 در صورتي‌ سودمند است‌ كه‌ همراه‌ با ايمان‌ و به ‌قصد كسب‌ رضاي‌ حق‌ تعالي‌ باشد. پس‌ ايمان‌ شرط قبول‌ تمام‌ كارهاي‌ خير است‌ «و» نيز از كساني ‌باشد كه‌ «همديگر را به‌ صبر» بر طاعت‌ خداوند متعال‌، صبر از نافرماني‌هاي‌ وي‌ وصبر بر بلايا و مصايبي‌ كه‌ به‌ آنان‌ رسيده‌ است‌ «سفارش‌ كرده‌اند و همديگر را به‌ مرحمت» يعني: به‌ شفقت‌ و مهرباني‌ بر بندگان‌ خداوند(ج) «سفارش‌ كرده‌اند» زيرا اگر آنان‌ متخلق‌ به‌ اين‌ گونه‌ اخلاق‌ و متصف‌ به‌ چنين‌ اوصافي‌ باشند، يقينا به ‌يتيم‌ و مسكين‌ رحم‌ كرده‌، كارهاي‌ خير را بسيار انجام‌ مي‌دهند و فراوان‌ صدقه ‌مي‌دهند چرا كه‌ شفقت‌ بر بندگان‌ خدا(ج) دل‌ را نرم‌ مي‌گرداند و هر كس‌ نرمدل ‌باشد، بي‌شك‌ به‌ يتيم‌ و مسكين‌ عنايت‌ و توجه‌ مي‌كند. در حديث‌ شريف ‌آمده‌ است: «الراحمون‌ يرحمهم‌ الرحمن‌، ارحموا من‌ في‌ الأرض‌ يرحمكم‌ من‌ في‌ السماء: پروردگار رحمان‌ بر رحم‌كنندگان‌ رحم‌ مي‌كند پس‌ بر كساني‌ كه‌ در زمينند رحم‌ كنيد تا كساني‌ كه‌ در آسمانند، بر شما رحم‌ كنند».
 
آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ أَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ أَنِ اقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ أَوِ اخْرُجُواْ مِن دِيَارِكُم مَّا فَعَلُوهُ إِلاَّ قَلِيلٌ مِّنْهُمْ وَلَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُواْ مَا يُوعَظُونَ بِهِ لَكَانَ خَيْراً لَّهُمْ وَأَشَدَّ تَثْبِيتاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر ما بر آنان‌ مي‌نوشتيم‌» يعني‌: مقرر مي‌داشتيم‌ و فرض‌ مي‌گردانيديم‌ «كه‌ خود را بكشيد» همچنان‌ كه‌ بر بني‌اسرائيل‌ چنين‌ مقرر داشتيم‌ «يا از خانه‌هاي‌ خويش ‌بيرون‌ رويد» يعني‌: از دار و ديار خويش‌ هجرت‌ كنيد «اين‌ كار را جز اندكي‌ از آنان‌» كه‌ خود را براي‌ خداوند متعال‌ خالص‌ ساخته‌اند «نمي‌كردند» بدان‌ جهت‌ كه‌ كار دين‌ بر ناخالصان‌ دشوار است‌ و مخلصان‌ هم‌ كه‌ نادراند.
اين‌ آيه‌ كريمه‌ بيانگر مقدار حقي‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ بر بندگانش‌ دارد و آن‌ اين ‌است‌ كه‌ بايد او را در شرع‌ و امرش‌ اطاعت‌ كنند، پس‌ اگر حق‌ تعالي‌ بندگانش‌ را به‌قتل‌ همديگر دستور مي‌داد، يا به‌ اين‌ كه‌ خودكشي‌ كنند، يا به‌ ترك‌ منازل‌ وموطنشان‌ تن‌ در دهند، بي‌گمان‌ اطاعت‌ حضرت‌ وي‌ بر بندگانش‌ واجب‌ بود، اما اگر او اين‌ كار را مي‌كرد، جز اندكي‌ از بندگانش‌ فرمانش‌ را اجرا نمي‌كردند.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌: جماعتي‌ از صحابه‌ كه‌ عمر(رض) از زمره‌ آنان‌ بود، در هنگام‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ گفتند: اگر پروردگار ما بر ما چنين‌ مقرر مي‌داشت‌، ما فرمان‌ او را به‌كار مي‌بستيم‌، ولي‌ ستايش‌ او را كه‌ ما را از چنين‌ تكاليف‌ سختي‌ عافيت‌ بخشيد. پس‌ رسول‌ خداص فرمودند: «همانا از امت‌ من‌ مرداني‌ هستند كه‌ ايمان‌ در دلهايشان‌ پايدارتر از كوههاي‌ محكم‌ و استوار است». «و اگر آنان‌ آنچه‌ را كه‌ بدان‌ پند داده‌ مي‌شوند» از پيروي‌ شرع‌ و انقياد رسول‌ خداص «به‌كار مي‌بستند؛ قطعا» اين‌ كار «برايشان‌ بهتر بود» در دنيا و آخرت‌ «ومحكم‌تر» بود «در استواري‌» گامهايشان‌ بر حق‌ و پايداري‌ و ثبات‌ ايمانهايشان‌ وقطعا آنها در اين‌ هنگام‌ در امر دين‌ خويش‌ لحظه‌اي‌ ترديد و اضطراب‌ به‌ خود راه ‌نمي‌دادند «و در آن‌ صورت‌» يعني‌: درصورتي‌ كه‌ در قبال‌ اوامر ما چنين‌ گوش‌ به‌فرمان‌ مي‌بودند، ما هم‌ «يقينا پاداشي‌ بزرگ‌» و مستمر «از نزد خويش‌ به‌ آنان‌مي‌داديم‌» كه‌ هرگز قطع‌ نمي‌شد «و قطعا آنان‌ را به‌ راهي‌ راست‌ هدايت‌ مي‌كرديم‌» ودلهايشان‌ را به‌سوي‌ آن‌ راهياب‌ مي‌ساختيم‌.
 
	سوره بلد آيه  18

‏متن آيه : ‏

‏ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«اين‌ گروه‌، ايشانند اصحاب‌ ميمنه» ميمنه: بهشت‌ است‌. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ خداوند(ج) در آيات‌ (40 ـ 26) سوره‌ «واقعه‌» به‌ ذكر حال‌ اصحاب‌ يمين‌ و ناز و نعمت‌هايي‌ كه‌ برايشان‌ آماده‌ كرده ‌است‌، پرداخته‌ و اين‌ موضوع‌ را به ‌تمام‌ و كمال‌ در آن‌ سوره‌ شرح‌ داده‌ است‌ پس‌ به‌ تفسير آن‌ در آنجا مراجعه‌ كنيد.
	سوره بلد آيه  19

‏متن آيه : ‏

‏ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ به‌ آيات» تنزيلي‌ و آيات‌ تكويني‌ «ما كافر شده‌اند آنانند اصحاب ‌مشأمه» يعني: اصحاب‌ شمال‌ كه‌ عبارت‌ از دوزخ‌ شوم‌ و ناميمون‌ است‌. همچنين ‌تفصيل‌ آنچه‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ براي‌ اصحاب‌ شمال‌ وعده‌ داده‌، در آيات‌ (41 ـ 56) سوره‌ «واقعه‌» بيان‌ شده ‌است‌ پس‌ به‌ آنجا مراجعه‌ كنيد.
 
	سوره بلد آيه  20

‏متن آيه : ‏

‏ عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«بر آنان‌ آتشي‌ چندلايه‌ احاطه‌ دارد» يعني: آتشي‌ كه‌ از هر جهت‌ و از همه‌ سو بر آنان‌ گرد آمده‌ و احاطه‌ كرده ‌است‌ و آنها در حصار آن‌ آتش‌ همه‌سويه‌ و چند لايه‌ قرار دارند.
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6664.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ شمس ﴾</a><a class="text" href="w:text:6665.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6666.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6667.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6668.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6669.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6670.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6671.txt">آيه  7 </a><a class="text" href="w:text:6672.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6673.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:6674.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:6675.txt"> آيه  11</a><a class="text" href="w:text:6676.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:6677.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:6678.txt">آيه  14</a><a class="text" href="w:text:6679.txt"> آيه  15</a></body></html>﴿ سوره‌ شمس ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (15) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «شمس‌» ناميده‌ شد كه‌ با سوگند الهي‌ به ‌خورشيد جهان افروز (شمس) افتتاح‌ شده‌ است‌.
 
 سوره شمس آيه  1

‏متن آيه : ‏

‏ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«سوگند به‌ خورشيد و ضحاي‌ آن» ضحي: وقت‌ بالا آمدن‌ خورشيد بعد از طلوع ‌آن‌ است‌ آن‌گاه‌ كه‌ تابش‌ و روشني‌ آن‌ به‌ كمال‌ مي‌رسد. يا معني‌ اين‌ است: خورشيد هميشه‌ درحال‌ روشني‌ و درخشش‌ قرار دارد. كه‌ اين‌ معني‌، حامل ‌معجزه‌اي‌ از معجزات‌ اين‌ قرآن‌ عظيم‌ است‌.
 
	سوره شمس آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏

«و سوگند به‌ ماه‌، چون‌ از پي‌ آفتاب‌ آيد» يعني: آن‌ گاه‌ كه‌ ماه‌ بي‌درنگ‌ از آفتاب‌ پيروي‌ كند. پيروي‌ ماه‌ از خورشيد، در شبهاي‌ بيض‌؛ يعني‌ شب‌هاي ‌چهارده‌، پانزده‌ و شانزده‌ ماه ‌است‌ كه‌ ماه‌ در آن‌ بلافاصله‌ بعد از غروب‌ خورشيد با حجمي‌ تمام‌ طلوع‌ مي‌كند.
	سوره شمس آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ وَالنَّهَارِ إِذ