيرا خانواده‌ مريم‌ اهل‌ بيت‌ صلاح‌ وطاعت‌ و تقوي‌ بودند.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداوند متعال‌ در ايراد تمثيل‌، هم‌ از زنان‌ شوهردار نمونه‌اي‌ را ذكر كرد و هم‌ از زن‌ بي‌شوهري‌ 