‌شود، جز مرابط در راه‌ خدا(ج) كه‌ عملش‌ بر وي‌ ـ تابرانگيختنش‌ در روز قيامت‌ ـ جريان‌ داده‌ مي‌شود، چنان‌كه‌ از عذاب‌ قبر و سؤال ‌نكير و منكر نيز ايمن‌ مي‌گردد».

سوره ملك آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبر ص «اوست‌ آن‌ كس‌ كه‌ شما را در زمين‌ پديد آورد» و بر روي ‌آن‌ پراكنده‌ ساخت‌ همراه‌ با اختلاف‌ زبانها، رنگها و اشكالتان‌ «و به‌سوي‌ او محشور مي‌شويد» بعد از اين‌ پراكندگي‌ پس‌ اوست‌ كه‌ شما را جمع‌ مي‌كند، همان‌گونه‌ كه‌ پراكنده‌تان‌ كرد و شما را براي‌ حساب‌ باز مي‌آورد چنان‌كه‌ نخستين‌ بار شما را آفريد.
	سوره ملك آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مي‌گويند» كفار «اين‌ وعده» كه‌ شما در مورد حشر و قيامت‌ و دوزخ‌ و عذاب‌ به‌ ما مي‌دهيد؛ «كي‌ فرامي‌رسد؟ اگر» در اين‌ وعده‌ «راست‌ مي‌گوييد» پس‌به‌ ما خبر دهيد، يا اين‌ وقت‌ را براي‌ ما روشن‌ سازيد و بيان‌ نماييد، يا اين‌ وعده‌ را براي‌ ما محقق‌ گردانيد؟ پس‌ خداوند(ج) در پاسخ‌شان‌ مي‌فرمايد:
 
سوره ملك آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِندَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبر ص «جز اين‌ نيست‌ كه‌ علم‌ آن‌ فقط نزد خداوند است» يعني: آگاهي‌ از وقت‌ برپايي‌ قيامت‌ فقط نزد خداوند(ج) است‌ و ديگري‌ آن‌ را نمي‌داند «و جز اين‌ نيست‌ كه‌ من‌ بيم‌دهنده‌ آشكاري‌ هستم» كه‌ شما را از فرجام‌ ناميمون‌ كفرتان‌ بيم‌ مي‌دهم‌ و براي‌ شما آنچه‌ را كه‌ خداي‌ عزوجل‌ مرا به‌ بيان‌ آن‌ امر نموده ‌است‌ بيان‌ مي‌كنم‌ و بدانيد كه‌ پروردگارم‌ مرا به‌ اين‌ امر نكرده‌ كه‌ وقت‌ وقوع‌ قيامت‌ را به‌ اطلاع‌ شما برسانم‌ زيرا عقيده‌ به‌ روز آخرت‌ اثر طبيعي‌ ايمان‌ به‌ اوست‌ و در مخفي‌ داشتن‌ وقت‌ قيامت‌ حكمتهاي‌ فراواني‌ وجود دارد.
آن‌ گاه‌ خداوند متعال‌ حال‌ اين‌ گروه‌ كفار را در هنگام‌ ديدن‌ عذاب‌ وصف ‌نموده‌ و مي‌فرمايد:
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5844.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:5845.txt">آيه  28</a><a class="text" href="w:text:5846.txt"> آيه  29</a><a class="text" href="w:text:5847.txt">آيه  30</a></body></html>سوره ملك آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ آن‌ را» يعني‌ عذاب‌ را «نزديك‌ ببينند، چهره‌هاي‌ كافران‌ ناخوش ‌شود» يعني: سياه‌ و اندوهگين‌ و افسرده‌ شود و غباري‌ از ذلت‌ و حقارت‌ بر آنها فرونشيند «و گفته‌ شود: اين‌ است‌ آنچه‌ آن‌ را مي‌طلبيديد» به‌ شتاب‌ در دنيا؛ از روي ‌استهزا و تمسخر.
 
	سوره ملك آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَن مَّعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمد ص به‌ اين‌ مشركان‌ منكر نعمت‌هاي‌ حق‌ تعالي‌ «به‌ من‌ خبر دهيد، اگر خداوند مرا هلاك‌ كند» با مرگ‌ يا كشته‌ شدنم‌، همان‌ گونه‌ كه‌ شما در حق ‌من‌ چنين‌ آرزو و تمنايي‌ داريد و در كمين‌ فرود آمدن‌ مصايب‌ و نابودي‌ براي‌ من‌هستيد «و اگر ايشان‌ را كه‌ همراه‌ من‌اند» از مؤمنان‌ نيز نابود كند؛ «يا بر ما رحمت‌آورد» با به‌ تأخير افگندن‌ اين‌ هلاكت‌ تا ميعاد معيني‌؟ آري‌! اگر فرض‌ كنيم‌ كه ‌چنين‌ شود: «پس‌ كيست‌ كه‌ كافران‌ را از عذابي‌ دردناك‌ رهايي‌ دهد؟» يعني: قطعا هيچ‌ كس‌ آنان‌ را از اين‌ عذاب‌ نجات‌ نمي‌دهد، چه‌ خداوند(ج) پيامبر ص و مؤمنان ‌همراهش‌ را ـ آن‌ گونه‌ كه‌ كفار در آرزوي‌ آن‌ بودند ـ هلاك‌ گرداند و چه‌ اين ‌امر را به‌ تأخير افگند؛ پس‌ به‌ هرحال‌ آنان‌ را از عذال‌ الهي‌ گريزي‌ نيست‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه: كفار مكه‌ عليه ‌رسول‌ اكرم‌ ص و مؤمنان‌ دعاي‌ هلاكت‌ مي‌كردند، همان‌ بود كه‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد.
 
	سوره ملك آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ هُوَ الرَّحْمَنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبر ص «اوست‌ رحمان» ذكر رحمان‌ در اينجا به‌ اين‌ حقيقت ‌اشاره‌ دارد كه‌ اهل‌ ايمان‌ مورد مرحمت‌اند پس‌ آرزوي‌ كفار در مورد خواري‌ و خسرانشان‌، آرزويي‌ خام‌ و بي‌ اساس‌ است‌. آري‌! بگو: «به‌ او ايمان‌ آورده‌ايم» و چيزي‌ را با او شريك‌ نمي‌گردانيم‌ «و بر او توكل‌ كرده‌ايم» نه‌ بر غير وي‌. توكل: سپردن‌ امور به‌ خداي‌ عزوجل‌ است‌ «پس‌ به‌ زودي‌ خواهيد دانست‌ كه‌ چه‌ كسي‌ در گمراهي‌ آشكار است» ما يا شما؟ و به‌ زودي‌ خواهيد دانست‌ كه‌ سرانجام‌ كار در دنيا و آخرت‌ به‌ سود كيست‌؟ به‌ سود ما كه‌ بر خداي‌ عزوجل‌ توكل‌ كرده‌ايم‌، يا به‌سود شما كه‌ بر مردان‌ و اموال‌ خويش‌ متكي‌ هستيد؟.
 
سوره ملك آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْراً فَمَن يَأْتِيكُم بِمَاء مَّعِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبر ص «به‌ من‌ خبر دهيد؛ اگر آب‌ شما در زمين‌ فرو رود» يعني: اگر اين‌ آبي‌ كه‌ خداوند(ج) بر شما در چشمه‌ها و چاه‌ها و جويباران‌ ارزاني‌ داشته‌ است ‌در زمين‌ فرو رود، به‌ گونه‌اي‌ كه‌ اصلا از آن‌ در زمين‌ هيچ‌ نشاني‌ باقي‌ نماند، يا در عمقي‌ از زمين‌ فرو رود كه‌ هرگز امكانات‌ شما ـ مانند دلو و غيره‌ ـ به‌ آن ‌دسترسي‌ يافته‌ نتواند؛ «پس‌ چه‌ كسي‌ براي‌ شما آب‌ روان‌ مي‌آورد؟» معين: آب ‌بسياري‌ است‌ كه‌ پيوسته‌ جاري‌ باشد و هرگز قطع‌ نشود. يعني: احدي‌ جز خداوند متعال‌ آن‌ را براي‌ شما از طريق‌ بارانها و جويباران‌ پديد نمي‌آورد تا بدان‌ بهره‌مند و متنعم‌ شويد.
آيه‌ كريمه‌ دليل‌ بر وجوب‌ اتكا بر خداوند متعال‌ در هر حاجتي‌ است‌ افزون‌ بر اين‌كه‌ اين‌ آيه‌ برهاني‌ ديگر بر كمال‌ قدرت‌ و وحدانيت‌ خداوند(ج)  مي‌باشد وهدف‌ از طرح‌ آن‌ اين‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ كفار را به‌ برخي‌ از نعمت‌هاي‌ خود مقر و معترف‌ گرداند تا زشتي‌ كفرشان‌ را از دريچه‌ آن‌ به‌ آنان‌ بنماياند لذا آن‌ گاه‌ كه ‌ناگزير در پاسخ‌ اين‌ سؤال‌ بگويند: فقط خداوند(ج)  قادر به‌ اين‌ كار است‌، در اين ‌هنگام‌ به‌ آنان‌ گفته‌ شود: پس‌ چرا چيزهايي‌ را در عبوديت‌ شريك‌ وي‌ قرار مي‌دهيد كه‌ اصلا بر هيچ‌ چيزي‌ قدرت‌ ندارند؟ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه: (‏ قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ ....)نزد يكي