ُ » : دلائل و براهين . عجائب و غرائب جهان . نشانه‌هاي دالّ بر وجود خدا در گستره هستي . « النُّذُرُ » : جمع نَذير به معني مُنْذِر ، مانند بَديع به معني مُبْدِع ، يعني : پيغمبران ( نگا : اعراف / 184 و 188 ، احقاف / 21 ) يا به معني إِنذار باشد : يعني : ترساندنها و بيم‌دادنها ( نگا : قمر / 16 و 18 ) يا به معني مُنْذَرٌبِهِ بوده باشد . يا خود مصدر است و به معني إِنذار ، يعني اخطار و تَهديد است .‏
 
آيه  102
‏متن آيه : ‏
‏ فَهَلْ يَنتَظِرُونَ إِلاَّ مِثْلَ أَيَّامِ الَّذِينَ خَلَوْاْ مِن قَبْلِهِمْ قُلْ فَانتَظِرُواْ إِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏آيا آنان چشم آن دارند كه روزگاري ( پر از بلاها و عذابهائي ) جز روزگار كساني داشته باشند كه پيش از ايشان بوده‌اند ؟  ( نه‌ ؛ انتظار جز اين را نداشته باشند ، كه خدا در دنيا و آخرت به مصيبتها و بدبختيها گرفتارشان سازد ) . بگو منتظر ( فرمان خدا ) باشيد و من هم با شما چشم به راه مي‌مانم .  ( ولي مي‌دانم پيروزي دنيا و سعادت عقبي از آن ما مؤمنان ، و شكست دنيا و بدبختي عقبي از آن شما كافران مي‌گردد ) .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« فَهَلْ يَنتَظِرُونَ . . . » : انگار چشم به راه مصائب و بلايائي ، همچون مصائب و بلاياي گذشتگان مي‌باشند . « أيَّام‌ » : روزگاران . مراد حوادث بزرگ و ناگواري است كه در طي روزگاران رخ مي‌دهد ( نگا : اعراف / 130 ، ابراهيم / 5 ، جاثيه / 14 ) همان گونه كه مي‌گوئيم ( مَغْرِب ) و منظورمان نماز مغرب است كه در آن برگزار مي‌شود .‏
 آيه  103
‏متن آيه : ‏
‏ ثُمَّ نُنَجِّي رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُواْ كَذَلِكَ حَقّاً عَلَيْنَا نُنجِ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏پس از آن ( كه بلا و عذاب گريبانگير كافران گرديد ) پيغمبرانِ خود و مؤمنان را مي‌رهانيم ( اين هم اختصاص به اقوام گذشته و پيغمبران و مؤمنان پيشين ندارد ، بلكه ) همين طور ايمان آورندگان ( به تو ) را ( نيز ) نجات خواهيم داد و اين حقي است بر ما ( حقي مسلّم و تخلّف ناپذير ) .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« ثُمَّ » : حرف عطف است و جمله ( نُنَجِّي رُسُلَنَا وَ الَّذِينَ ءَامَنُوا ) را بر جمله محذوفي از قبيل ( لَنُهْلِكُ الْأُمَمَ ) عطف مي‌كند . « كَذلِكَ » : همان گونه كه . مثل . « حَقّاً عَلَيْنَا » : اين كار حتماً شدني است . بر ما واجب است . مراد از وجوب در اينجا يعني مانند كار واجبي بر خدا است والّا چيزي بر او واجب نيست .  ( حَقّاً عَلَيْنَا ) جمله معترضه است ميان ( كَذلِكَ ) و ( نُنجِ الْمَؤْمِنِينَ ) . « نُنجِ » : نجات مي‌دهيم . فعل مضارع مرفوع است و در اصل ( نُنجِي ) است كه در رسم‌الخطّ قرآني حرف ( ي ) ندارد ( نگا : انبياء / 88 ) .‏
 
آيه  104
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِن كُنتُمْ فِي شَكٍّ مِّن دِينِي فَلاَ أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللّهِ وَلَكِنْ أَعْبُدُ اللّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏بگو : اي مردمان ! اگر درباره آئين من در شكّ و ترديد هستيد ( بدانيد كه ) من كساني را كه بجز خدا مي‌پرستيد نمي‌پرستم ، وليكن خداوندي را مي‌پرستم كه شما را مي‌ميراند ( و بعد از مرگ شما را زنده مي‌گرداند و به سزاي خود مي‌رساند ) و به من دستور داده شده است كه از زمره مؤمنان باشم ( آنان كه خداوند ايشان را از عذاب دوزخ مي‌رهاند و به بهشت نائل مي‌گرداند ) .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« مِن دُونِ اللهِ » : بجز خدا . به جاي خدا . « يَتَوَفَّاكُمْ » : شما را مي‌ميراند .‏
 
آيه  105
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏و ( به من دستور داده شده است ) اين كه به آئيني رو كن كه خالي از هرگونه شرك و انحرافي است ( و كاملاً موافق با فطرت است ) و از زمره مشركان مباش .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« وَجْهَكَ » : روي خود را . توجّه خود را . « حَنيِفاً » : شخص مخلصي كه كار و بار خود را به خدا واگذارد و از راستاي دين به هيچ وجه منحرف نشود . راست و درست . خالص و بي غلّ و غشّ . اين واژه مي‌تواند حال فاعل فعل ( أَقِمْ ) ، يا ( وَجْهَ ) به معني توجّه ، و يااين كه ( دين ) باشد . يعني توجّه مخلصانه ، توجّه صادقانه ، آئين مستقيم و بي‌شائبه .‏
 
آيه  106
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَدْعُ مِن دُونِ اللّهِ مَا لاَ يَنفَعُكَ وَلاَ يَضُرُّكَ فَإِن فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذاً مِّنَ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏و به جاي خدا كسي و چيزي را پرستش مكن و به فرياد مخوان كه به تو نه سودي مي‌رساند و نه زياني . اگر چنين كني ( و دعا و عبادت خود را به جاي آفريدگار متوجّه آفريدگان سازي ) از ستمكاران و مشركان خواهي شد .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« لا تَدْعُ » : عبادت مكن . به فرياد مخوان . « الظَّالِمِينَ » : ستمگران . مراد كافران و مشركان است ( نگا : انعام / 82 ، لقمان / 13 ، بقره / 254 ) .‏
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:8609.txt">آيه  107</a><a class="text" href="w:text:8610.txt">آيه  108</a><a class="text" href="w:text:8611.txt">آيه  109</a></body></html>‏آيه  107
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِن يَمْسَسْكَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلاَ كَاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَإِن يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلاَ رَآدَّ لِفَضْلِهِ يُصَيبُ بِهِ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏اگر خداوند زياني به تو برساند ، هيچ كس جز او نمي‌تواند آن را برطرف گرداند ، و اگر بخواهد خيري به تو برساند ، هيچ كس نمي‌تواند فضل و لطف او را از تو برگرداند . خداوند فضل و لطف خود را شامل هركس از بندگانش كه بخواهد مي‌كند ( و كسي نمي‌تواند مانع آن گردد ) و او داراي مغفرت و مهر فراوان است .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« كَاشِفَ » : برطرف كننده . « رَآدَّ » : برگرداننده . مانع .‏
 
سوره مائدة آيه  53
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُواْ أَهَؤُلاء الَّذِينَ أَقْسَمُواْ بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَأَصْبَحُواْ خَاسِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مؤمنان‌ مي‌گويند: آيا اينان» يعني‌: منافقان‌، كه‌ در آيه‌ كريمه‌ از آنان‌ به ‌اشاره‌ (أهؤلاء) تعبير شده‌. آري‌! چون‌ نفاق‌ منافقان‌ آشكار گردد، مؤمنان‌ به‌ يك‌ديگر مي‌گويند، يا مؤمنان‌ يهوديان‌ را مخاطب‌ ساخته‌ و در حالي‌كه‌ به ‌سوي ‌منافقان‌ اشاره‌ مي‌كنند، مي‌گويند: آيا اينان‌ «بودند كه‌ سخت‌ترين‌ سوگندهايشان‌ را به‌نام‌ خدا مي‌خوردند كه‌ جدا همراه‌ و همدست‌ شمايند» با ياري‌كردن‌ و پشتيباني‌ ازشما در جنگ‌. «جهد ايمان»: غليظترين‌ سوگند هاست‌. «امروز اعمال‌ آنان‌ نابودشد» يعني‌: امروز اعمالي‌ كه‌ منافقان‌ در موالات‌ با كفار و يهود و نصاري‌ انجام ‌دادند، تباه‌ گشت‌. يا هر عملي‌ كه‌ انجام‌ داده‌ بودند، تباه‌ گشت‌. اين‌ از سخن ‌خداي‌ عزوجل‌ به ‌عنوان‌ گواهي‌اي‌ بر هدر رفتن‌ اعمالشان‌ است‌ «پس‌ زيان