‌ عزوجل‌ را ادا مي‌كنند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «والبر ما اطمأنت‌ إليه‌ النفس:  بِرّ چيزي‌ است‌ كه‌ روان‌ بدان‌ آرام‌ گيرد». كأس: پياله‌ شراب ‌است‌ «كه‌ آميزه‌ آن‌ كافور است» يعني: كافور با آن‌ آميخته‌ مي‌شود تا بوي‌ و طعم‌ شراب‌ كامل‌ و لذت‌بخش‌تر گردد.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6194.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6195.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6196.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6197.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:6198.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:6199.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:6200.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:6201.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:6202.txt"> آيه  14</a><a class="text" href="w:text:6203.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:6204.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:6205.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:6206.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:6207.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:6208.txt"> آيه  20</a><a class="text" href="w:text:6209.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:6210.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:6211.txt"> آيه  23</a><a class="text" href="w:text:6212.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:6213.txt"> آيه  25</a></body></html>سوره إنسان آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«چشمه‌اي‌ كه‌ بندگان» درستكار و مقرب‌ «خداوند از آن‌ مي‌نوشند» يعني: آن‌ آب‌ كافور عبارت‌ است‌ از چشمه‌ شرابي‌ است‌ كه‌ بندگان‌ درستكار و مقرب‌ از آن ‌مي‌نوشند. يا درحالي‌ شراب‌ خويش‌ را مي‌نوشند كه‌ آن‌ شراب‌ به‌ آب‌ چشمه‌ كافور آميخته‌ است‌ «و هرگونه‌ كه‌ بخواهند جاريش‌ مي‌كنند» يعني: بهشتيان‌ آن ‌چشمه‌ را به‌ هرجايي‌ از بهشت‌ كه‌ بخواهند، روان‌ مي‌كنند و از آن‌ هر گونه‌ كه‌ بخواهند، بهره‌ مي‌گيرند پس‌ از آنجا به‌ اينجا و از اينجا به‌ آنجا جدول‌ مي‌كشند وجويها روان‌ مي‌كنند چنان‌كه‌ نهر جدول‌كشي‌ گرديده‌ و به‌ اينجا و آنجا برده ‌مي‌شود. مراد اين‌ است‌ كه‌ آن‌ چشمه‌، تحت‌ امر و تصرف‌ ايشان‌ است‌. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «در بهشت‌ چهار چشمه‌ وجود دارد؛ دو چشمه‌ از آنها از زير عرش‌ روانند كه‌ خداوند(ج) از يكي‌ از آنها چنين‌ ياد كرده‌است: (يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيراً ‏)  و آن‌ ديگر چشمه‌ زنجبيل‌ است‌. دو چشمه‌ ديگر از فراز عرش‌ فواره‌ زنندكه‌ يكي‌ از آنها را خداوند(ج) چنين‌ ياد كرده‌ است: چشمه‌اي‌ است‌ در آن‌ كه‌ سلسبيل‌ ناميده‌ مي‌شود و ديگري‌ چشمه‌ تسنيم‌ است‌». حسن‌ بصري‌ مي‌گويد: «چشمه‌ تسنيم‌ مخصوص‌ مقربان‌ و به‌ عنوان‌ آب‌ شرب‌ ايشان‌ است‌ كه‌ از آن‌ براي ‌ابرار آميزه‌اي‌ است‌ چنان‌كه‌ از چشمه‌هاي‌ زنجبيل‌ و سلسبيل‌ نيز براي‌ ابرار آميزه‌اي ‌است‌». امام‌ رازي‌ مي‌گويد: «از اين‌ آيات‌ كه‌ در ذكر عذاب‌ شيوه‌ اختصار و در شرح‌ ثواب‌ شيوه‌ تفصيل‌ به‌كار برده‌ شده‌، اين‌ دلالت‌ بر مي‌آيد كه‌ جانب‌ رحمت ‌غالب‌تر و قوي‌تر است‌».
 
سوره إنسان آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْماً كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
و آن‌ بندگان‌ درستكار و مقرب‌ خداوند(ج) كه‌ ذكر شد: «به‌ نذر وفامي‌كنند» يعني: آنها چون‌ براي‌ خداي‌ سبحان‌ نذر كنند، به‌ نذر خود وفا مي‌كنند. نذر در اصطلاح‌ شريعت: چيزي‌ است‌ كه‌ شخص‌ مكلف‌ براي‌ نيل‌ به‌ رضاي ‌خداوند متعال‌ بر خويشتن‌ واجب‌ مي‌گرداند؛ از نماز، يا روزه‌، يا قرباني‌، يا غير اين‌ از اموري‌ كه‌ شرعا بر ذمه‌ وي‌ واجب‌ نبوده ‌است‌ «و از روزي‌ كه‌ شر آن‌ دامنگستر است‌ مي‌ترسند» مراد اين‌ است‌ كه‌ آنها از روز قيامت‌ مي‌ترسند؛ روزي‌ كه‌ شر آن ‌فاش‌، دراز دامن‌ و چنان‌ گسترده‌ است‌ كه‌ همه‌ آسمانها و زمين‌ را در بر مي‌گيرد زيرا آسمان‌ در آن‌ روز شگافته‌ شده‌ و ستارگان‌ پراكنده‌ و پاشان‌ مي‌گردند و زمين‌ به‌سختي‌ تكانده‌ شده‌ و كوهها درهم‌ كوفته‌ و ويران‌ مي‌گردند.
 
	سوره إنسان آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» آن‌ بندگان‌ درستكار و مقرب‌ خداوند(ج) «طعام‌ را با وجود دوست ‌داشتنش ‌به‌ مسكين‌ و يتيم‌ و اسير اطعام‌ مي‌كنند» يعني: با آن‌كه‌ خوراكي‌ كم‌ دارند وخودشان‌ آن‌ را دوست‌ داشته‌ و به‌ آن‌ تمايل‌ دارند اما با اين‌ حال‌ آن‌ خوراكي‌ را به‌منظور كسب‌ رضاي‌ خداوند(ج) بر اين‌ سه‌ گروه‌ اطعام‌ مي‌كنند. يا معني‌ اين‌ است: طعام‌ را به‌ انگيزه‌ حب‌ الهي‌ به‌ آنان‌ اطعام‌ مي‌كنند. مسكين: نيازمند فقير و يتيم: كسي‌ است‌ كه‌ پدر ندارد. اسير: كسي‌ از كفار است‌ كه‌ در جنگي‌ اسلامي‌ اسير مي‌گردد. البته‌ كلمه‌ اسير شامل‌ مؤمن‌ و برده‌ و زنداني‌ نيز مي‌شود. شايان‌ ذكراست‌ كه‌ رسول‌اكرم‌ ص در حق‌ اسير به‌ نيكي‌ سفارش‌ كرده‌اند چنان‌كه‌ درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «به‌ اسيران‌ خيرانديش‌ باشيد». بنابراين‌، اطعام‌ اسير مشرك‌ عمل‌ قربتي‌ به‌سوي‌ خداوند(ج) است‌ و اطعام‌ اسيران‌ اولا بر امام‌ (دولت) واجب‌ است‌ و اگر دولت‌ به‌ آن‌ نپرداخت‌، بر مسلمانان‌ واجب‌ مي‌گردد. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ عامه‌ علما نيكي‌ به‌ كفار موجود در بلاد اسلامي‌ را اجازه ‌داده‌اند و اين‌ از نوافل‌ است‌ نه‌ از واجبات‌. امام‌ رازي‌ مي‌گويد: «بدان‌ كه‌ مجامع‌ طاعات‌ در دو امر محصور است: تعظيم‌ امرا كه‌ (‏ يُوفُونَ بِالنَّذْرِ)بدان‌ اشاره‌ داردو شفقت‌ بر خلق‌ الله كه‌ (‏ وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ )ناظر بر آن‌ است‌». ابن‌جرير در تفسير «اسيرا» مي‌گويد: «رسول‌ خدا ص اهل‌ اسلام‌ را به‌اسارت‌ نمي‌گرفتند[1] و اين‌ آيه‌ درباره‌ اسيران‌ اهل‌ شرك‌ نازل‌ گرديد و رسول‌ اكرم‌ ص مسلمانان‌ را به‌ رفتار نيك ‌با آنها دستور مي‌دادند».
اهل‌ تفسير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويند: آيه‌ كريمه‌ درباره‌ علي‌ و فاطمه ‌رضي‌الله عنهما و كنيزكي‌ از آنها به‌نام‌ فضه‌ نازل‌ گرديد ـ هرچند اين‌ داستان‌ از نظر سند به‌ صحت‌ نرسيده‌ است‌. قرطبي‌ مي‌گويد: «صحيح‌ آن‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌ درباره ‌همه‌ نيكان‌ (ابرار) نازل‌ شده ‌است‌».
 
[1] اما امروزه‌ اهل‌ اسلام‌ يك‌ديگر را به‌اسارت‌ مي‌گيرند. نمونه‌ آن‌ جنگ‌ خانگي‌ فعلي‌ در افغانستان‌است‌. عجب‌ اين‌ كه‌ گاهي‌ به‌ اسير مسلمان‌ نان‌ نمي‌دهند و او را درمان‌ نمي‌كنند تا به‌ خواري‌ و زاري‌ بميرد.سوره إنسان آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلَا شُكُوراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
و آن‌ بندگان‌ درستكار و مقرب‌ خداوند(ج) در دل‌ با خود مي‌گويند: «جز اين ‌نيست‌ كه‌ ما فقط براي‌ خشنودي‌ خداوند شما را اطعام‌ مي‌كنيم» 