نام ‌ببريم‌»
«ابراهيم‌ گفت: و از دودمانم‌ نيز» يعني: پروردگارا! از دودمانم‌ نيز پيشواياني‌ رابرانگيز. «خداوند(ج) فرمود: عهد من‌ به‌ ستمكاران‌ نمي‌رسد» يعني: در ميان‌دودمانت‌ عاصيان‌ و ستمكاران‌ نيز وجود دارند و بدان‌ كه‌ آنان‌ شايستگي‌ پيشوايي ‌را نداشته‌ و به‌ حق‌ آن‌ قيام‌ نمي‌ورزند، لذا اين‌ موهبت‌ من‌ به‌ آنان‌ نمي‌رسد. آري‌! امام‌ و پيشوا - چنان‌كه‌ در روايات‌ آمده‌ است‌ - ناگزير بايد از اهل‌ عدالت‌ و عمل ‌به‌ شرع‌ باشد و هرگاه‌ از جاده‌ عدل‌ و عمل‌ به‌ شرع‌ منحرف‌ شد؛ ستمگر مي‌شود.
پس‌ اين‌ آيه‌، در واقع‌ دستوري‌ به‌ مؤمنان‌ است‌ كه: هرگز ستمگري‌ را متولي‌امور شرع‌ و زمامدار جامعه‌ اسلامي‌ نگردانند زيرا امام‌ از آن‌ روي‌ به‌ پيشوايي ‌برگزيده‌ مي‌شود كه‌ به‌ سخن‌ و عمل‌ وي‌ در امور دين‌ اقتدا شود، پس‌ اگر او ظالم‌ يافاسق‌ باشد، مقتديان‌ و پيروان‌ خويش‌ را گمراه‌ و از صراط مستقيم‌ منحرف‌مي‌سازد. بنابراين، خواسته‌ ابراهيم‌u فقط در حق‌ كساني‌ از دودمانش‌ اجابت‌ شدكه‌ شايسته‌ امامت‌ و پيشوايي‌ هستند، نه‌ در حق‌ ستمگران‌ آنان‌.
 
آيه  111
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً فِي التَّوْرَاةِ وَالإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُواْ بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
بعد از آن‌كه‌ خداوند متعال‌ رسوايي‌هاي‌ منافقان‌ را شرح‌ داد، در اينجا فضيلت ‌جهاد را بيان‌ مي‌كند: «همانا خداوند از مسلمانان‌ جانها و مالهايشان‌ را به‌ اين‌كه ‌بهشت‌ برايشان‌ باشد، خريده‌ است» يعني‌: گروه‌ مجاهد، جانهايشان‌ را به‌خداي‌ متعال‌ در قبال‌ بهشت‌ فروخته‌اند زيرا جانها و مالهايشان‌ را به‌ جهاد بخشيده‌اند و خداي‌ متعال‌ هم‌ در مقابل‌، بهشت‌ را به‌ ايشان‌ بخشيده‌ است‌ «همان ‌كساني‌ كه‌ در راه‌ خدا مي‌جنگند و مي‌كشند و كشته‌ مي‌شوند» يعني‌: در ميدانهاي ‌جنگ‌ به‌ قصد كشتن‌ كفار پيش‌ مي‌تازند و در اين‌ راه‌، حتي‌ خود نيز تن‌ به ‌كشته ‌شدن‌ مي‌دهند پس‌ اگر چنين‌ كردند، بي‌گمان‌ سزاوار بهشت‌ گرديده‌اند، هرچند بعد از تعرض‌ و اقدام‌ عليه‌ كفار و قرار دادن‌ خود در معرض‌ كشته‌شدن‌، كشته‌ هم‌ نشدند «اين‌ به‌عنوان‌ وعده‌ حقي‌ در تورات‌ و انجيل‌ و قرآن‌ برعهده‌ اوست» خداي‌ سبحان‌ خبر مي‌دهد كه‌ استحقاق‌ بهشت‌ براي‌ مجاهدان‌، وعده‌ راستين‌ و ثابتي‌ از سوي‌ او در كتابهاي‌ تورات‌ و انجيل‌ است‌، همچنان‌كه‌ اين‌ وعده‌ در قرآن‌ نيز هست‌ «و چه‌كسي‌ از خدا به‌ عهد خويش‌ وفادارتر است‌؟» مسلما هيچ‌كس‌! زيرا حق‌ تعالي‌ صادق‌الوعدي‌ است‌ كه‌ وعده‌ خويش‌ را هرگز خلاف‌ نمي‌كند «پس‌ به‌ اين‌ معامله‌اي‌ كه‌ با او كرده‌ايد، شادمان‌ باشيد» و اظهار مسرت‌ و بهجت‌ نماييد زيرا در آن‌ چنان‌ سودي‌ كرده‌ايد كه‌ هيچ‌ يك‌ از مردم‌ در هيچ‌ معامله‌اي ‌آنچنان‌ سودي‌ نمي‌كند ـ مگر كسي‌ كه‌ به‌مانند شما عمل‌ كند «و اين‌ همان‌ كاميابي ‌بزرگ‌ است» زيرا هيچ‌ كاميابي‌اي‌ بزرگتر از بهشت‌ نيست‌ پس‌ كجايند كساني‌ كه‌ با خداي‌ خويش‌ چنين‌ معامله‌ سراسر منفعت‌باري‌ انجام‌ دهند؟
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌: آيه‌ كريمه‌ در شأن‌ هفتاد تن‌ از انصاري‌ نازل‌ شد كه‌ با آن‌ حضرت‌ص در «عقبه‌ كبري» بيعت‌ كردند. عبدالله بن‌رواحه‌(رض)  در بيان ‌اين‌ رخداد مي‌گويد: «در آنجا من‌ به‌ رسول‌ خداص گفتم‌: هرچه‌ مي‌خواهيد براي‌ پروردگار متعال‌ و براي‌ خود شرط نماييد». آن‌ حضرت‌ص فرمودند: «براي ‌پروردگارم‌ شرط مي‌نمايم‌ كه‌ او را عبادت‌ كنيد و چيزي‌ را با او شريك‌ نياوريد و براي‌ خودم‌ شرط مي‌نمايم‌ كه‌ آنچه‌ را از جانها و مالهايتان‌ باز مي‌داريد، از من‌ نيز باز داريد». بيعت‌كنندگان‌ گفتند: اگر چنين‌ كنيم‌، پاداشمان‌ چيست‌؟ رسول‌ خداص فرمودند: «پاداش‌ شما بهشت‌ است». انصار گفتند: معامله‌ سود كرد، نه‌ فسخ‌ مي‌كنيم‌ و نه‌ طالب‌ فسخ‌ آن‌ مي‌شويم‌! همان‌ بود كه‌ نازل‌ شد: ﴿ ‏ إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ ...﴾.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1582.txt">آيه  112</a><a class="text" href="w:text:1583.txt">آيه  113</a><a class="text" href="w:text:1584.txt">آيه  114</a><a class="text" href="w:text:1585.txt">آيه  115</a><a class="text" href="w:text:1586.txt">آيه  116</a><a class="text" href="w:text:1587.txt">آيه  117</a></body></html>آيه  112
متن آيه : ‏
‏ التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدونَ الآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللّهِ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اما چه‌ كساني‌ خود را براي‌ اين‌ معامله‌ آماده‌ مي‌كنند؟: «آنان ‌توبه‌كنندگانند» يعني‌: بازگشت‌ كنندگانند از شرك‌ و نفاق‌ و معصيت‌ به‌سوي‌ طاعت ‌خدا(ج)  «عبادت‌كنندگانند» يعني‌: قيام‌كنندگانند به‌ عبادت‌ خداي‌ عزوجل‌ همراه‌ با اخلاصي‌ كه‌ بدان‌ مأمور شده‌اند «حمدگويانند» كه‌ خداي‌ متعال‌ را در رنج‌ و راحت‌ و در سختي‌ و آساني‌، سپاس‌ و ثنا مي‌گويند «سائحانند» به‌ قولي‌: سائحان‌؛ روزه‌داران‌ و به‌ اقوالي‌ ديگر: مجاهدان‌، يا دانشجويان‌، يا سير و سفر كنندگان‌ در زمين‌ به‌ منظور پند و عبرت‌ گرفتن‌ از احوال‌ مردم‌اند «ركوع‌ و سجده‌كنندگانند» يعني‌: بر نماز خويش‌ مواظب‌ و نگهبانند «امر كنندگانند به ‌معروف» يعني‌: به‌ آنچه‌ كه‌ در شريعت‌، پسنديده‌ است‌ «و نهي‌ كنندگانند از منكر» منكر: چيزي‌ است‌ كه‌ شرع‌ شريف‌ آن‌ را انكار نمايد و ناپسند بداند «و نگاه‌دارندگان‌ حدود خدايند» يعني‌: به‌ احكام‌ و برنامه‌هاي‌ خداوند(ج)  و اوامر و نواهي‌ وي‌ كه‌ آن‌ را در كتب‌ خويش‌ و بر زبان‌ پيامبرانش‌ نازل‌ كرده‌، پايبندند. «و مؤمنان‌ را» يعني‌: كساني‌ را كه‌ به‌ اوصاف‌ ياد شده‌ موصوفند و به ‌راستي‌ شايسته‌ وصف‌ ايمان‌ مي‌باشند؛ «بشارت‌ ده».
ابن‌عباس‌(رض)  مي‌گويد: «هر كس‌ بر اين‌ اوصاف‌ بميرد، مرگ‌ او در راه‌ خدا(ج)  است».
پس‌ اينها در مجموع‌، ده‌ وصف‌ است‌ و دعوتگران‌ و مربيان‌ اين‌ امت‌، اگر مي‌خواهند كه‌ نسلي‌ را براساس‌ ايمان‌ و عقيده‌ تربيت‌ كنند، بايد اين‌ اوصاف‌ ده‌گانه‌ را نصب‌العين‌ خويش‌ قرار دهند.
 
	آيه  113
‏متن آيه : ‏
‏ مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ 