هه‌ برند. ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ پيامبرش‌ را ـ با آن‌ كه‌ معصوم‌ و امين‌بودند ـ نسبت‌ به‌ فتنه‌ كفار هشدار داد تا امت‌ ايشان‌ به‌ ايشان‌ اقتدا كنند و تا طمع ‌اهل‌ هوا و هوس‌ از اين‌ امت‌ به‌كلي‌ قطع‌ گردد «پس‌ اگر اعراض‌ كردند» از پذيرفتن‌حكمت‌ «بدان‌ كه‌ خدا مي‌خواهد آنان‌ را به‌ كيفر بعضي‌ از گناهانشان‌ برساند» يعني‌: بدون‌ شك‌ اين‌ اعراضشان‌ بدان‌ جهت‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) اراده‌ كرده‌ تا آنان‌ را به‌كيفر برخي‌ از گناهانشان‌ برساند كه‌ اين‌ گناهشان‌ عبارت‌ است‌ از: روگرداني‌ از تو و پشت ‌نمودن‌ به‌ آنچه‌ كه‌ به‌ همراه‌ آورده‌اي‌، «و هرآينه‌ بسياري‌ از مردم ‌نافرمانند».
آيه‌ كريمه‌ دلالت‌ مي‌كند بر اين‌ كه‌: هيچ‌ انسان‌ يا امت‌ يا گروه‌ يا حكومتي‌، از حكم‌ خداوند متعال‌ روبر نمي‌تابد، مگر اين‌ كه‌ خداوند(ج) به‌سبب‌ اين‌ روگرداني‌، مصيبت‌ دنيوي‌اي‌ را بر او نازل‌ خواهد كرد. ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه ‌كريمه‌ مي‌گويد: كعب‌بن‌ اسد، ابن‌صلوبا، عبدالله بن‌ صوريا و شاس‌بن‌ قيس‌ يهودي‌با يك ‌ديگر گفتند: بياييم‌ نزد محمد برويم‌، شايد بتوانيم‌ او را از دينش‌ رويگردان ‌كنيم‌! پس‌ نزد رسول‌ خداص آمدند و گفتند: اي‌ محمد! تو مي‌داني‌ كه‌ ما دانشمندان‌ يهود و اشراف‌ و رهبران‌ ايشان‌ هستيم‌ لذا اگر ما از تو پيروي‌ كنيم‌، تمام‌ يهوديان‌ از ما پيروي‌ مي‌كنند و با ما مخالفت‌ نمي‌ورزند پس‌ اينك‌ به‌ تو پيشنهادي‌مي‌دهيم‌؛ آن‌ پيشنهاد اين‌ است‌ كه‌ ميان‌ ما و قوم‌مان‌ خصومتي‌ است‌ و ما در اين ‌خصومت‌ تو را به‌ داوري‌ خواهيم‌ طلبيد، آن وقت‌ تو به ‌نفع‌ ما عليه‌ آنان‌ حكم‌ كن‌، كه‌ در اين‌ صورت‌ به‌ تو ايمان‌ مي‌آوريم‌ و از تو پيروي‌ مي‌كنيم‌! همان‌ بود كه‌ آيه‌كريمه‌ نازل‌ شد.
 
	آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( دوستان خداوند ) كسانيند كه ايمان آورده‌اند و تقوا پيشه كرده‌اند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« وَ كَانُوا يَتَّقُونَ » : اولياء خدا مؤمنان متّقي مي‌باشند . براي آگاهي‌از صفات و خصال آنان مراجعه شود به :  ( بقره / 3 ، 4 ، 5 ، 177 ) .‏
 
آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏براي آنان در دنيا ( به هنگام مرگ ) و در آخرت ( در هنگامه رستاخيز ) بشارت ( به خوشبختي و نيكبختي ) است . سخنان خدا ،  ( يعني وعده‌هائي كه خدا به پيغمبرانش مبني بر پيروزي و بهروزي و سعادت دو جهان داده است ) تخلّف‌ناپذير است . اين ( چيزي كه در دنيا و آخرت بدانان مژده داده مي‌شود ) رسيدن به آرزو و رستگاري بزرگي است .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« الْبُشْري‌ » : بشارت . مژده . « لَهُمُ الْبُشْرَيا » : مژده باد ايشان را ( نگا : فرقان / 22 ) . بشارت دادن براي ايشان است ، در دنيا هنگام مرگ ( نگا : فصّلت / 30 و 31 ) و در آخرت در هنگامه رستاخيز ( نگا : حديد / 12 ) . « كَلِمَاتِ اللهِ » : سخنان خدا . مراد وعده‌هائي است كه خداوند به پيغمبران و پيروان ايشان داده است ( نگا : انعام / 34 ) .‏
 
آيه  65
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏سخنان آنان تو را غمگين نسازد ( و مسخره و طعنه و تكذيب ايشان تو را ناراحت ننمايد ) . عزّت ( و قدرت ) كلاًّ در دست خدا است ( و خدا تو را با آن بر آنان پيروز مي‌نمايد ) و او شنواي ( سخنان و ) آگاه ( از اعمالِ ايشان ) است .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« الْعِزَّةَ » : چيرگي و برتري . شكوه و عظمت . قوّت و قدرت .‏
 
آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ أَلا إِنَّ لِلّهِ مَن فِي السَّمَاوَات وَمَن فِي الأَرْضِ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ شُرَكَاء إِن يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏آگاه باشيد ، هركس ( و هر چيز ) كه در آسمانها و زمين است از آن خدا است ( و همه را او آفريده است و او سرپرستي و رهبري مي‌كند و كارهايشان را مي‌پايد و بر جملگي نظارت مي‌نمايد ) . كساني كه جز خدا انبازهائي را مي‌پرستند ،  ( جز از گمان ) پيروي نمي‌كنند ( و در حقيقت انبازي وجود ندارد تا آنان آن را عبادت كنند و بپرستند ) . ايشان جز به دنبال گمان نمي‌روند و كارشان جز تخمين‌زدن و دروغ‌گفتن نيست .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« مَايَتَّبِعُ » : پيروي نمي‌كنند . چه‌چيز را پيروي مي‌كنند ؟ واژه ( ما ) مي‌تواند حرف نفي يا اسم استفهام باشد . اگر حرف نفي بشمار آيد ، واژه ( شُرَكَآء ) مي‌تواند مفعول ( مَايَتَّبِعُ ) بوده و مفعول ( يَدْعُونَ ) محذوف باشد ، و برعكس . « يَدْعُونَ » : عبادت مي‌كنند ( نگا : نساء / 117 ) . « يَخْرُصُونَ » : تخمين مي‌زنند . از روي حدس و گمان كار مي‌كنند . دروغ مي‌گويند .‏
 
آيه  67
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُواْ فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِراً إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَسْمَعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏او ( كه آنچه در آسمانها و زمين است متعلّق بدو است ، همان ) كسي است كه شب را براي شما پديد آورده است تا در آن بياراميد و روز را روشن گردانيده است ( تا در آن به تلاش در پي معاش بپردازيد ) . بيگمان در اين كار نشانه‌هائي است براي كساني كه گوش شنوا داشته باشند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« مُبْصِراً » : روشن ( نگا : اسراء / 12 ، نمل / 13 ) . « ذلِكَ » : مشاراليه ساختن و پرداختن يا اختلاف شب و روز است . استعمال اسم اشاره بعيد ، براي بيان علوّ منزلت مشاراليه است . « ءَايَاتٍ‌ » : نشانه‌هاي هستي . دليلها و حجّتهاي دالّ بر يگانگي خدا . « يَسْمَعُونَ » : مي‌شنوند . مراد پذيرفتن و فهم‌كردن است .‏
 
آيه  68
‏متن آيه : ‏
‏ قَالُواْ اتَّخَذَ اللّهُ وَلَداً سُبْحَانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَات وَمَا فِي الأَرْضِ إِنْ عِندَكُم مِّن سُلْطَانٍ بِهَذَا أَتقُولُونَ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( مشركان ) مي‌گويند : خداوند فرزندي براي خود برگزيده است ( كه فرشتگانند . عجب بدبختي ! اين انسان است كه براي بقاي نام و نشان نياز به فرزند دارد . خدا كه جاودانه و سرمدي است كي نياز به فرزند دارد ) او منزّه ( از اين عيبها و نقصها ) است . او بي‌نياز است . چرا كه آنچه در آسمانها و زمين است از آن او است . شما ( اي مشركان ! ) هيچ گونه دليل و برهاني بر اين ( ادّعاي خود ) نداريد . آيا چيزي را به خدا نسبت مي‌دهيد كه از آن آگاهي نداريد ؟ !‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« وَلَداً » : فرزند . فرزندان . اين واژه براي مفرد و جمع به كار مي‌رود . مراد فرشتگان به گفته كافران ( نگا : نحل / 57 ) و عيسي و عُزَير به گفته مسيحيان و يهوديان است ( نگا : توبه / 30 )