 طلب بخشش و آمرزش مي‌نمايند ( و از كرده خود پشيمانند و از اعمال ناشايست خويش توبه مي‌كنند ) .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« وَ أَنتَ فِيهِمْ » : در حالي كه تو در ميان آنان بسر مي‌بري . « وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ » : در حالي كه طلب آمرزش را دارند . مراد از عذاب مورد نظر آيه ، عذاب و بلاي بزرگي است كه يكباره ايشان را هلاك و نابود سازد ؛ نه عذاب و بلاي جزئي و معمولي . دو چيز وسيله امنيّت از عذاب خدا است : وجود پيغمبر در ميان مسلمين ، و استغفار به درگاه ربّ‌العالمين . اوّلي اختصاص به مسلمانان صدر اسلام ، و دومي مربوط به همه مؤمنان در تمام قرون و اعصار است .‏
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:8289.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:8290.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:8291.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:8292.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:8293.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:8294.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:8295.txt">آيه  40</a></body></html>آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا لَهُمْ أَلاَّ يُعَذِّبَهُمُ اللّهُ وَهُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَمَا كَانُواْ أَوْلِيَاءهُ إِنْ أَوْلِيَآؤُهُ إِلاَّ الْمُتَّقُونَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏چرا خداوند آنان را عذاب نكند ، در حالي كه ايشان ( مسلمانان را ) از مسجدالحرام باز مي‌دارند ؟ آنان هرگز سرپرستان مسجدالحرام نمي‌باشند ، بلكه تنها كساني حق اين سرپرستي را دارند كه پرهيزگار باشند ، و ليكن غالب آنان ( از اين واقعيّت ) بي‌خبرند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« أوْلِيَآؤُهُ » : ضمير ( هُ ) در هر دو واژه ( اولياء ) به مسجدالحرام برمي‌گردد . برخي هم مرجع آن را ( ألله ) دانسته‌اند . در اين صورت معني آيه چنين مي‌شود : چرا خداوند آنان را عذاب نكند ، در حالي كه ايشان مسلمانان را از مسجدالحرام باز مي‌دارند ؟ آنان هرگز دوستان خدا نمي‌باشند . بلكه تنها مسلمانان پرهيزگار دوستان خدا بشمارند ، وليكن بيشتر آنان ( از اين واقعيّت ) بي‌خبرند ( نگا : يونس / 62 و 63 ) .‏
 
سوره مائدة آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الأَرْضِ فَلاَ تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فرمود» خداوند متعال‌ به‌ موسي‌ «پس‌ آن‌ سرزمين» يعني‌: سرزمين‌ مقدس ‌«چهل‌ سال» نه‌ بيشتر از آن‌ «بر آنان» يعني‌: بر آن‌ گروه‌ سركش‌ و نافرمان‌ «حرام ‌شده‌ است» به‌سبب‌ سر باززدنشان‌ از جنگ‌ با ستمگران‌ «در زمين‌ سرگردان‌ مي‌شوند» و حيران‌ و سرگشته‌ اين ‌سو و آن ‌سو مي‌روند و مي‌آيند، بي ‌آن‌ كه‌ راه‌ ومقصد روشني‌ در پيش‌ داشته‌ باشند. سعيدبن‌ جبير مي‌گويد: «بني ‌اسرائيل‌ در طول ‌اين‌ چهل‌ سال‌، هر روز بامداد به‌راه‌ افتاده‌ سرگشته‌ و حيران‌ در بيابانها راه ‌مي‌پيمودند و هيچ‌ وقت‌ قرار و آرام‌ نداشتند. اين‌ سرزمين‌ حيراني‌ و پريشاني‌، سرزمين‌ سينا بود كه‌ قرآن‌ آن‌ را «تيه» يعني‌ محل‌ سرگرداني‌ و گم‌گشتگي‌ ناميد وموسي‌(ع) نيز در دشت‌ تيه‌ با آنان‌ بود». ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «آنان‌ چهل‌ سال‌ تمام‌، گم‌گشته‌ و سرگردان‌ بودند چنان ‌كه‌ موسي‌ و هارون و نيز همه‌ كساني‌ كه‌عمرشان‌ از چهل‌سال‌ متجاوز بود، در تيه‌ در گذشتند و چون‌ آن‌ چهل‌ سال ‌گذشت‌، يوشع‌بن‌نون‌ كه‌ بعد از موسي‌(ع) رهبر قوم‌ گرديد، آنان‌ را به‌ خيزش‌ وجهاد فراخواند و با بهره‌ گيري‌ از توان‌ معنوي‌ نسل‌ نوپايي‌ كه‌ به‌دست‌ موسي‌(ع) برمباني‌ ايمان‌ و جهاد و دانش‌ و پايداري‌، تربيت‌ و پرورش‌ يافته‌ بودند، قيام‌ كرد وفلسطين‌ را فتح‌ كرد». مفسران‌ نقل‌ كرده‌اند: احدي‌ از كساني‌ كه‌ گفته‌ بودند: (ما وارد آن‌ شهر نمي‌شويم‌ مادام‌ كه‌ آن‌ جباران‌ در آن‌ هستند...)، در آن‌ چهل‌ سال‌، وارد سرزمين‌ فلسطين‌ نشد. «پس» اي‌ موسي‌! «بر گروه‌ فاسق‌ ستمگر اندوهگين ‌نباش» بدين‌سان‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌سبب‌ ترك‌ جهاد فرض‌، دوبار آن‌ گروه‌ از بني‌اسرائيل‌ را «فاسق» ناميد.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ اين‌ داستان‌، متضمن‌ سرزنش‌ يهود و بيان‌ رسوائي‌هايشان‌ و نيز مخالفتهايشان‌ با خداي‌ عزوجل‌ و پيامبر وي‌ است‌.
 
آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا كَانَ صَلاَتُهُمْ عِندَ الْبَيْتِ إِلاَّ مُكَاء وَتَصْدِيَةً فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا كُنتُمْ تَكْفُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏دعا و تضرّع ايشان در كنار مسجدالحرام جز سوت‌كشيدن و كف‌زدن نمي‌باشد . پس ( اي كافران ! مزه مرگ در ميدان نبرد بدْر و اسارت در آن و ) عذاب را بچشيد به سبب كفري كه مي‌ورزيده‌ايد .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« صَلاتُهُمْ » : نماز ايشان . دعا و عبادت ايشان . « مُكَآءً » : سوت‌كشيدن . « تَصْدِيَة‌ » : كف‌زدن . از ماده ( صدد ) و در آن دال دوم به ياء قلب شده است . يا از ( صَدي ) و ناقص يائي است .‏
 
آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّواْ عَن سَبِيلِ اللّهِ فَسَيُنفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ إِلَى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏كافران اموال خود را خرج مي‌كنند تا ( مردمان را ) از راه خدا ( و ايمان به الله ) بازدارند . آنان اموالشان را خرج خواهند كرد ، امّا بعداً مايه حسرت و ندامت ايشان خواهد گشت و شكست هم خواهند خورد . بيگمان كافران همگي به سوي دوزخ رانده مي‌گردند و در آن گرد آورده مي‌شوند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« يُحْشَرُونَ » : رانده مي‌شوند . گردآورده مي‌شوند .‏
 
آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ لِيَمِيزَ اللّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَيَجْعَلَ الْخَبِيثَ بَعْضَهُ عَلَىَ بَعْضٍ فَيَرْكُمَهُ جَمِيعاً فَيَجْعَلَهُ فِي جَهَنَّمَ أُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( اين شكست در دنيا و عذاب در آخرت همه به خاطر آن است كه ) تا خداوند ناپاك را از پاك جدا سازد و برخي از ناپاكان را بر برخي ديگر بيفزايد و جملگي ايشان را روي هم انباشته كند و آن گاه به دوزخشان بيندازد . آنان ( در دنيا و آخرت ) زيانكارند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« لِيَمِيزَ اللهُ الْخَبيِثَ مِنَ الطَّيِّبِ » : تا خدا كافر را از مؤمن جدا سازد و آنان را همسان و برابر نكند ( نگا : مائده / 100 و سجده / 18 ) . لام ( لِيَمِيزَ ) متعلّق به فعل مقدّري است كه از سياق كلام مفهوم مي‌گردد ، و تقدير چنين است : فَعَلَ اللهُ ذلِكَ لِيَميزَ . « فَيَرْكُمَهُ » : تا آن را متراكم كند و روي هم انباشته سازد .‏
 
آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ قُل لِلَّذِينَ كَفَرُواْ إِن يَنتَهُواْ يُغَفَرْ لَهُم مَّا قَدْ سَلَفَ وَإِنْ يَعُودُواْ فَقَدْ مَضَتْ سُنَّةُ الأَوَّلِينِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( اي پيغمبر ! ) به كافران بگو :  ( درگاه توبه هميشه باز است و ) اگر ( از كفر و عناد ) دست بردارند ، گذشته 