، از هر جهت‌ احاطه‌ دارد» يعني: به‌ آنچه‌ كه‌ در هنگام‌ نگهباني‌ نزد فرشتگان‌ است‌، يا به‌ آنچه‌كه‌ نزد پيامبران‌ مبلغ‌ پيامهايش‌ قرار دارد و نيز به‌ همه‌ احوالشان‌ احاطه‌ مطلق‌ دارد «و هرچيز را از روي‌ شمار احصا و شمارش‌ كرده ‌است» يعني: حق‌ تعالي‌ هر چيز را به ‌عدد و شمار آن‌ ضبط و ثبت‌ كرده ‌است‌، بدون‌ مشاركت‌ احدي‌ از فرشتگانش‌، يا ديگر ابزارهاي‌ علم‌ و فراگيري‌. يا معناي: (‏ لِيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا )اين‌ است: تا محمد صكه‌ به‌سويش‌ وحي‌ مي‌شود، بداند كه‌ جبرئيل‌ و فرشتگان‌ همراه‌ وي ‌وحي‌ الهي‌ را بي‌هيچ‌ تحريف‌ و تبديلي‌ به‌ وي‌ رسانده‌اند. پس‌ مرجع‌ (أبلغوا) به ‌معني‌ اول‌ پيامبران‌ و به‌معني‌ دوم‌ فرشتگانند. يا معني‌ اين‌ است: تا مكلف‌ بداندكه‌ پيامبران(ع) پيامهاي‌ پروردگارشان‌ را ابلاغ‌ كرده‌اند.
در پايان‌ اين‌ سوره‌ بايد گفت: خبر دادن‌ حق‌ تعالي‌ از داستان‌ «جن‌» داراي ‌فوايد بسياري‌ است‌ كه‌ از مهمترين‌ آن‌ روشن‌ شدن‌ اين‌ امور است:
ـ جنيان‌ نيز همچون‌ انسيان‌ به‌ تكاليف‌ شرعي‌ مكلف‌ مي‌باشند.
ـ مؤمنان‌ جن‌ كافران‌ خود را به‌سوي‌ ايمان‌ دعوت‌ مي‌كنند.
ـ رسول‌اكرم‌ ص به‌سوي‌ هر دو عالم‌ انس‌ و جن‌ فرستاده‌ شده‌اند.
ـ جنيان‌ سخنان‌ ما را مي‌شنوند و زبان‌ ما را مي‌فهمند.
 
  
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:6065.xml">صفحة (574) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:6085.xml">صفحة (575) (آیه 20)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6066.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ مزمل ﴾</a><a class="text" href="w:text:6067.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6068.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6069.txt">آيه  3-4</a><a class="text" href="w:text:6070.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6071.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6072.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6073.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6074.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:6075.txt"> آيه  10</a><a class="text" href="w:text:6076.txt"> آيه  11</a><a class="text" href="w:text:6077.txt"> آيه  12</a><a class="text" href="w:text:6078.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:6079.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:6080.txt"> آيه  15</a><a class="text" href="w:text:6081.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:6082.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:6083.txt"> آيه  18</a><a class="text" href="w:text:6084.txt"> آيه  19</a></body></html>﴿ سوره‌ مزمل ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (20) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «مزمل‌» ناميده‌ شد كه‌ از رسول‌ خدا ص در آغازين‌ مرحله‌ نزول‌ وحي‌ الهي‌ به‌سوي‌ ايشان‌ كه‌ خود را در جامه‌ مي‌پيچيدند، سخن‌ مي‌گويد. مزمل: يعني‌ جامه‌ بر خود پيچيده‌.
اين‌ سوره‌ مباركه‌ صفحه‌اي‌ از تاريخ‌ دعوت‌ اسلامي‌ و تابلويي‌ از تابلوهاي ‌مرحله‌ آماده‌سازي‌ و آمادگي‌ براي‌ برداشت‌ آن‌ را ارائه‌ مي‌كند.
 
سوره مزّمِّل آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مرد جامه‌ بر خود پيچيده» خطاب‌ متوجه‌ رسول‌ اكرم‌ ص است‌ كه‌ در آغاز امر وحي‌ كه‌ جبرئيل‌(ع) پيام‌ الهي‌ را به‌ ايشان‌ آورد، از هيبت‌ وحي‌ و جبرئيل‌(ع) خود را در جامه‌ مي‌پيچيدند زيرا نخستين‌بار كه‌ ايشان‌ صداي‌ فرشته‌ را شنيدند و به‌سوي‌ وي‌ نگاه‌ كردند، ايشان‌ را لرزه‌ گرفت‌ و از هيبت‌ وي‌ نزد خانواده‌ خود آمدند و گفتند: مرا به‌ جامه‌ درپيچيد، مرا در زير جامه‌ بپوشانيد. سپس‌ به‌ رسالت ‌مخاطب‌ ساخته‌ شدند و با جبرئيل‌(ع) انس‌ گرفتند. ولي‌ ابن‌ كثير بر اساس‌ روايت‌ جابر(رض) در مقدمه‌ تفسير اين‌ سوره‌ به‌ نقل‌ از حافظ ابوبكر بزار مي‌گويد: «قريش‌ در دارالندوه‌ اجتماع‌ كردند و گفتند: براي‌ اين‌ مرد نامي‌ بگذاريد تا مردم‌ از وي‌ پراكنده‌ شوند. پس‌ در اين‌باره‌ با يك‌ديگر به‌ راي‌ زني‌ پرداختند و گفتند: او راكاهن‌ بخوانيم‌. اما خودشان‌ كهانت‌ را از آن‌ حضرت‌ ص نفي‌ كردند. باز گفتند: او را ديوانه‌ بخوانيم‌. سپس‌ خود آن‌ را از ايشان‌ نفي‌ كردند. باز گفتند: او را ساحر بخوانيم‌. سپس‌ خود آن‌ را از ايشان‌ نفي‌ كردند... سپس‌ با توافق‌ بر سر اين‌ اسم‌ از همديگر متفرق‌ شدند. پس‌ چون‌ خبر به‌ رسول‌ خدا ص رسيد، ايشان‌ از اين‌ توطئه ‌چنان‌ در فشار قرار گرفتند كه‌ خود را در جامه‌ پيچيدند.
 
	سوره مزّمِّل آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قيام‌ ليل‌ كن‌ جز اندكي» يعني: جامه‌ را به‌ دورافگن‌ و در شب‌ براي‌ اداي‌ نماز بپاخيز و تمام‌ شب‌ را نماز بگزار، جز اندكي‌ از آن‌ را. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ قيام‌ شب‌ فقط بر رسول‌ خدا ص فرض‌ بود. جابربن‌ عبدالله(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده ‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «مجاور حراء گرديدم‌ (بنا برعادت‌ ايشان) و چون‌ مدت‌ مجاورتم‌ را در آن‌ به‌سر رساندم‌، از كوه‌ فرود آمدم ‌بناگاه‌ ندايي‌ را شنيدم‌ كه‌ مرا مي‌خواند پس‌ به‌جانب‌ راست‌ خويش‌ نگريستم‌ ولي‌ چيزي‌ را نديدم‌ و به‌جانب‌ چپ‌ خويش‌ نگريستم‌، باز هم‌ چيزي‌ را نديدم‌ و به‌پشت‌ سرم‌ نگريستم‌، باز هم‌ چيزي‌ را نديدم‌ پس‌ سرم‌ را به‌سوي‌ آسمان‌ بلند كردم ‌بناگاه‌ ديدم‌ همان‌ كسي‌ كه‌ در حراء نزدم‌ آمده‌ بود، در ميان‌ آسمان‌ و زمين‌ برتختي‌ نشسته‌ است‌ پس‌ از هيبتش‌ ترسيدم‌ و بي‌درنگ‌ به‌ خانه‌ بازگشتم‌ و گفتم: مرا در جامه‌ درپيچيد، مرا در جامه‌ درپيچيد». به‌دنبال‌ آن‌ خداوند(ج) (‏ يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ ‏) را نازل‌ كرد.
 
سوره مزّمِّل آيه  3‏متن آيه : ‏‏ نِصْفَهُ أَوِ انقُصْ مِنْهُ قَلِيلاً ‏
 آيه  4‏متن آيه : ‏‏ أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلاً ‏ 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ حق‌ تعالي‌ مقدار اين‌ قيام‌ شب‌ پيامبر ص را بيان‌ كرده‌ و مي‌فرمايد: «نيمه‌اش‌ را» بپاخيز «يا اندكي‌ از نيمه‌ كم‌ نما» تا حد يك‌سوم‌ آن‌ «يا اندكي‌ بر نيم‌شب‌ بيفزاي» تا حد دو سوم‌ آن‌. گويي‌ حق‌ تعالي‌ فرمود: دوسوم‌ شب‌ يا نصف‌ يا ثلث‌ آن‌ را بپاخيز لذا در ميان‌ برخاستن‌ يك‌ ثلث‌ شب‌ يا نصف‌ يا دو ثلث‌ آن‌ مخيري‌. شب: از غروب‌ خورشيد آغاز و با طلوع‌ بامداد به‌پايان‌ مي‌رسد. امام ‌احمد و مسلم‌ از سعدبن‌ هشام‌(رض) روايت‌ كرده‌اند كه‌ فرمود: «به‌ عائشه ‌رضي‌الله عنها گفتم: مرا از قيام‌ شب‌ رسول‌ خدا ص آگاه‌ كن‌. فرمود: آيا سوره ‌مزمل‌ را نمي‌خواني‌؟ گفتم: چرا مي‌خوانم‌. فرمود: خداوند متعال‌ در آغاز اين ‌سوره‌ قيام‌ شب‌ را فرض‌ گردانيد و اين‌ حكم‌ را دوازده‌ ماه‌ در آسمان‌ نگه‌ داشت ‌پس‌ رسول‌ خدا ص و اصحابشان‌ شبها را به‌ مدت‌ يك‌ سال‌ به‌ قيام‌ گذرانيدند تا بدانجا كه‌ پاهاي‌ ايشان‌ از بسياري‌ ايستادن‌ ورم‌ كرد سپس‌ در آخر اين‌ سوره ‌تخفيف‌ را نازل‌ فرم