
آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ يَا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي فَمَنِ اتَّقَى وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏اي آدميزادگان ! اگر پيغمبراني از جنس خود شما انسانها به نزدتان بيايند و آيات مرا براي شما بازگو بنمايند ،  ( شما دو گروه خواهيد شد . گروهي حق را مي‌پذيرد ، و گروهي حق را تكذيب مي‌دارد ) پس كساني كه پرهيزگاري كنند ( و با انجام طاعات و ترك محرّمات ، خويشتن را از عذاب خدا در امان دارند ) و به اصلاح ( حال خود و ديگران ) بپردازند ،  ( در آخرت ) نه ترسي بر آنان است و نه غمگين مي‌گردند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« إِمَّا » : اگر . اين واژه فراهم آمده است از :  ( إِنْ ) شرطيّه و ( ما ) زائد كه براي تأكيد شرط ذكر شده است .‏
 
آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُواْ عَنْهَا أُوْلََئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏و كساني كه آيات مرا تكذيب كنند و از ( پيروي آيات و دريافت رهنمود از ) آنها ، خويشتن را فراتر گيرند و سرپيچي كنند ، آنان دوزخيانند و جاودانه در آن مي‌مانند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« إِسْتَكْبَرُوا عَنْهَا » : خويشتن را بالاتر از آن مي‌دانند كه آيات خدا را بپذيرند و از آنها رهنمود گيرند .‏
 
آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآيَاتِهِ أُوْلَئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُم مِّنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُواْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ قَالُواْ ضَلُّواْ عَنَّا وَشَهِدُواْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُواْ كَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏آخر چه كسي ستمكارتر از كساني است كه بر خدا دروغ مي‌بندند يا اين كه آيات او را تكذيب مي‌نمايند ؟ نصيب مقدّرشان بديشان مي‌رسد ( و در جهان روزگار معيّن خود را بسر مي‌برند و روزيِ مشخّص خويش را مي‌خورند ) تا آن گاه كه فرستادگان ما ( يعني فرشتگان قبض ارواح ) به سراغشان مي‌آيند تا جانشان را بگيرند .  ( بدين هنگام بديشان ) مي‌گويند : معبودهائي كه جز خدا مي‌پرستيديد كجايند ؟  ( بديشان بگوئيد بيايند و شما را از چنگال مرگ بربايند ! ) . مي‌گويند : از ما نهان و ناپيدا شده‌اند و به ترك ما گفته‌اند ( و اميد نفع و خيري بدانان نداريم . در اينجا است كه ) آنان عليه خود گواهي مي‌دهند و اعتراف مي‌كنند كه كافر بوده‌اند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« نَصِيبَهُمْ مِنَ الْكِتَابِ » : قسمت مقدّر روزي . مدّت معيّن عمر . « الْكِتَابِ » : مقدّر . نوشته شده . مصدر است و به معني اسم مفعول يعني مكتوب است . « يَتَوَفَّوْنَهُمْ » : آنان را مي‌ميرانند . جان آنان را مي‌گيرند . « كُنتُمْ تَدْعُونَ » : عبادت مي‌كرديد . به فرياد مي‌خوانديد و استمداد مي طلبيديد . « ضَلُّوا عَنَّا » : از ما نهان و ناپيدا شده‌اند و به ترك ما گفته‌اند .  ( ضَلُّوا ) در اينجا به معني ( غابُوا ) است . « شَهِدُوا » : گواهي دادند . اعتراف نمودند .‏
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:8060.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:8061.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:8062.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:8063.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:8064.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:8065.txt">آيه  43</a></body></html>سوره مائدة آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَمِيثَاقَهُ الَّذِي وَاثَقَكُم بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نعمت‌ الله را بر خود به‌ياد آوريد» مراد؛ نعمت‌ والاي‌ اسلام‌ عزيز است «و» به‌يادآوريد «ميثاق‌ الله را كه‌ به‌ آن‌ با شما عهد بسته‌ است‌، آن‌گاه‌ كه‌ گفتيد: شنيديم‌ و فرمانبرداري‌ كرديم» يعني‌: به‌ياد آوريد پيمان‌ خود را هنگامي ‌كه‌ اين‌سخن‌ را گفتيد و با گفتن‌ آن‌ در حقيقت‌ با خدا(ج) عهدي‌ محكم‌ بستيد. به‌ قولي‌: مراد از اين‌ پيمان‌، عهدي‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص در شب‌ عقبه‌ از مسلمانان‌گرفتند، به‌ اين‌ مضمون‌ كه‌: در سختي‌ و آساني‌ از ايشان‌ بشنوند و فرمان‌ برند. بعد از آن‌، هر كس‌ ديگري‌ هم‌ كه‌ به‌ اسلام‌ مشرف‌ مي‌شد، با رسول‌ خداص بر اين ‌شرط بيعت‌ مي‌كرد. اين‌ خود دلالت‌ مي‌كند بر اين‌ كه‌ سخن‌ مؤمنان‌: (سمعنا وأطعنا: شنيديم‌ و اطاعت‌ كرديم‌)؛ عهد و ميثاقي‌ با رسول‌ خداص نيز هست‌.
خداي‌ عزوجل‌ اين‌ پيمان‌ را به‌ اين‌ دليل‌ به‌ خود منسوب‌ ساخت‌ كه‌ عقد آن‌ در «عقبه»[3]، به‌ امر و اذن‌ او بود چنان‌كه‌ مي‌فرمايد: ﴿ ‏ إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ﴾ : (اي‌ پيامبر! همانا كساني‌كه‌ با تو بيعت‌ مي‌كنند، جز اين‌ نيست‌ كه‌ با خدا بيعت‌مي‌كنند...) «فتح/‌10». بايسته‌ يادآوري‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌ با آيه‌ اول‌ اين‌ سوره‌: ﴿ ‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ ﴾ در معني‌ به‌هم‌ پيوسته‌ است‌. در كتب‌ حديث ‌آمده ‌است‌ كه‌ صيغه‌ بيعت‌ مؤمنان‌ با رسول‌ خداص چنين‌ بود: «بايعنا رسول‌ الله ‌علي‌ السمع‌ و الطاعه‌، في‌ منشطنا و مكرهنا، و أثره‌ علينا، و أن‌ لا ننازع ‌الامر أهله‌: بارسول‌ خداص بر شنيدن‌ و فرمان ‌بردن‌ در همه‌ اوامر و در آساني‌ و سختي‌ بيعت ‌كرديم‌، به‌عنوان‌ يك‌ انتخاب‌ و گزينشي‌ كه‌ ما براي‌ خود برگزيده‌ايم‌ و بر اين‌ كه در كار (حكومت‌) با اهل‌ آن‌ كشمكش‌ نكنيم». به‌ قولي‌ ديگر: مراد از ميثاق‌ الهي‌ در اين‌ آيه‌، عهدي‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ در روز (الست‌) از بني‌آدم‌ گرفت‌، عهدي‌ كه‌ آيه‌ كريمه‌: ﴿وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ...﴾ «اعراف/‌172»، از آن‌ خبر داده‌ است‌. مجاهد مي‌گويد: «هرچند كه‌ ما آن‌ پيمان‌ را به‌ ياد نمي‌آوريم‌ اما همين ‌كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از آن‌ به‌ ما خبر داده‌، كافي‌است». «و از خدا پروا داريد» در شكستن‌ پيمان‌ «كه‌ خداوند به‌ راز دلها» يعني‌: به‌ آنچه‌ كه‌ دلها از خير و شر پنهان ‌مي‌دارند «آگاه‌ است» اين‌ جمله‌، هم‌ وعده‌ و هم‌ وعيد است‌.
 
[3] داستان‌ بيعت‌ عقبه‌ در كتابهاي‌ سيرت‌ آمده‌ است‌.

آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ ادْخُلُواْ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُم مِّن الْجِنِّ وَالإِنسِ فِي النَّارِ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا حَتَّى إِذَا ادَّارَكُواْ فِيهَا جَمِيعاً قَالَتْ أُخْرَاهُمْ لأُولاَهُمْ رَبَّنَا هَؤُلاء أَضَلُّونَا فَآتِهِمْ عَذَاباً ضِعْفاً مِّنَ النَّارِ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَلَكِن لاَّ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( در روز قيامت خداوند به اين كافران ) مي‌گويد : ب