هِدُواْ فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّىَ يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللّهُ لَهُنَّ سَبِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ از زنان‌ شما كه‌ مرتكب‌ فاحشه‌ مي‌شوند» فاحشه‌: فعل‌ ناشايست‌ است ‌و مراد از آن‌ در اينجا، فعل‌ «زنا» است‌ «بر آنان‌ چهار مرد را از جنس‌ خويش‌» ازمسلمانان‌ عادل‌ «گواه‌ طلبيد، پس‌ اگر» چهار مرد بر جرم‌ آنان‌ «شهادت‌ دادند، آنان ‌را در خانه‌ها محبوس‌ كنيد تا آن‌ كه‌ مرگ‌ عمرشان‌ را پايان‌ دهد» و از آميزش‌ با مردم‌ منعشان‌ كنيد. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ اين‌ حكم‌ در اول‌ اسلام‌ بود، سپس‌ منسوخ‌ شد.آري‌! حكم‌ همين‌ است‌ كه‌ آنان‌ بايد در خانه‌ها زنداني‌ شوند «يا خداوند برايشان ‌راهي‌ مقرر كند» به‌ اين‌ كه‌ در موردشان‌ حكمي‌ ديگر نازل‌ كند. و با نزول‌ آيه ‌«حد» براي‌ مرد و زن‌ زناكار، چنين‌ هم‌ كرد. ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: «در آغازاسلام‌، زن‌ چون‌ زنا مي‌كرد، در خانه‌ (به‌طور مادام‌العمر) زنداني‌ مي‌شد... تااين‌ كه‌ آيه‌ مباركه‌ سوره‌ نور نازل‌ شد: ﴿‏ الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا﴾ «نور/2»، و به‌ اين ‌ترتيب‌ خداوند(ج) براي‌ آنان‌ راهي‌ از اين‌ حالت‌ گشود، ازآن‌ پس‌، هركس‌ مرتكب ‌زنا مي‌شد، دره‌ (تازيانه) مي‌خورد و رها مي‌شد». ازاين‌ رو در حديث‌ شريف‌ آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خداص بعد از نزول‌ آيه‌ حد فرمودند: «بگيريد از من‌ (اين‌ حكم‌را): به‌ تحقيق‌ كه‌ خداوند براي‌ آنان‌ راهي‌ مقرر كرد، [آن‌ راه‌ اين‌ است‌ كه‌:] مجازات‌ زناي‌ بكر با بكر (زني‌ كه‌ شوهر نكرده‌ و مردي‌ كه‌ زن‌ نگرفته‌) صد تازيانه ‌و تبعيد يك‌سال‌ است‌ و مجازات‌ زناي‌ ثيب‌ با ثيب‌ (مردي‌ كه‌ زن‌ گرفته‌ و زني‌ كه‌شوهر كرده‌) صد تازيانه‌ و سنگ‌باران‌ است».
اما حنفي‌ها بر آنند كه‌ بعد از تازيانه‌ زدن‌، ديگر تبعيدي‌ نيست‌، كه‌ رأي‌ جمهور فقها برخلاف‌ آن‌ است‌. البته‌ مرد و زن‌ متأهل‌ زناكار ـ در نزد جمهور ـ فقط رجم‌ مي‌شوند، بدون‌ تازيانه‌. اما احمد بن حنبل‌ مي‌گويد: رجم‌ و تازيانه‌ هر دو برآنان‌ جاري‌ مي‌گردد. و حكم‌ گواهي‌ چهار شاهد مسلمان‌ عادل‌ بر عمل‌ زنا، باقي‌است‌ و منسوخ‌ نشده‌ است‌.
 
سوره جن آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ إِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبر ص به‌ كفار. اين‌ چهارمين‌ دستور براي‌ آن‌ حضرت‌ ص در سياق‌ اين‌ آيات‌ است: «نمي‌دانم‌ آيا آنچه‌ وعده‌ داده‌ مي‌شويد نزديك‌ است» يعني: من‌ نمي‌دانم‌ كه‌ آيا عذاب‌ خداوند متعال‌ كه‌ شما را از آن‌ هشدار داده‌ است‌، نزديك‌ است‌ «يا پروردگار من‌ براي‌ آن‌ ميعادي» دور «قرار مي‌دهد» بنابراين‌، جز خداي‌ سبحان‌ هيچ‌ كس‌ نمي‌داند كه‌ عذاب‌ شما در دم‌ واقع‌ مي‌شود يا در آينده‌. ابن‌ كثير در معني‌ آن‌ مي‌گويد: «به‌ مردم‌ بگو: من‌ از وقت‌ فرارسيدن‌ قيامت ‌آگاهي‌ ندارم‌ و نمي‌دانم‌ كه‌ ميعاد آن‌ نزديك‌ است‌ يا دور». امد: زماني‌ است ‌دور.
مقاتل‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: چون‌ مشركان‌ آيه‌ (‏ حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ) را شنيدند، نضربن‌حارث‌ به‌ پيامبر ص گفت: پس‌ اين‌ روزي‌ كه‌ وعده‌ آن‌ را به ‌ما مي‌دهي‌، كي‌ خواهد بود؟ همان‌ بود كه‌ خداوند(ج) اين‌ آيه‌ را نازل‌ فرمود.
 
سوره جن آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«داناي‌ غيب‌ است‌ پس‌ هيچ‌ كس» از خلقش‌ «را بر علم‌ غيبش‌ آگاه‌ نمي‌سازد» علم‌ غيب: هر چيزي‌ است‌ كه‌ از بندگان‌ پنهان‌ ساخته‌ شده‌ است‌.
 
	سوره جن آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مگر كسي‌ كه‌ بپسندد او را از پيامبري» كه‌ در آن‌ صورت‌، او را از برخي‌ امور غيبي‌ خويش‌ آگاه‌ مي‌كند تا خبر دادن‌ وي‌ از غيب‌ معجزه‌اي‌ براي‌ وي‌ باشد. پس‌خداوند متعال‌ براي‌ كساني‌ از پيامبران‌ كه‌ پسنديده‌ است‌ اين‌ امر را مستثني‌ كرد لذا آنچه‌ از غيب‌ خويش‌ را كه‌ مي‌خواست‌ از طريق‌ وحي‌ به‌ ايشان‌ نازل‌ كرد و آن‌ را معجزه‌ و دليل‌ راستيني‌ بر صدق‌ نبوت‌ ايشان‌ قرار داد. پس‌ قطعا منجمان‌ و امثالشان ‌از كساني‌ كه‌ ريگ‌ مي‌اندازند، كف‌ مي‌بينند، پرنده‌ مي‌پرانند و... از كساني‌ نيستند كه‌ مورد پسند پروردگار باشند لذا آنان‌ با غيب‌گويي‌هايشان‌ به‌ خداوند(ج) كافرند و با حدس‌ و تخمين‌ و دروغبافي‌هايشان‌ بر او افترا مي‌بندند، هرچند ممكن‌ است‌ خبر دادن‌ منجمان‌ و امثالشان‌ از بعضي‌ وقايع‌ آينده‌، گاهي‌ با واقعيت‌ مصادف‌ شود، كه‌ اين‌ با توسلشان‌ به‌ بعضي‌ از نشانه‌ها و قرائن‌ و حسابهاست‌ اما اين‌ امر نمي‌تواند قاعده‌ عام‌ و كلي‌ و خطاناپذيري‌ تلقي‌ شود زيرا علم‌ غيب‌ مخصوص‌ به‌ خداوند متعال‌، همانا علمي‌ است‌ كه‌ در همه‌ احوال‌ و همه‌ اوقات‌ فراگير و راست‌ است‌ چنان‌كه‌ خداوند متعال‌ گاهي‌ با الهام‌ بعضي‌ از كرامات ‌را به‌ دست‌ برخي‌ از دوستان‌ مخلصش‌ آشكار مي‌گرداند و آنها با بهره‌گيري‌ از الهام‌ از بعضي‌ وقايع‌ مربوط به‌ زمان‌ آينده‌ خبر مي‌دهند «پس‌ همانا الله  پيشاپيش ‌وي‌ و از پشت‌ سر وي‌ نگهباناني‌ را روان‌ مي‌كند» يعني: خداي‌ سبحان‌ از پيش‌ رو و از پشت‌ سر پيامبرش‌ نگهباناني‌ از فرشتگان‌ را برمي‌گمارد كه‌ او را از تعرض‌ شياطين ‌بر غيبياتي‌ كه‌ براي‌ وي‌ آشكار ساخته‌ است‌، نگه‌دارند و او را از اين‌كه‌ شياطين‌ از او استراق‌ سمع‌ كرده‌ و سپس‌ شنوده‌هاي‌ دزدي‌شده‌ را به‌سوي‌ كاهنان‌ القا نمايند، در حصار خويش‌ بگيرند.
 
	سوره جن آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ لِيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالَاتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَى كُلَّ شَيْءٍ عَدَداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا بداند كه‌ محققا پيامهاي‌ پروردگار خود را رسانيده‌اند» يعني: تا خداوند(ج) اين ‌حقيقت‌ را كه‌ پيامبرانش‌ پيامهاي‌ وي‌ را ابلاغ‌ كرده‌اند، به‌ مشاهده‌ بداند چنان‌كه‌ در غيب‌ و نهان‌ دانسته‌است‌. ابن‌كثير مي‌گويد: مراد از آنچه‌ كه‌ خداوند(ج) براي ‌دانستن‌ خود در قرآن‌ به‌ صيغه‌ تعليل‌ (ليعلم: تا بداند) ذكر نموده‌، فقط علم ‌ظهور است‌ نه‌ علم‌ ابتدائي‌ زيرا حق‌ تعالي‌ از ازل‌ به‌ اشياء عالم‌ بوده‌ و مي‌باشد پس‌ او مي‌خواهد تا علم‌ خويش‌ را به‌ بندگانش‌ آشكار گرداند به‌ همين‌ جهت‌ با اين‌ فرموده‌ خود بر اين‌ معني‌ تأكيد مي‌گذارد: «و خدا به‌ آنچه‌ نزد آنان‌ است