فَاتِ عَصْفاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ قسم‌ به‌ تندبادهاي‌ سخت» كه‌ به‌قصد انجام‌ مأموريت‌ خود ـ يعني ‌آوردن‌ نعمت‌ يا عذاب‌ ـ فرستاده‌ مي‌شوند. به‌قولي: «عاصفات‌» فرشتگاني‌اند كه ‌بر بادها گمارده‌ مي‌شوند و آنها را تند مي‌رانند. به‌قولي‌ديگر: آنها فرشتگاني‌ هستند كه‌ ارواح‌ كافران‌ را به‌ تندي‌ مي‌رانند.
 
	سوره مرسلات آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ وَالنَّاشِرَاتِ نَشْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و قسم‌ به‌ افشانندگان‌ افشانگر» كه‌ ابرهاي‌ بادآور باران‌زا را آن‌گونه‌ كه ‌پروردگار عزوجل‌ بخواهد، مي‌پراكنند. يا مراد از «ناشرات‌» فرشتگاني‌اند كه‌ برابرها گماشته‌اند و آنها را مي‌پراكنند. يا مراد فرشتگاني‌اند كه‌ در هنگام ‌فرودآوردن‌ وحي‌، بالهاي‌ خود را در فضا مي‌گشايند و مي‌افشانند.
	سوره مرسلات آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ فَالْفَارِقَاتِ فَرْقاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ قسم‌ به‌ جداكنندگان‌ به‌ جداكردني» مراد فرشتگاني‌ هستند كه‌ با پيامهاي‌ الهي‌اي‌ كه‌ فرود مي‌آورند، حق‌ و باطل‌ و حلال‌ و حرام‌ را از هم‌ جدا مي‌كنند.
	سوره مرسلات آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ قسم‌ به‌ فرشتگان‌ فرودآورنده‌ وحي» كه‌ وحي‌ را بر انبيا(ع) القا مي‌كنند. صاحب‌ تفسير «الأساس‌» مي‌گويد: «قول‌ راجح‌ اين‌ است‌ كه‌ از پنج‌ سوگند ياد شده‌ در اينجا، فقط سوگند دوم‌ يعني‌ (فالعاصفات) به‌ بادها تعلق‌ دارد و سوگندهاي‌ ديگر مربوط به‌ فرشتگان‌ است‌». به‌قولي‌ ديگر: سه‌ سوگند اول‌ به ‌بادها و سوگند چهارم‌ و پنجم‌ به‌ فرشتگان‌ تعلق‌ دارد. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ وجه‌ مناسبت‌ ميان‌ بادها و فرشتگان‌، لطافت‌ و سرعت‌ حركت‌ آنهاست‌.
	سوره مرسلات آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ عُذْراً أَوْ نُذْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خواه‌ عذري‌ باشد يا هشداري» يعني: فرشتگان‌ وحي‌ را به‌عنوان‌ عذر نماياندن ‌و اتمام‌ حجت‌ خداي‌ عزوجل‌ بر خلقش‌، يا به‌عنوان‌ هشدار عذابش‌، بر پيامبران(ع) فرود مي‌آورند. يا فرشتگان‌ وحي‌ را به‌عنوان‌ عذر و حجتي‌ براي‌ حق‌پرستان‌ و هشداري‌ براي‌ باطل‌پرستان‌، فرود مي‌آورند.
 		آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَأْكُلُواْ أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ إِلاَّ أَن تَكُونَ تِجَارَةً عَن تَرَاضٍ مِّنكُمْ وَلاَ تَقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ إِنَّ اللّهَ كَانَ بِكُمْ رَحِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! اموال‌ خود را در ميان‌ خود به‌ ناحق‌ نخوريد» يعني‌: به‌ شيوه‌اي‌ كه ‌شريعت‌ آن‌ را مباح‌ نگردانيده‌ ؛ همچون‌ دزدي‌، خيانت‌، زورگيري‌، قمار، معاملات‌ ربوي‌ و امثال‌ آن‌. تفسير نظير اين‌ آيه‌، در سوره‌ بقره‌ «آيه‌/188» گذشت‌ «مگر آن‌ كه‌ تجارتي‌ باشد» تجارت‌: دادوستد با معامله‌ خريدوفروش‌ است‌. حق‌ تعالي‌ مخصوصا از تجارت‌ ياد كرد، نه‌ از ساير انواع‌ دادوستدها زيرا دادوستد از طريق‌ خريدوفروش‌، اكثر و اغلب‌ دادوستدها را تشكيل‌ مي‌دهد. آري‌! تجارتي‌باشد «به‌ تراضي‌ خودتان‌» تراضي‌: عبارت‌ از آگاهي‌ هر يك‌ از خريدار و فروشنده‌ است‌ از آنچه‌ كه‌ مي‌گيرد ـ بدون‌ غش ‌زدن‌ يا پنهان‌ كردن‌ عيب‌ جنس‌ ياپول‌ ـ و سپس‌ جدا شدن‌ آنهاست‌ بعد از معامله‌ به‌ توافق‌ و رضايت‌. و قبل‌ از جدا شدن‌ آن‌ دو خيار (اختيار) فسخ‌ معامله‌ پابرجاست‌ كه‌ اصطلاحا آن‌ را «خيارمجلس» مي‌نامند. اما احناف‌ برآنند كه‌: چون‌ طرفين‌ معامله‌، عقد را با توافق‌ ورضايت‌ بستند، آن‌ معامله‌ جايز است‌، هر چند كه‌ از محل‌ عقد متفرق‌ هم‌ نشده‌باشند. همچنان‌ از نظر احناف؛ آيه‌ كريمه‌ بر جواز دادوستد دست‌ به‌ دست‌ (بيع‌ به‌تعاطي) دلالت‌ مي‌كند، اما شافعي‌ها آن‌ را جايز نمي‌دانند «و خود را نكشيد» يعني‌: اي‌ مسلمين‌! بعضي‌ از شما بعضي ‌ديگر را نكشيد، مگر به ‌سببي‌ كه‌ شرع‌شريف‌ آن‌ را به‌ رسميت‌ شناخته‌ باشد و خودكشي‌ نيز نكنيد.
نسفي‌ در تفسير اين‌ نهي‌، پنج‌ مورد را ذكر كرده‌ كه‌ همه‌ آنها حرامند:
1 ـ نكشيد كسي‌ را كه‌ از جنس‌ شماست‌ از مؤمنان؛ زيرا مؤمنان‌ همه‌ چون‌ يك‌تن‌اند.
2 ـ هيچ‌ كس‌ نبايد خودكشي‌كند، يعني‌ نبايد به‌ وسيله‌اي‌ از وسايل‌ خودكشي ‌انتحار نمايد.
3 ـ نبايد با ستم‌ نمودن‌ به‌ يك‌ديگر در اموال‌، همديگر را بكشيد زيرا كسي‌ كه‌ بر ديگري‌ ستم‌ مي‌كند، چنان‌ است‌ كه‌ خودش‌ را نابود مي‌سازد.
4 ـ از هواهاي‌ نفستان‌ پيروي‌ نكنيد، كه‌ در آن‌ صورت‌ خود را به‌ هلاكت ‌افگنده‌ايد.
5 ـ مرتكب‌ عملي‌ نشويد كه‌ موجب‌ قتل‌ گردد.
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «هركس‌ خودش‌ را با كارد و آهني‌ بكشد، روز قيامت‌ كاردش‌ در دست‌ اوست‌ و شكم‌ خويش‌ را در آتش‌ جهنم‌ با آن‌ مي‌درد ـ در آن‌ جاودان‌ و ابدي‌ است‌ و هركس‌ به‌وسيله‌ سمي‌ خودكشي‌ كند، سم‌ وي‌ دردست‌ وي‌ است‌ و آن‌ را در آتش‌ جهنم‌ جرعه‌جرعه‌ مي‌نوشد ـ در آن‌ جاودان‌ و ابدي‌ است‌ و هركس‌ خود را از كوهي‌ فرو افگند و بكشد، او در آتش‌ جهنم‌ فروافگنده‌ شده‌ است‌ ـ در آن‌ جاودان‌ و ابدي‌ است». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌است‌: «هركس‌ خود را به‌ چيزي‌ بكشد، به‌ وسيله‌ همان‌ چيز در روز قيامت‌ عذاب‌مي‌شود». «بي‌گمان‌ خداوند نسبت‌ به‌ شما مهربان‌ است‌» و از رحمت‌ وي‌ به‌شماست‌ كه‌ شما را به‌ اموري‌ متوجه‌ و متنبه‌ ساخته‌ كه‌ سبب‌ صيانت‌ اموال‌ و بقاي ‌ابدان‌ شماست‌، در حالي‌كه‌ امت‌هايي‌ چون‌ بني‌ اسرائيل‌ را در امر توبه‌، به ‌خودكشي‌ مكلف‌ ساخت‌.
 
سوره مرسلات آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَاقِعٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آري‌! سوگند به‌ آنچه‌ ذكر شد «كه‌ آنچه‌ وعده‌ يافته‌ايد، قطعا رخ‌ خواهد داد» اين ‌آيه‌ جواب‌ قسم‌هاست‌؛ يعني‌ آنچه‌ كه‌ به‌ شما در مورد وقوع‌ قيامت‌، دميدن‌ در صور و برانگيختن‌ اجساد وعده‌ داده‌ شده‌، خواه‌ناخواه‌ رخ‌ مي‌دهد.
سپس‌ خداي‌ سبحان‌ نشانه‌هاي‌ اين‌ رخداد حتمي‌الوقوع‌ را اين‌ گونه‌ روشن ‌مي‌سازد:
 
	سوره مرسلات آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ آن‌گاه‌ كه‌ ستارگان‌ تيره‌ شوند» يعني: نور و روشني‌ آنها محو گردد.
 
	سوره مرسلات آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا السَّمَاء فُرِجَتْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ آسمان‌ شكافته‌ شود» و پاره‌پاره‌ گردد.
 
	سوره مرسلات آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌گاه‌ كه‌ كوهها از جا كنده‌ شوند» و در فضا بر باد روند و هيچ‌ اثري‌ از آنها باقي‌ نماند و جايگاههاي‌ آنها با سطح‌ زمين‌ برابر گردد.
 
سوره مرسلات آيه  11
