 وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُواْ مَكَانَكُمْ أَنتُمْ وَشُرَكَآؤُكُمْ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ وَقَالَ شُرَكَآؤُهُم مَّا كُنتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و روزي‌ كه‌ همگي‌ آنان‌ را حشر كنيم‌» يعني: تمام‌ اهل‌ زمين‌؛ اعم‌ از انس‌ و جن‌، نيكوكار و بدكار، موحدان‌ و پرستشگران‌ معبودان‌ باطل‌ را براي‌ بازپرسي‌ گردآوريم‌ «آن‌گاه‌ به‌ كساني‌ كه‌ شرك‌ ورزيده‌اند، مي‌گوييم‌» به‌ منظور سركوب‌ و سرزنش‌ آنها در حضور اهل‌ محشر و در حضور معبودانشان: «شما وشريكانتان‌» كه‌ آنها را همراه‌ با خداي‌ لاشريك‌ به‌ پرستش‌ گرفته‌ بوديد «بر جاي‌ خود باشيد» يعني: در جاي‌ معين‌ خود، جدا از مقام‌ و موضع‌ مؤمنان‌ بايستيد «پس ‌ميان‌ آنها جدايي‌ مي‌افگنيم‌» يعني: معبودان‌ را از عبادت‌كنندگانشان‌ جدا مي‌كنيم‌، يا مشركان‌ و مؤمنان‌ را از يك‌ديگر جدا مي‌كنيم‌ و هرگونه‌ پيوندي‌ را كه‌ در دنيا ميان‌ آنان‌ بوده‌ است‌، مي‌گسلانيم‌ «و شريكانشان‌» به‌ آنان‌ «مي‌گويند: شما ما را نمي‌پرستيديد» يعني: ما شما را به‌ پرستش‌ خويش‌ دستور نداده‌ و فرا نخوانده ‌بوديم‌ بلكه‌ شما هوس‌ و گمراهي‌ خود و نيز شياطينتان‌ را كه‌ گمراهتان‌ كرده‌ بودند، مي‌پرستيديد زيرا آنان‌ بودند كه‌ شما را به‌ پرستش‌ ما فرمان‌ دادند و شما هم‌ از آنان ‌اطاعت‌ كرديد. بنابراين‌، معني‌ انكار پرستش‌ عابدان‌ از سوي‌ معبودان‌، انكار اين‌ امر است‌ كه‌ به‌ آنان‌ چنين‌ دستوري‌ داده‌ باشند.
 
آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ فَكَفَى بِاللّهِ شَهِيداً بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِن كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ خدا به‌ عنوان‌ گواه‌ ميان‌ ما و ميان‌ شما بس‌ است‌» يعني: خداي‌ سبحان ‌گواه‌ است‌ بر اين‌كه: ما شما را به‌ عبادت‌ خويش‌ دستور نداده‌ايم‌، يا گواه‌ است‌ بر اين‌كه: ما به‌ اين‌ كار شما راضي‌ و خشنود نبوده‌ايم‌ «همانا ما از پرستش‌ شما بي‌خبر بوديم‌» ما آگاه‌ نبوديم‌ كه‌ شما ما را مي‌پرستيد و نه‌ هم‌ اين‌ كار را از شما خواسته ‌بوديم‌ چرا كه‌ عقل‌ و شعوري‌ نداشتيم‌.
اين‌ سرزنشي‌ است‌ بزرگ‌ براي‌ مشركان‌ كه‌ خدايان‌ ناشنوا، نابينا و بي‌شعوري‌ را به‌ پرستش‌ گرفته‌اند.
 
	آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ هُنَالِكَ تَبْلُو كُلُّ نَفْسٍ مَّا أَسْلَفَتْ وَرُدُّواْ إِلَى اللّهِ مَوْلاَهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنجاست‌» يعني: در آن‌ مكان‌ يا در آن‌ زمان‌ است‌ «كه‌ هر كسي‌ آنچه‌ را پيش ‌فرستاده‌ بود، در مي‌يابد» يعني: هر كس‌ جزاي‌ عملي‌ را كه‌ پيش‌ فرستاده‌ بود، مي‌چشد و مي‌آزمايد؛ كه‌ آيا عملش‌ زشت‌ بوده‌ يا زيبا، سودمند بوده‌ يا زيانبار، مورد قبول‌ بوده‌ يا مردود؟ «و به‌سوي‌ خدا، مولاي‌ حقيقي‌ خود باز گردانيده‌ مي‌شوند» يعني: آنان‌كه‌ شرك‌ ورزيده‌اند، به‌سوي‌ پروردگار بر حق‌ خويش‌ كه ‌ربوبيتش‌ حق‌ است‌ بازگردانيده‌ مي‌شوند، نه‌ به‌سوي‌ معبودات‌ باطلي‌ كه‌ برگرفته‌ اند «و آنچه‌ افترا مي‌كردند از آنان‌ گم‌ شد» خدايان‌ باطلشان‌ در آخرت‌ ناپديد شده‌ وهيچ‌ سودي‌ به‌ آنها نمي‌رسانند و نه‌ مي‌توانند براي‌ آنان‌ ميانجي‌گري‌ و شفاعتي‌ بكنند پس‌ قبل‌ از آن‌كه‌ چنين‌ روزي‌ در رسد، بايد از پرستش‌ اين‌ معبودهاي‌ باطل ‌دست‌ بردارند.
 
	آيه  129
‏متن آيه : ‏
‏ رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنتَ العَزِيزُ الحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
همچنين‌ ابراهيم‌ و اسماعيل‌ عليهماالسلام‌ دعا كردند: «پروردگارا! در ميان‌ آنان‌» يعني: در ميان‌ اعرابي‌ كه‌ از نسل‌ ما دو تن‌ هستند «رسولي‌ از خودشان‌ برانگيز» كه‌خداوند(ج) اين‌ دعاي‌ ايشان‌ را پذيرفت‌ و از نسل‌ ايشان‌ فرستاده‌اي‌ برانگيخت‌ كه‌حضرت‌ محمدص اند. فرستاده‌اي: «كه‌ آيات‌ تو را بر آنان‌ بخواند» يعني: دعاي‌ابراهيم‌u متضمن‌ اين‌ خواسته‌ نيز بود كه‌ خداوند متعال‌ بر آن‌ پيامبر، قرآني‌ نازل‌كند كه‌ خوانده‌ شود «و به‌ آنان‌ كتاب‌ و حكمت‌ بياموزد» حكمت: شناخت‌ دين‌، فهم ‌احكام‌ آن‌ و فهم‌ شريعت‌ است‌ «و پاكيزه‌شان‌ كند» از شرك‌ و سايرگناهان‌ «كه‌ توخود عزيز» شكست‌ناپذير و «حكيمي‌» در افعال‌ و سخنان‌ خويش، پس‌ از روي‌حكمت‌ و فرزانه‌گي، هر چيز را در جايگاه‌ آن‌ قرار مي‌دهي‌. در حديث‌ شريف‌ به‌روايت‌ ابوامامه‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود؛ گفتم: يا رسول‌ الله! سرآغاز كاررسالت‌ شما چه‌ بود؟ فرمودند: «سرآغاز آن‌ دعاي‌ پدرم‌ ابراهيم‌ بود، عيسي‌ نيز به‌ بعثت‌ من‌ بشارت‌ داد و مادرم‌ (در خواب) ديد كه‌ از وي‌ نوري‌ خارج‌ شد كه ‌قصرهاي‌ شام‌ از آن‌ روشن‌ گشت‌». مراد اين‌ است‌ كه‌ اولين‌ كسي‌ كه‌رسول‌ خداص را در ميان‌ مردم‌ ياد كرد و مشهور ساخت، ابراهيم‌u بود. ابن‌كثيرمي‌گويد: «مخصوص‌ گرداندن‌ سرزمين‌ شام‌ به‌ ظهور نور رسالت‌ در آن، به‌استقرار دين‌ و نبوت‌ آن‌ حضرت‌ص در سرزمين‌ شام‌ اشاره‌ دارد، از اين‌ جهت، شام‌ در آخرالزمان‌ دار اسلام‌ و اهل‌ آن‌ خواهد بود و در آن‌ عيسي‌بن‌مريم‌ عليهماالسلام‌ فرود خواهد آمد».
 
آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مِّنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ أَمَّن يَمْلِكُ السَّمْعَ والأَبْصَارَ وَمَن يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيَّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَن يُدَبِّرُ الأَمْرَ فَسَيَقُولُونَ اللّهُ فَقُلْ أَفَلاَ تَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو: كيست‌ كه‌ به‌ شما از آسمان‌ روزي‌ مي‌بخشد» با فرستادن‌ باران‌ و بخشيدن‌ نتايج‌ و ثمرات‌ آن‌ «و» كيست‌ كه‌ به‌ شما از «زمين‌» روزي‌ مي‌بخشد؛ با روياندن ‌نباتات‌ و پديد آوردن‌ معادن‌؟ پس‌ لابد اعتراف‌ مي‌كنيد كه‌ خداوند(ج) ، بخشنده‌ و آفريننده‌ اينهاست‌ «يا كيست‌ كه‌ مالك‌ گوشها و ديدگان‌ است‌» چه‌ كسي‌ آنها را براين‌ اوصاف‌ عجيب‌ و بر اين‌ خلقت‌ شگفت‌انگيز آفريده‌ است‌، بدان‌ گونه‌ كه‌ از آنها به‌ چنين‌ بهره‌مندي‌ عظيمي‌ برخوردار مي‌شويد؟ «و كيست‌ كه‌ زنده‌ را از مرده ‌بيرون‌ مي‌آورد» يعني: چه‌ كسي‌ انسان‌ را از نطفه‌، جوجه‌ را از تخم‌، سبزي‌ را از دانه‌، عالم‌ را از جاهل‌ و مؤمن‌ را از كافر بيرون‌ مي‌آورد؟ «و مرده‌ را از زنده‌ بيرون ‌مي‌آورد» يعني: چه‌ كسي‌ نطفه‌ را از انسان‌، جاهل‌ را از عالم‌ و كافر را از مؤمن ‌بيرون‌ مي‌آورد؟ «و كيست‌ كه‌ كار جهان‌ را تدبير مي‌كند