نده‌ و بر هر كنيزي‌ (يعني‌ بر هر مرد و زني) گواهي‌ مي‌دهد از آنچه‌ كه‌ بر پشت‌ آن‌ عمل‌كرده ‌است‌، بدين‌ نحو كه‌ مي‌گويد: او فلان‌ و فلان‌ روز بر روي‌ من‌ چنين‌ و چنان‌ كرد. پس‌ اين‌ است‌ اخبار آن‌». اما طبري‌ مي‌گويد: «سخن‌ گفتن‌ زمين‌ از باب ‌تمثيل‌ است‌ و مراد اين‌ است‌ كه‌ زمين‌ به‌ زبان‌ حال‌ سخن‌ مي‌گويد، نه‌ به‌ زبان ‌قال‌».
 
	 سوره زلزلة آيه  5

‏متن آيه : ‏

‏ بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا ‏

 

‏ترجمه : ‏
«به‌سبب‌ آن‌كه‌ پروردگارت‌ به‌ او وحي‌ كرده است» يعني: زمين‌ اخبار خود را به‌ وحي‌ خداوند(ج) باز مي‌گويد زيرا خداوند(ج) به‌ او فرمان‌ مي‌دهد كه‌ سخن‌ بگو و گواهي‌ بده‌. وحي: الهام‌ به‌ شيوه‌ پنهاني‌ است‌ چنان‌ كه‌ گفته‌ مي‌شود: «أوحي‌ له‌ وإليه‌ و وحي‌ له‌ و إليه: يعني‌ با او پنهاني‌ سخن‌ گفت‌ و به‌ سويش‌ الهام‌ كرد».
 
سوره زلزلة آيه  6

‏متن آيه : ‏

‏ يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتاً لِّيُرَوْا أَعْمَالَهُمْ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«آن‌ روز مردم‌ بر احوال‌ پراكنده‌ برآيند» يعني: مردم‌ در روز قيامت‌ بر احوال ‌مختلف‌ و پراكنده‌اي‌ از گورهاي‌ خود به‌سوي‌ موقف‌ حساب‌ بيرون‌ مي‌آيند؛ برخي ‌از آنان‌ ايمن‌ و مطمئنند و برخي‌ ترسناك‌، برخي‌ به‌ رنگ‌ اهل‌ بهشت‌اند كه‌ رنگ ‌سپيد است‌ و برخي‌ به‌رنگ‌ اهل‌ دوزخ‌ كه‌ رنگ‌ سياه ‌است‌، برخي‌ به‌ سمت‌ راست ‌باز مي‌گردند و برخي‌ به‌ سمت‌ چپ‌ چنان‌ كه‌ در اديان‌ و اعمال‌ خويش‌ نيز متفرق‌اند. اما ابن‌كثير در تفسير آن‌ مي‌گويد: «مردم‌ از موقف‌ حساب‌ گروه‌گروه ‌بازمي‌گردند». يعني: در حالي‌ كه‌ به‌ انواع‌ و اصناف‌ مختلفي‌ تقسيم‌ شده‌اند، از شقي‌ گرفته‌ تا سعيد و از بهشتي‌ تا دوزخي‌. آري‌! بازمي‌گردند: «تا اعمالشان‌ به‌آنان‌ نشان‌ داده ‌شود» يعني: تا خداوند(ج) اعمالشان‌ را به‌ آنان‌ ارائه‌ نمايد و بگويد: اينك‌ اين‌ شما و اين‌ هم‌ اعمالتان‌. يا معني‌ اين‌ است: تا خداوند(ج) جزا و نتيجه ‌اعمالشان‌ را به‌ آنان‌ نشان‌ دهد.
 
	سوره زلزلة آيه  7

‏متن آيه : ‏

‏ فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پس‌ هر كس» در دنيا «همسنگ‌ ذره‌اي‌ از عمل‌ خير عمل‌ كرده ‌باشد، آن‌ را» در روز قيامت‌ در نامه‌ اعمال‌ خويش‌ «مي‌بيند» و بدان‌ شادمان‌ و مسرور مي‌شود. يا آن‌ عمل‌ را بعينه‌ مي‌بيند كه‌ بر وي‌ عرضه‌ شده‌است‌.
	سوره زلزلة آيه  8

‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ ‏

‏ترجمه : ‏
«و» همچنين‌ «هر كس» در دنيا «همسنگ‌ ذره‌اي‌ از عمل‌ شر عمل‌ كرده ‌باشد، آن‌را مي‌بيند» در روز قيامت‌. پس‌ اين‌ ديدن‌، او را ناخوش‌، ناراحت‌ و بي‌قرار مي‌گرداند اما گاهي‌ هم‌ خداوند(ج) بر او مي‌آمرزد. ذره: عبارت‌ از گرد و غباري ‌است‌ كه‌ در شعاع‌ خورشيد ديده‌ مي‌شود. در حديث‌ شريف‌ آمده ‌است: «هيچ‌ كس‌نيست‌ مگر اين‌كه‌ خود را در روز قيامت‌ ملامت‌ مي‌كند زيرا اگر نيكوكار باشد، با خود مي‌گويد: چرا بر نيكوكاري‌ خود نيفزودم‌؟ و اگر غير از اين‌ باشد هم ‌مي‌گويد: چرا از گناهان‌ دست‌ نكشيدم‌؟» و اين‌ امر در هنگام‌ مشاهده‌ ثواب‌ و عقاب‌ است‌. ابن‌مسعود(رض) مي‌گويد: «آيه‌(‏ فَمَن يَعْمَلْ...) محكمترين‌ آيه‌ در قرآن‌ كريم‌ است‌».
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ علما بر عام‌ بودن‌ اين‌ آيه‌ اتفاق‌نظر دارند. كعب‌ احبار مي‌گويد: «خداوند(ج) بر محمد صدو آيه‌ نازل‌ كرده‌ است‌ كه‌ تمام‌ آنچه‌ را در تورات‌، انجيل‌، زبور و صحيفه‌هاست‌، دربر گرفته‌اند، اين‌ دو آيه‌ عبارت‌اند از: (‏ فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ‏7 ‏ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ ‏) . همچنين‌ درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌جرير و ابن‌ابي‌حاتم‌ آمده‌ است‌ كه‌ ابوبكرصديق‌(رض) به‌ رسول‌ خدا ص گفت: يا رسول‌الله! آيا من‌ در روز قيامت‌ همسنگ‌ ذره‌اي‌ از عمل ‌شر را كه‌ عمل‌ كرده ‌باشم‌، مي‌بينم‌؟ رسول‌ خدا ص فرمودند: «اي‌ ابابكر! ناخوشي‌هايي‌ كه‌ در دنيا مي‌بيني‌، كفاره‌ مثقالهاي‌ ذره‌ شر است‌ اما خداوند(ج) مثقالهاي‌ ذره‌ خير را برايت‌ ذخيره‌ مي‌كند تا اين‌كه‌ در روز قيامت‌ آنها را بازمي‌يابي‌».
سعيدبن‌ جبير(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: چون‌ آيه‌ (و يطعمون الطعام علي حبه )   نازل‌ شد، مسلمانان‌ بر اين‌ پندار بودند كه‌ در برابر چيزهايي‌ اندكي‌ كه‌ به‌نيازمندان‌ مي‌دهند، پاداشي‌ ندارند و عده‌ ديگري‌ نيز براين‌ باور بودند كه‌ در برابر گناه‌ اندك‌ مورد سرزنش‌ قرار نمي‌گيرند، مانند يك‌ دروغ‌، يك‌ نگاه‌ حرام‌، يك‌ غيبت‌ و امثال‌ اينها؛ و مي‌گفتند: جز اين‌ نيست‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ فقط در برابر ارتكاب‌ گناهان‌ كبيره‌ ما را به‌ دوزخ‌ هشدار داده‌ است‌، نه‌ در برابر گناهان‌ صغيره‌! همان‌ بود كه‌ خداوند(ج) اين‌ آيه‌ را نازل‌ فرمود. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ چون ‌رسول‌ خدا ص درباره‌ زكات‌ الاغ‌ مورد سؤال‌ قرار گرفتند، فرمودند: «خداي‌ عزوجل‌ درباره‌ آن‌ جز اين‌ آيه‌ بي‌نظير و جامع‌ را بر من‌ نازل‌ نكرده ‌است: (‏ فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ‏7 ‏ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ ‏) ».
بنابراين‌، اين‌ آيه‌ را آيه: «فاذ جامع‌» يعني‌ يكتا، بي‌نظير و فراگير ناميدند.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:6779.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ عادیات ﴾</a><a class="text" href="w:text:6780.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:6781.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:6782.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:6783.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:6784.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:6785.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:6786.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:6787.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:6788.txt">آيه  9-10-11</a></body></html>﴿ سوره‌ عادیات ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (11) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌جهت‌ افتتاح‌ آن‌ با سوگند حق‌ تعالي‌ به‌ عاديات‌ كه‌ عبارت‌ از اسبان‌ تيزتك‌ مجاهدان‌ است‌، «عاديات‌» ناميده‌ شد.
 
آيه  77
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّواْ أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَقَالُواْ رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَ لَوْلا أَخَّرْتَنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتَاعُ الدَّنْيَا قَلِيلٌ وَالآخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَى وَلاَ تُظْلَمُونَ فَتِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
در عصر ما كساني‌ پيدا مي‌شوند كه‌ تصور م