يز هست‌ ـ بر راه‌ و روش‌ واحدي‌ قرار داشته ‌باشند.
اين‌ آيه‌ در عين‌ حال‌، تسليت‌ و دلجويي‌ از رسول‌ خدا ص نيز هست‌، يعني‌ اي ‌پيامبر ص! تفرقه‌ آنان‌ تو را غمگين‌ نكند زيرا منشأ اين‌ تفرقه‌ كمبود و قصور حجت ‌و برهان‌ نيست‌ بلكه‌ منشأ آن‌ عناد است‌ كه‌ عادتي‌ ريشه‌دار در ميان‌ اهل‌ كتاب ‌مي‌باشد. در حديث‌ شريف‌ آمده‌است: «يهوديان‌ به‌ هفتادويك‌ فرقه‌ و نصاري‌ به ‌هفتاد و دو فرقه‌ متفرق‌ شدند و به‌زودي‌ امت‌ من‌ به‌ هفتاد و سه‌ فرقه‌ متفرق‌ خواهند شد كه‌ همه‌ آنها در دوزخ‌اند مگر يك‌ فرقه‌. اصحاب‌ گفتند: اين‌ يك‌ فرقه‌ چه ‌كساني‌اند يا رسول‌الله؟ فرمودند: «همانان‌ كه‌ بر (راه‌ و روشي‌ قرار دارند) كه‌ من‌و اصحابم‌ بر آن‌ قرار داريم‌».
سپس‌ خداوند(ج) اهل‌ كتاب‌ را به‌ سبب‌ انحرافشان‌ از هدف‌ اساسي‌ دين‌ كه ‌همانا خالص‌ ساختن‌ عبادت‌ براي‌ اوست‌، سرزنش‌ نموده‌ و مي‌فرمايد:
 
	سوره بينة آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاء وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«و فرمان‌ نيافته‌ بودند» با اين‌ دين‌ و اين‌ قرآن‌ «جز اين‌كه‌ خدا را بپرستند در حالي‌كه‌ دين‌ را براي‌ او خالص‌ گردانيده‌ و حنفاء باشند» يعني: قرآن‌ را بدين‌ منظور نازل‌ كرديم‌ تا آنان‌ به‌ عبادت‌ و پرستش‌ ما گردن‌ نهند، عبادتشان‌ براي‌ ما از هر شرك‌ وشائبه‌اي‌ خالص‌ باشد، با ما چيزي‌ را شريك‌ نياورده‌ و خويشتن‌ را در دين‌ و عبادت‌ براي‌ ما خالص‌ گردانند و از همه‌ اديان‌ بريده‌ و فقط به‌ دين‌ اسلام‌ مايل ‌باشند. و اين‌ است‌ معني‌ حنيف‌.
اين‌ آيه‌ دلالت‌ مي‌كند بر مذهب‌ اهل‌ سنت‌ كه‌ گفته‌اند: عبادت‌ براي‌ آن‌ واجب ‌نگرديده‌ كه‌ به‌ بهشت‌، يا دوري‌ از عذاب‌ دوزخ‌ مي‌انجامد بلكه‌ عبادت‌ براي‌ اين ‌واجب‌ گرديده‌ كه‌ ما بنده‌ هستيم‌ و او پروردگار پس‌ اگر حتي‌ ثواب‌ و عقابي‌ نيز در كار نباشد و حق‌ تعالي‌ ما را بي‌ هيچ‌ پاداشي‌ به‌ عبادت‌ خود فرمان‌ دهد، عبادت ‌وي‌ به‌ محض‌ عبوديت‌ بر ما واجب‌ است‌. چنان‌كه‌ اين‌ آيه‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ نيز اشاره‌ دارد كه‌ هر كس‌ خداي‌ عزوجل‌ را براي‌ ثواب‌ و عقاب‌ پرستش‌ كند، معبود وي ‌درحقيقت‌ همان‌ ثواب‌ و عقاب‌ است‌ و حق‌ در اين‌ ميان‌ واسطه‌اي‌ بيش‌ نيست‌. اخلاص: آن‌ است‌ كه‌ عمل‌ خالصانه‌ و فقط به‌ انگيزه‌ رضاي‌ حق‌ تعالي‌ انجام‌ شود و هيچ‌ انگيزه‌ ديگري‌ جز رضاي‌ پروردگار، در انجام ‌دادن‌ آن‌ عمل‌ وجود نداشته ‌باشد. مخلص: كسي‌ است‌ كه‌ كار نيك‌ را به‌خاطر نيك ‌بودن‌ آن‌ خالصانه ‌براي‌ پروردگار متعال‌ انجام‌ مي‌دهد و در كار وي‌ نه‌ ريايي‌ است‌، نه‌ شهرت‌طلبي‌ ونه‌ غرض‌ ديگري‌.
اين‌ آيه‌ دليل‌ بر اين‌ امر نيز هست‌ كه‌ ايمان‌ عبارت‌ از مجموعه‌ قول‌، اعتقاد و عمل‌ مي‌باشد، همان‌طوري‌ كه‌ از تتمه‌ آيه‌ برمي‌آيد: «و» فرمان‌ نيافته‌ بودند با اين‌ دين‌ و قرآن‌ «جز اين‌كه‌ نماز برپا دارند و زكات‌ بپردازند» يعني: فرمان‌ يافته‌ بودندكه‌ نمازها را بر وجهي‌ اقامه‌ كنند كه‌ خداوند(ج)  از آنها خواسته ‌است‌؛ در اوقات ‌آنها و با رعايت‌ آداب‌ و اركان‌ آنها و نيز فرمان‌ يافته‌ بودند كه‌ زكات‌ را در موقع‌ آن‌ بپردازند. حاصل‌ معني‌ اين‌كه: آراسته ‌شدن‌ به‌ اخلاص‌ در عبادت‌، مقتضي ‌وحدت‌ و اتفاق‌ در دين‌ است‌، نه‌ شقاق‌ و افتراق‌ در آن‌ زيرا محمد ص نيز دين‌ حقي‌ را آورده ‌است‌ كه‌ پيامبران‌ پيشين‌ به‌ آن‌ مأمور بوده‌اند پس‌ چرا اهل‌ كتاب‌ راه ‌شقاق‌ و اختلاف‌ در پيش‌ گرفته‌اند؟ «و اين‌ است‌ دين‌ قيم» يعني: اين‌ دين‌ كه ‌پيام‌آور اخلاص‌ در عبادت براي‌ خداوند(ج)، ترك‌ همه‌ معبودات‌ باطل‌ غير از وي‌، اداي‌ نمازها در اوقات‌ آن‌ و پرداخت‌ زكات‌ براي‌ بندگان‌ نيازمند خدا(ج) است‌، تنها دين‌ استوار و پايدار الهي‌ مي‌باشد.
 
سوره بينة آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُوْلَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ كافر شده‌اند از اهل‌ كتاب» بعد از بعثت‌ حضرت‌ محمد ص «و نيز مشركان‌، در آتش‌ جهنم‌اند» و سرانجام‌ به‌ آن‌ مي‌پيوندند «در آن‌ جاودان ‌مي‌مانند» نه‌ از آن‌ بيرون‌ آمده‌ مي‌توانند و نه‌ در آن‌ مي‌ميرند «اينانند كه‌ بدترين ‌خلق‌اند» يعني: اينان‌ بدترين‌ آفريدگان‌ خداوند(ج) هستند زيرا از روي‌ حسد و سركشي‌ حق‌ را فروگذاشته‌اند.
 
	سوره بينة آيه  7

‏متن آيه : ‏

‏ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ كساني‌كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند، آن‌ گروه‌ ايشانند كه ‌بهترين‌ آفريدگانند» در حال‌ و آينده‌، در امروز دنيا و فرداي‌ آخرت‌.
 
	سوره بينة آيه  8

‏متن آيه : ‏

‏ جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پاداششان‌ نزد پروردگارشان» در مقابل‌ آن‌ ايمان‌ و عمل‌ صالح‌؛ «بهشت‌هاي ‌عدن‌ است‌ كه‌ جويباران‌ از فرودست‌ آنها» يعني: از فرودست‌ درختان‌ و غرفه‌هاي ‌آنها «جاري‌ است‌ در آن‌ هميشه‌ جاويدانند» نه‌ از بهشت‌ بيرون‌ مي‌آيند، نه‌ از آن ‌كوچانده‌ مي‌شوند و نه‌ در آن‌ مي‌ميرند بلكه‌ هميشه‌ در ناز و نعمت‌ بي‌پايان‌ آن‌ قرار دارند و به‌طور مستمر تا بي‌انتها غرق‌ لذتهاي‌ آن‌ هستند «خدا از ايشان‌ خشنود شد و ايشان‌ نيز از او خشنودند» خشنودي‌ حق‌ تعالي‌ از مؤمنان‌ شايسته‌كار بدان‌ جهت است‌ كه‌ ايشان‌ فرمان‌ او را اطاعت‌ كرده‌ و شرايع‌ و احكامش‌ را پذيرفته‌اند و خشنودي‌ آنان‌ از حق‌ تعالي‌ بدان‌ جهت‌ است‌ كه‌ به‌ جايگاهي‌ از نعمتهاي‌ دلخواه ‌خود رسيده‌اند كه‌ نظير آنها را هيچ‌ چشمي‌ نديده‌، هيچ‌ گوشي‌ نشنيده‌ و بر قلب ‌هيچ‌ بشري‌ خطور نكرده ‌است‌ «اين‌ پاداش‌ از آن‌ كسي‌ است‌ كه‌ از پروردگارش‌ بترسد» يعني: اين‌ پاداش‌ و خشنودي‌ از آن‌ كساني‌ است‌ كه‌ در دنيا خداترس‌ بوده‌ و به‌سبب‌ اين‌ ترس‌ و خشيت‌، در برابر نافرماني‌هاي‌ او بازايستاده‌ و از آنها دست ‌برداشته‌اند. گفتني‌ است‌؛ جمله‌ اخير بر اين‌ حقيقت‌ دلالت‌ دارد كه‌ ترس‌ از خدا(ج) قله‌ دينداري‌ است‌ 