 حق‌ تعالي‌ عادلي ‌است‌ كه‌ هرگز ستم‌ نمي‌كند».
 
	آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل لِّي عَمَلِي وَلَكُمْ عَمَلُكُمْ أَنتُمْ بَرِيئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَأَنَاْ بَرِيءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر تو را تكذيب‌ كردند» يعني: اگر بر تكذيب‌ خويش‌ استمرار ورزيدند و از اين‌كه‌ دعوتت‌ را اجابت‌ كنند، نا اميد شدي‌ «بگو: عمل‌ من‌ به‌ من‌ اختصاص‌ دارد وعمل‌ شما به‌ شما اختصاص‌ دارد» يعني: از آنان‌ و از عملشان‌ بيزاري‌ بجوي‌ و بگو: جزاي‌ عمل‌ من‌ به‌ خود من‌ و جزاي‌ عمل‌ شما به‌ خود شما اختصاص‌ دارد زيرا من ‌پيام‌ حق‌ را به‌ شما ابلاغ‌ كرده‌ام‌ و جز اين‌، بر عهده‌ من‌ هيچ‌ تكليف‌ ديگري‌ نيست ‌«شما از آنچه‌ من‌ مي‌كنم‌ بري‌ و بركناريد و من‌ از آنچه‌ شما مي‌كنيد بري‌ وبركنارم‌» يعني: شما به‌ عمل‌ من‌ مؤاخذه‌ نمي‌شويد و من‌ به‌ عمل‌ شما مورد مؤاخذه‌ قرار نمي‌گيرم‌.
	آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنْهُم مَّن يَسْتَمِعُونَ إِلَيْكَ أَفَأَنتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُواْ لاَ يَعْقِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» اي‌ پيامبرص! «از آنان‌ كساني‌ هستند كه‌ به‌ سوي‌ تو گوش ‌فرا مي‌دهند» آن‌گاه‌ كه‌ قرآن‌ مي‌خواني‌ و احكام‌ و برنامه‌هاي‌ اسلام‌ را تعليم‌ مي‌دهي‌، اما چه‌ سود كه‌ به‌ گوش‌ هوش‌ نمي‌شنوند «آيا تو مي‌تواني‌ به‌ ناشنوايان‌ بشنواني‌» يعني: به‌ كساني‌ كه‌ فراروي‌ شنوايي‌شان‌ مانعي‌ وجود دارد و اين‌ مانع‌، همان‌ بغض‌ و نفرتي‌ است‌ كه‌ آنان‌ را از پذيرفتن‌ حق‌ باز مي‌دارد؟ پس‌ هر كس ‌ناشنوا و لايعقل‌ باشد، يقينا چيزي‌ را نمي‌فهمد و سخني‌ را كه‌ به‌ وي‌ گفته‌ شود، نمي‌شنود «هرچند كه‌ تعقل‌ نكنند؟» يعني: آيا تو اصرار داري‌ كه‌ به‌ ناشنوايان ‌بشنواني‌، هرچند با وجود ناشنوايي‌، از عقل‌ هم‌ بي‌بهره‌ باشند؟ زيرا ناشنواي ‌عاقل‌، چه‌بسا با فراست‌ چيزي‌ را دريابد، اما اگر نبود عقل‌ و شنوايي‌ هر دو با هم ‌يكجا شد، ديگر فهم‌ چيزي‌ ناممكن‌ است‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1654.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:1655.txt">آيه  44</a><a class="text" href="w:text:1656.txt">آيه  45</a><a class="text" href="w:text:1657.txt">آيه  46</a><a class="text" href="w:text:1658.txt">آيه  47</a><a class="text" href="w:text:1659.txt">آيه  48</a><a class="text" href="w:text:1660.txt">آيه  49</a><a class="text" href="w:text:1661.txt">آيه  50</a><a class="text" href="w:text:1662.txt">آيه  51</a><a class="text" href="w:text:1663.txt">آيه  52</a><a class="text" href="w:text:1664.txt">آيه  53</a></body></html>آيه  43
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنهُم مَّن يَنظُرُ إِلَيْكَ أَفَأَنتَ تَهْدِي الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُواْ لاَ يُبْصِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از آنان‌ كسي‌ است‌ كه‌ به‌سوي‌ تو» به‌ چشم‌ حقارت‌ «مي‌نگرد، آيا تو نابينايان‌را ـ هرچند نبينند ـ هدايت‌ تواني‌ كرد؟» و هر كس‌ كه‌ كوري‌ ظاهر و باطن‌ در او جمع‌ شود، يقينا از دريافت‌ حق‌ ناتوان‌ است‌.
هدف‌ اين‌ آيه‌، تسليت‌ و دلجويي‌ از رسول‌اكرمص است‌. آري‌! طبيب‌ اگر بيماري‌ را ببيند كه‌ اصلا علاج‌پذير نيست‌، از وي‌ رو بر مي‌گرداند و از مشغول‌ شدن‌به‌ وي‌ صرف‌نظر مي‌كند پس‌ رسول‌ اكرمص نيز كه‌ طبيب‌ دلهايند، بايد از اين ‌كوردلان‌ بي‌بصيرت‌ روي‌ برگردانند.
 
	آيه  44
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ لاَ يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئاً وَلَكِنَّ النَّاسَ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در حقيقت‌، خداوند به‌ هيچ‌ وجه‌ به‌ مردم‌ ستم‌ نمي‌كند» با سلب‌ حواس‌ و خرد از آنان‌ «بلكه‌ مردم‌ خود بر خويشتن‌ ستم‌ مي‌كنند» به‌ سبب‌ تعصب‌ و لجبازي‌ در برابر حق‌ كه‌ در طبيعت‌هايشان‌ نهفته‌ است‌ و در نتيجه‌، تباه‌ ساختن‌ حواس‌ و خرد خويش‌ پس‌ اين‌ خود آنان‌ هستند كه‌ با اين‌ تعصب‌ و عناد، بر خويشتن‌ ستم‌ كرده‌اند و خداي‌ عزوجل‌ به‌ هيچ‌وجه‌ بر آنان‌ ستم‌ نكرده‌ بلكه‌ آنان‌ را آفريده‌ و برايشان‌ مشاعر و ادراكاتي‌ قرارداده‌ كه‌ بوسيله‌ آن‌ بتوانند حقايق‌ را به‌ كاملترين‌ شكل ‌دريابند و حواسي‌ را در آنها خلق‌ كرده‌ كه‌ به‌ وسيله‌ آن‌ به‌ خواسته‌هاي‌ خود رسيده‌ و مصالح‌ و منافع‌ دنيوي‌شان‌ را برآورده‌ سازند، همچنان‌ او راه‌ را ميان‌ آنان‌ و مصالح‌ ديني‌شان‌ باز گذاشته‌ تا غبار ديده‌ و دل‌ را بشويند و به‌ جاده‌ حق‌ روان ‌گردند، اما اسفا كه‌ هوسهاي‌ رنگارنگ‌، همچون‌ پرنده‌ براقش‌ بر نفسهايشان‌ برنشسته‌ و دمادم‌ لحظه‌هاي‌ غفلت‌شان‌ را شكار مي‌كند.
 
	آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَن لَّمْ يَلْبَثُواْ إِلاَّ سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُونَ بَيْنَهُمْ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُواْ بِلِقَاء اللّهِ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و روزي‌ كه‌ آنان‌ را حشر مي‌كند، گويي‌ جز به‌ اندازه‌ ساعتي‌ از روز درنگ نكرده‌اند» در دنيا، يا در گورهايشان‌. اين‌ مدت‌ دراز را بدان‌ جهت‌ بسيار كم‌مي‌پندارند كه‌ عمرهاي‌ خود را در دنيا ضايع‌ كرده‌ بودند، يا لذتهاي‌ دنيا را به‌ سبب ‌طول‌ درنگ‌ و توقف‌ در محشر فراموش‌ مي‌كنند، گويي‌ اين‌ لذتها اصلا وجود واقعي‌ نداشته‌ است‌ «با هم‌ اظهار آشنايي‌ مي‌كنند» يعني: احساس‌ مي‌كنند كه‌ در دنيا جز زماني‌ اندك‌ كه‌ بعضي‌ با بعضي‌ ديگر در آن‌ آشنا شده‌ و سپس‌ از هم‌ جدا گشته‌اند، به‌سر نبرده‌اند و اين‌ اظهار آشنايي‌ هم‌، در هنگام‌ برخاستن‌ ازگورهاست‌، سپس‌ همين‌ آشنايي‌ اندك‌ نيز در صحنه‌ هولناك‌ محشر از بين‌ مي‌رود، از اين‌رو آنها در محشر هيچ‌ منفعتي‌ را از يك‌ديگر اميدوار نيستند «قطعا كساني‌ كه‌ ديدار خدا را دروغ‌ شمردند زيان‌كار شدند» و كدام‌ زيان‌ از باختن‌ خود و كسان‌ و نزديكان‌ خويش‌، بزرگتر است‌ «و راه‌يافته‌ نبودند» در راه‌ و روشي‌ كه‌ در پيش‌ گرفته‌ بودند زيرا پايان‌ اين‌ راه‌، به‌ دوزخ‌ انجاميد و چون‌ براي‌ جزا و حساب‌ محشور شوند، به‌ اين‌ حقيقت‌ پي‌ مي‌برند.
 
آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر بعضي‌ از آنچه‌ را كه‌ به‌ آنان‌ وعده‌ مي‌دهيم‌، به‌ تو بنمايانيم‌» در زندگي‌ات‌، چون‌ پيروزساختن‌ دينت‌ با قتل‌ و اسارت‌ آنان‌ «يا تو را بميرانيم‌» قبل‌ از آن‌كه‌ اين ‌وعده‌ها محقق‌ گردد «به ‌هرحال‌؛ بازگشتشان‌ به‌سوي‌ ماست‌» و آنان‌ را در آخرت ‌عذاب‌ مي‌كنيم‌، آن‌گاه‌ در آنجا عذابشان‌ را به ‌تو مي‌نمايانيم‌ پس‌ اگر به‌طور زودهنگام‌ و عاجل‌ از آنان‌ انتقام‌ نگيريم‌، قطعا بدان‌ كه‌ در آخرت‌ از آنان‌ 