ْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌كه‌ بعد از اين‌ ايمان‌ آورده‌اند» يعني: بعد از نزول‌ اين‌ آيات‌ «و هجرت ‌نموده‌ و همراه‌ شما جهاد كرده‌اند» يعني: بالاخره‌ به‌ كاروان‌ جهاد و هجرت ‌پيوسته‌اند «اين‌ گروه‌ نيز از زمره‌ شمايند» يعني: ايشان‌ در استحقاق‌ موالات‌ و ياري‌گري‌، كمال‌ ايمان‌ و مغفرت‌ و برخورداري‌ از روزي‌اي‌ نيك‌ و شايسته‌، از جمله‌ مهاجران‌ و انصارند. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ اينان‌ در حكم‌ موالات‌ دسته‌ چهارم‌ از مؤمنانند «و صاحبان‌ قرابت» يعني: نزديكان‌ نسبي‌، يا خويشاوندان‌ سببي ‌«نسبت‌ به‌ يك‌ديگر در كتاب‌ خدا» يعني: در حكم‌ وي‌ «سزاوارترند» كه‌ قبل‌ از هرچيز ديگر، ميراث‌بردن‌ آنها از يك‌ديگر شامل‌ اين‌ سزاوارتر بودن‌ مي‌شود، به‌خاطر وجود سبب‌ آن‌كه‌ همانا نزديكي‌ و قرابت‌ است‌ «آري‌، خدا به‌ هر چيزي ‌داناست».
ابن‌عباس‌(رض)  مي‌گويد: «رسول‌ خداص در ميان‌ اصحاب‌ خود عقد برادري ‌بستند، كه‌ بر اين‌ اساس‌، بعضي‌ از آنها از بعضي‌ ديگر به‌ حكم‌ پيوند و خويشاوندي‌ عقيده‌، ميراث‌ مي‌بردند تا آن‌كه‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد: وَأُوْلُواْ الأَرْحَامِ ..... ‌، آن‌گاه‌ ميراث‌ بردن‌ بر اساس‌ خويشاوندي‌ عقيده‌ منسوخ‌ گرديد و ميراث‌ به‌ نسب‌ تعلق‌ گرفت». يعني: اين‌ آيه‌ ناسخ‌ آن‌ حكم‌ است‌. اما «ولايت‌عامه» يعني‌ رابطه‌ نصرت‌ و تعاون‌ ميان‌ مسلمانان‌ و خويشاوندي‌ عقيده‌، امري ‌است‌ پايدار كه‌ تا روز قيامت‌ باقي‌ است‌.
 
 
آيه  112
‏متن آيه : ‏
‏ بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِندَ رَبِّهِ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«چنان‌ نيست‌» كه‌ مي‌پندارند «بلكه‌» ديگران‌ نيز به‌ بهشت‌ وارد مي‌شوند وآنان‌ عبارتند از: «هر كس‌ كه‌ خود را با تمام‌ وجود به‌ خدا تسليم‌ كند» يعني: هر بشري‌كه‌ روي‌ دل‌ به‌ سوي‌ خدا(ج) نهاده‌ و عملش‌ را براي‌ او خالص‌ گرداند «و نيكوكار باشد» يعني: اعمال‌ شايسته‌ انجام‌ دهد «پس‌ مزد وي‌ پيش‌ پروردگار اوست‌» يعني: پاداش‌ عمل‌ وي‌ بهشت‌ است‌ «و بيمي‌ بر آنان‌ نيست‌ و غمگين‌ نخواهند شد» در آخرت‌. اعمال‌ شايسته: اعمالي‌است‌ كه‌ با شرع‌ الهي‌ مطابقت‌ داشته‌ از طريق‌پيامبران‌ وي صادر شده‌باشد زيرا عمل‌ مقبول‌ الهي‌ دو شرط دارد: اول‌ اين‌ كه‌آن‌ عمل، خالصانه‌ براي‌ خداوند(ج) باشد. دوم‌ اين‌ كه‌ آن‌ عمل، نيكو بوده‌ و باشريعت‌ خداوند(ج) موافق‌ باشد. پس‌ اگر عمل‌، خالصانه‌ براي‌ خداوند متعال‌ بود، ولي‌ با شرع‌ انور موافقت‌ نداشت‌، پذيرفته‌ نيست؛ به‌ همين‌ جهت، رسول‌ خداص در اين‌ حديث‌ شريف‌ فرموده‌اند: «من عمل عملا ليس عليه أمرنا فهو رد: هر كس‌عملي‌ انجام‌ دهد كه‌ مطابق‌ با شريعت‌ ما نباشد، آن‌ عمل‌ مردود است‌».
 
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:1451.xml">صفحة (187) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:1459.xml">صفحة (188) (آیه 7)</a><a class="folder" href="w:html:1467.xml">صفحة (189) (آیه 14) </a><a class="folder" href="w:html:1475.xml">صفحة (190) (آیه 21)</a><a class="folder" href="w:html:1482.xml">صفحة (191) (آیه 27)</a><a class="folder" href="w:html:1488.xml">صفحة (192) (آیه 32)</a><a class="folder" href="w:html:1494.xml">صفحة (193) (آیه 37)</a><a class="folder" href="w:html:1499.xml">صفحة (194) (آیه 41)</a><a class="folder" href="w:html:1507.xml">صفحة (195) (آیه 48) </a><a class="folder" href="w:html:1515.xml">صفحة (196) (آیه 55)</a><a class="folder" href="w:html:1523.xml">صفحة (197) (آیه 62)</a><a class="folder" href="w:html:1531.xml">صفحة (198) (آیه 69) </a><a class="folder" href="w:html:1536.xml">صفحة (199) (آیه 73)</a><a class="folder" href="w:html:1544.xml">صفحة (200) (آیه 80)</a><a class="folder" href="w:html:1552.xml">صفحة (201) (آیه 87)</a><a class="folder" href="w:html:1560.xml">صفحة (202) (آیه 94)</a><a class="folder" href="w:html:1567.xml">صفحة (203) (آیه 100)</a><a class="folder" href="w:html:1575.xml">صفحة (204) (آیه 107)</a><a class="folder" href="w:html:1581.xml">صفحة (205) (آیه 112)</a><a class="folder" href="w:html:1588.xml">صفحة (206) (آیه 119)</a><a class="folder" href="w:html:1594.xml">صفحة (207) (آیه 123) </a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1452.txt">وجه‌ تسميه‌: ﴿سوره‌ توبه ﴾</a><a class="text" href="w:text:1453.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:1454.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:1455.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:1456.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:1457.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:1458.txt">آيه  6</a></body></html>﴿سوره‌ توبه ﴾
مدني‌ است‌ و داراي‌ (129) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه‌: اين‌ سوره‌ را بدان‌ جهت‌ «توبه» ناميدند كه‌ در آن‌ بيان‌ توبه‌مؤمنان‌ عموما و توبه‌ تخلف‌ كنندگان‌ از جنگ‌ تبوك‌ مخصوصا، مطرح‌ شده ‌است‌.
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ سوره‌ توبه‌ در سال‌ نهم‌ هجري‌، يعني‌ يك‌ سال‌ بعد از فتح‌ مكه‌ نازل‌ شد.
مفسران‌ نقل‌ مي‌كنند: رسول‌ خداص بعد از برگشتن‌ از غزوه‌ تبوك‌، در اين ‌انديشه‌ بودند كه‌ به‌ سفر حج‌ بروند، ليكن‌ به‌ ياد آوردند كه‌ مشركان‌ در اين‌ سال‌ هم ‌به‌ عادت‌ سالهاي‌ قبل‌، در خانه‌ كعبه‌ برهنه‌ طواف‌ مي‌كنند پس‌ از اين‌ كه‌ با آنان ‌يكجا باشند، احساس‌ كراهت‌ كردند، از اين‌رو در آن‌ سال‌ ابوبكر صديق‌(رض)  را امير حج‌ تعيين‌ كردند تا مناسك‌ حج‌ را به‌ مردم‌ اقامه‌ كند و چون‌ ابوبكر(رض)  عازم ‌شد، آن‌ حضرت‌ص به‌دنبال‌ وي‌، ده‌ آيه‌ اول‌ از اين‌ سوره‌ را با علي‌(رض)  فرستادند تا اين‌ آيات‌ را به‌ مردم‌ مكه‌ و به‌ كافه‌ مردم‌ در مناسك‌ حج‌ ابلاغ‌ نمايد و پيمانهاي ‌مشركان‌ را ـ بعد از آن‌كه‌ پيمان‌شكني‌ از سويشان‌ بسيار شده‌ بود ـ به‌سوي‌ آنان‌ افگنده‌ و ملغي‌ اعلام‌ كند؛ علي(رض)  مردم‌ را در مناسك‌ اين‌ گونه‌ ندا مي‌كرد:
«اي‌ مردم‌! جز انسان‌ مؤمن‌، كسي‌ ديگر به‌ بهشت‌ داخل‌ نمي‌شود.
بعد از اين‌، هيچ‌ كس‌ نبايد در خانه‌ كعبه‌ برهنه‌ طواف‌ كند.
بعد از گذشت‌ اين‌ سال‌، ديگر مسلمان‌ و كافر نبايد با هم‌ در بيت‌الحرام‌ گرد آيند.
هر كس‌ كه‌ ميان‌ او و رسول‌ خداص پيماني‌ است‌، پيمانش‌ تا به‌ پايان‌ رسيدن ‌مدتش‌ داراي‌ اعتبار است‌ و هر كس‌ كه‌ با ايشان‌ پيماني‌ ندارد، بداند كه‌ مهلت‌ وي‌ فقط چهار ماه‌ است‌ و بس».
از عثمان‌(رض)  روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: ص سوره‌ «انفال» از اوايل‌ سوره‌هاي‌ نازل‌ شده‌ در مدينه‌ و سوره‌ «برائه» از آخرين‌ سوره‌هاي‌ نازل‌ شده‌ در آن‌ است‌ و از آنجا كه‌ داستان‌ «برائه» شبيه‌ داستان‌ «انفال» بود، من‌ چنين‌ پنداشتم‌ كه‌ «برائه» جزء «انفال» است‌، از طرفي‌ رسول‌ خداص رحلت‌ كردند درحالي‌ كه‌ براي‌ ما بيان ‌نكرده‌ بودند كه‌ «برائه» جزء «انفال» است‌ يا خير، به‌ همين‌ جهت‌، من‌ اين‌ دو سوره‌ را به‌ هم‌ پيوسته‌ ساخته‌ و ميان‌ آنها (آيه‌ فاصله‌ دهنده) ‏ بِسْمِ ا