كه تنها فرزندان نيكوكار تو را در بر ميگيرد ) .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« إبْتَلَيا » : آزمود . امتحان كرد . « كَلِمَاتٍ » : تكاليف و اوامر . از آن جمله : ترك فرزند يگانه و دلبندش به همراه مادر در بيابان برهوت و خالي از سكنه حجاز ، و فرمان دادن بدو به اين كه فرزند يگانه خود اسماعيل را قرباني كند ( نگا : صافّات / 102 - 113 ) . « أَتَمَّهُنَّ » : آنها را به تمام و كمال انجام داد ( نگا : نجم / 37 ) . « جَاعِلٌ » : سازنده .‏
 
آيه  99
‏متن آيه : ‏
‏ فَأُوْلَئِكَ عَسَى اللّهُ أَن يَعْفُوَ عَنْهُمْ وَكَانَ اللّهُ عَفُوّاً غَفُوراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ آن‌ جماعت‌» مستضعفان‌ بيچاره‌ و بي‌وسيله‌ كه‌ در واقع‌ عذري‌ داشته‌اند «باشد كه‌ خدا از ايشان‌ درگذرد» اين‌ وعده‌اي‌ قطعي‌ از سوي‌ حق‌ تعالي‌ به ‌درگذشت‌ از آنان‌ است‌ زيرا كلمه‌ (عسي) هرچند در اصل‌ براي‌ طمع‌ و توقع‌ مي‌باشد، اما هرگاه‌ خداي‌ عزوجل‌ در چيزي‌ به‌ طمع‌ افگند، آن‌ چيز وجوبا واقع‌مي‌شود، چرا كه‌ وقتي‌ آن‌ ذات‌ كريم‌ بنده‌ خود را به‌ طمع‌ افگند، به‌ وعده‌ خويش ‌وفا مي‌كند «همانا خداوند همواره‌ عفوكننده‌ و آمرزنده‌ است‌» اين‌ تعبير، تأكيدي‌ بر فريضه‌ هجرت‌ از ديار كفر است‌ تا بدانجا كه‌ تارك‌ هجرت‌ به‌ سبب‌ عذر كه‌ هجرت ‌بر وي‌ واجب‌ نيست‌ نيز چنين‌ بپندارد كه‌ ترك‌ هجرت‌ براي‌ وي‌، گناهي‌است‌ كه‌ مي‌بايد از آن‌ طلب‌ عفو و بخشايش‌ كرد.
 
	آيه  125
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْناً وَاتَّخِذُواْ مِن مَّقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( و به ياد آوريد ) آن گاه را كه خانه ( كعبه ) را پناهگاه و مأواي امن و امان مردم كرديم ( و بديشان دستور داديم كه براي تجديد همين خاطره بازسازي خانه كعبه بر دست پيغمبران ) از مقام ابراهيم نمازگاهي براي خود برگيريد ( و در جائي كه ابراهيم براي ساختن كعبه بالاي سنگي ميايستاد ، بايستيد و به نماز و نيايش بپردازيد ) و به ابراهيم و اسماعيل سفارش كرديم ( و بر عهده ايشان گذاشتيم ) كه خانه ما را براي طوافكنندگان و اعتكافكنندگان ( و ماندگاران در آن ) و ركوع و سجدهكنندگان ( نمازگزار ، از كثافات معنوي همانند شرك و بتپرستي ، و پلشتيهاي حسّي همانند ياوهگوئي و گناه و ستيزهجوئي ) پاك و پاكيزه كنيد .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« الْبَيْتَ » : خانه خدا . كعبه ( نگا : مائده / 97 ) . « مَثَابَةًَ » : محلّ مراجعت و گردهمآئي . جايگاه اجر و ثواب . « مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ » : سنگي كه ابراهيم براي ساختن كعبه ، بالاي آن ميايستاد . ميگويند كه زير مقام ابراهيم امروزي گذاشته شده است . مسجدي كه پيرامون كعبه است . « مُصَلّيً » : جايگاه نماز . « عَهِدْنَا إِلَيا . . . » . سفارش كرديم به . امر كرديم به . « طَهِّرَا » : پاك كنيد از كثافتها و وجود بتها . « الطَّآئِفِينَ » : طوافكنندگان . « الْعَاكِفِينَ » : معتكفان . كساني كه در مسجد مدّتي براي عبادت ميمانند . « الرُّكَّعِ » : جمع راكع . ركوعكنندگان . « الْسُّجُودِ » : جمع ساجد ، سجدهكنندگان . « الرُّكَّعِ السُّجُودِ » : مراد نمازگزاران است .‏
 آيه  126
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هََذَا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُم بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَى عَذَابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏و ( به ياد آوريد ) آن گاه را كه ابراهيم گفت : خداي من ! اين ( سرزمين ) را شهر پر امن و اماني گردان ، و اهل آن را - كساني كه از ايشان به خدا و روز بازپسين ايمان آورده باشند - از ميوههاي ( گوناگوني كه در آن پرورده شود يا بدان آورده شود ، و ديگر خيرات و بركات زمين ) روزيشان رسان و بهرهمندشان گردان .  ( خدا پاسخ داد و ) گفت :  ( دعاي تو را پذيرفتم ، ولي در اين عمر كوتاه دنيا ، بر اين خوان يغما چه دشمن چه دوست ) و كسي را كه كفر ورزد ، مدّت كوتاهي ( از ثمرات و خيرات اين جهان ) بهرهمند ميگردانم و سپس او را ( روز رستاخيز ) به عذاب آتش ( دوزخ گرفتار و ) ناچار ميسازم ، و ( سرانجام و سرنوشت اين گونه افراد ) چه بد سرانجام و سرنوشتي است !‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« بَلَداً » : شهر . مراد مكّه است . « ءَامِن » : محلّ امن و امان . « مَنْ » : بدل جزء از كلّ براي ( اهل ) است . « أُمَتِّعُ » : متمتّع ميسازم . بهرهور ميگردانم . « أضْطَرُّهُ » : وادارش ميسازم . مجبورش ميگردانم . « الْمَصِيرُ » : منزل و مأوي . عاقبت . سرنوشت .‏
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:7053.txt">آيه  127</a><a class="text" href="w:text:7054.txt">آيه  128</a><a class="text" href="w:text:7055.txt">آيه  129</a><a class="text" href="w:text:7056.txt">آيه  130</a><a class="text" href="w:text:7057.txt">آيه  131</a><a class="text" href="w:text:7058.txt">آيه  132</a><a class="text" href="w:text:7059.txt">آيه  133</a><a class="text" href="w:text:7060.txt">آيه  134</a></body></html>آيه  127
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏و ( به ياد آوريد ) آن گاه را كه ابراهيم و اسماعيل پايههاي خانه ( كعبه ) را بالا ميبردند ( و در اثناي آن دست دعا به سوي خدا برداشته و ميگفتند : ) اي پروردگار ما !  ( اين عمل را ) از ما بپذير ، بيگمان تو شنوا و دانا ( به گفتار و نيّات ما ) هستي .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« يَرْفَعُ » : بالا ميبرد . بلند ميكند . « الْقَوَاعِدَ » : جمع قاعدة ، پايهها . « تَقَبَّلْ » : بپذير . « السَمِيعُ » : شنوا . « الْعَلِيمُ » : باخبر . آگاه .‏
 
آيه  128
‏متن آيه : ‏
‏ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏اي پروردگار ما ! چنان كن كه ما دو نفر مخلص و منقاد ( فرمان ) تو باشيم ، و از فرزندان ما ملّت و جماعتي پديد آور كه تسليم ( فرمان ) تو باشند ، و طرز عبادات خويش را ( در كعبه و اطراف آن ) به ما نشان بده و ( اگر نسيان و لغزشي از ما سر زد ) بر ما ببخشاي ( و در توبه را بر رويمان باز گذار ) ، بيگمان تو بس توبهپذير و مهرباني .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« مُسْلِمَيْنِ » : مثنّي ( مُسْلِم ) به معني : مخلص . فرمانبردار . مطيع خدا و شريعتهاي الله . « أُمَّةً » : ملّت . جماعت . « أَرِنَا » : به ما نشان بده . « مَنَاسِكَ » : آداب و رسوم عبادت ، اعم از مراسم حجّ و غيره ( نگا : مائده / 48 ، حجّ / 67 ) . « التَّوَّابُ » : بس توبهپذير .‏
 

آيه  129
‏متن آيه : ‏
‏ رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ 