اعلام‌ اين‌ حقايق‌، اولا: رد بر كساني‌ است‌ كه‌ مي‌پندارند؛ خداي‌ متعال‌ به‌ جزئيات‌ دانا نيست‌، ثانيا: رساندن‌ اهل‌ خرد به‌ اين‌ نتيجه‌ منطقي‌ است‌ كه‌ فقط دارنده‌ چنين‌ اوصافي‌ شايسته‌ آن‌ است‌ كه‌ حلال‌ و حرام‌ وضع‌ كند و به‌ يگانگي‌ مورد پرستش‌ قرار گيرد.
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1675.txt">آيه  62</a><a class="text" href="w:text:1676.txt">آيه  63</a><a class="text" href="w:text:1677.txt">آيه  64</a><a class="text" href="w:text:1678.txt">آيه  65</a><a class="text" href="w:text:1679.txt">آيه  66</a><a class="text" href="w:text:1680.txt">آيه  67</a><a class="text" href="w:text:1681.txt">آيه  68</a><a class="text" href="w:text:1682.txt">آيه  69</a><a class="text" href="w:text:1683.txt">آيه  70</a></body></html>آيه  62
‏متن آيه : ‏
‏ أَلا إِنَّ أَوْلِيَاء اللّهِ لاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آگاه‌ باشيد كه‌ قطعا بر اولياي‌ الله نه‌ بيمي‌ است‌» (اولياء الله: دوستان‌ خدا): نخبگان‌ و برگزيدگان‌ از مؤمنانند كه‌ گويي‌ با طاعت‌ خداي‌ سبحان‌ و پرهيز از معصيت‌ وي‌، به‌ او نزديك‌ شده‌اند پس‌ بر اين‌ گروه‌ نه‌ در هنگامه‌ رستاخيز و حشر و نشر و عرصات‌ قيامت‌، بيمي‌ است‌ چرا كه‌ خداي‌ متعال‌ ضمانت‌ كرده‌ است‌ كه ‌ايشان‌ از هول‌ و هراس‌ آن‌ روز ايمن‌ باشند «و نه‌ آنان‌ اندوهگين‌ مي‌شوند» بر آنچه‌ كه‌ از دنيا از دست‌ داده‌ و پشت‌ سرگذاشته‌اند چنان‌كه‌ دوست‌داران‌ دنيا بر از دست‌ دادن‌ آن‌ اندوهگين‌ مي‌شوند.
 
آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ آمَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
اين‌ گروه‌ دوستان‌ خدا(ج)  «همانان‌» اند «كه‌ ايمان‌ آورده‌اند» به‌ آنچه‌ كه‌ بايد بدان‌ ايمان‌ مي‌آوردند «و تقوي‌ ورزيده‌اند» يعني: از خداي‌ سبحان‌ پروا داشته‌اند؛ با پايبندي‌ به‌ امر و نهي‌ وي‌. آري‌! اينان‌ هرگز به‌ مانند ديگران‌ بيم‌ و هراسي‌ ندارند زيرا به‌ تكاليفي‌ كه‌ خداوند(ج)  بر ايشان‌ وضع‌ كرده‌، عمل‌ نموده‌اند و خود را از معاصي‌ و نواهي‌ وي‌ بازداشته‌اند پس‌ ايشان‌ ضمن‌ اين‌كه‌ از اعتماد به‌ نفس ‌برخوردار بوده‌اند، به‌ پروردگار خويش‌ نيز گمان‌ نيك‌ داشته‌اند. همچنين‌ آنان‌، بر از دست‌ دادن‌ خواسته‌اي‌ از خواسته‌ها و مقصدي‌ از مقاصد دنيا اندوهگين ‌نمي‌شوند زيرا مي‌دانند كه‌ اين‌ هم‌ به‌ قضا و قدر الهي‌ است‌ پس‌ سينه‌هايشان‌ براي ‌هرگونه‌ رخدادي‌، باز و گشاده‌، جسم‌ و جانشان‌ پرنشاط و دلهايشان‌ شادمان‌ ومسرور است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ سعيدبن‌ جبير(رض)  آمده‌ است‌ كه‌ ازرسول‌ خداص پرسيدند: «اولياي‌ خدا(ج)  كيستند؟» فرمودند: «كساني‌ اند كه‌ ديدنشان‌ خدا(ج)  را به‌ ياد انسان‌ مي‌آورد».
 
آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ لَهُمُ الْبُشْرَى فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ لاَ تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللّهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«براي‌ ايشان‌» يعني: براي‌ اولياءالله از جانب‌ خداوند(ج)  «در زندگي‌ دنيا و در آخرت‌ بشارت‌ است‌».
مفسران‌ در تفسير اين‌ بشارت‌، چهار وجه‌ را ذكر كرده‌اند:
1 ـ اين‌ بشارت‌، از طريق‌ وحي‌ الهي‌ بر انبيايش‡ در مورد حالشان‌ در آخرت ‌است‌ كه‌ ايشان‌ را به‌ بهشت‌ خويش‌ در مي‌آورد و از ايشان‌ خشنود مي‌شود.
2 ـ اين‌ بشارت‌، با خوابهاي‌ نيكويي‌ است‌ كه‌ به‌ آنان‌ در زندگي‌ دنيا، مژده‌ نيك‌ مي‌دهد چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ مرفوع‌ آمده‌ است: «بعد از من‌، از وحي‌ جز مبشرات‌، يعني‌ رؤياي‌ صالحه‌اي‌ كه‌ مؤمن‌ آن‌ را مي‌بيند، يا ديگران‌ در حق‌ وي ‌مي‌بينند، باقي‌ نمانده‌ است‌».
3 ـ اين‌ بشارت‌، فضل‌ خداوند(ج)  بر مؤمنان‌ با اجابت‌ دعاهايشان‌ در دنياست‌.
4 ـ اين‌ بشارت‌، مژده‌ دادن‌ فرشتگان‌ به‌ مؤمنان‌ در هنگام‌ احتضارشان‌ است‌ و مضمون‌ اين‌ مژده‌ اين‌ است: أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ‏:  (بيم‌ نداشته‌ باشيد و اندوهگين‌ نباشيد و مژده‌ باد شما را به‌ بهشتي‌ كه‌ به‌ شما وعده‌ داده‌ مي‌شد) «فصلت/‌30».
اما بشارت‌ براي‌ اولياءالله در آخرت‌، عبارت‌ است‌ از: ملاقات‌ فرشتگان‌ با ايشان‌ و دادن‌ پيغام‌ كاميابي‌ ايشان‌ به‌ نعمتهاي‌ بهشت‌ و به ‌سلامت‌ماندنشان‌ از عذاب ‌دوزخ‌. «كلمات‌ خدا را تبديلي‌ نيست‌» سخنان‌ خدا(ج)  را عموما تغيير و تبديلي ‌نيست‌ و از جمله‌، وعده‌هاي‌ او براي‌ بندگان‌ نيكوكارش‌ را. يعني‌ اين‌ وعده‌ها خواه‌ناخواه‌ تحقق‌ يافتني‌ است‌ «اين‌» پاداش‌ وافر در زندگي‌ دنيا و آخرت‌ «همان‌ كاميابي‌ بزرگ‌ است‌».
 
آيه  65
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْزُنكَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و سخن‌ آنان‌ تو را غمگين‌ نكند» سخني‌ كه‌ متضمن‌ طعن‌ و تكذيب‌ و عيب‌جويي‌ تو و دين‌ توست‌ زيرا «عزت‌ به‌ تمامي‌ از آن‌ خداست‌» يعني: غلبه‌ و قهر در گستره‌ ملك‌ و فرمانروايي‌ باري‌ تعالي‌، فقط مخصوص‌ اوست‌ پس‌ چگونه‌ آنان ‌را بر تو دستي‌ است‌ تا از سخنانشان‌ اندوهگين‌ شوي‌؟ «او شنواي‌ داناست‌» سخنان‌ بندگانش‌ را مي‌شنود و به‌ احوالشان‌ داناست‌ پس‌ آنان‌ را در برابر آن‌ جزا مي‌دهد.
 
	آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ أَلا إِنَّ لِلّهِ مَن فِي السَّمَاوَات وَمَن فِي الأَرْضِ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ شُرَكَاء إِن يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آگاه‌ باش‌ كه‌ هر كه‌» و هر چه‌ «در آسمانها و هر كه‌» و هر چه‌ «در زمين‌ است‌،از آن‌ خداست‌» در عبوديت‌ و در خلق‌ و امر پس‌ همه‌ ـ از جمله‌ اين‌ گروه‌ مشرك‌ ـ ملك‌ حق‌ تعالي‌ هستند و او در آنان‌ آن‌گونه‌ كه‌ بخواهد تصرف‌ مي‌كند بنابراين‌، چگونه‌ مي‌توانند برخلاف‌ اذن‌ وي‌ به‌ پيامبرش‌ آزاري‌ برسانند؟ آيه‌كريمه‌ متضمن‌ هشدار نابودي‌ كساني‌ است‌ كه‌ بشر و فرشتگان‌ و جمادات‌ را به‌پرستش‌ مي‌گيرند زيرا آنها مملوك‌ را پرستيده‌ و مالك‌ را فروگذاشته‌اند «و كساني‌كه‌ جز خدا شريكاني‌ را مي‌خوانند، از آنها پيروي‌ نمي‌كنند، اينان‌ در حقيقت‌ جز از گمان‌ پيروي‌ نمي‌كنند» يعني: مشركان‌ هر چند معبودات‌ باطل‌ خود را شركاي ‌خداوند(ج)  مي‌نامند، ليكن‌ اين‌ معبودات‌ نيز مملوك‌ خداي‌ سبحان‌ هستند پس‌ در حقيقت‌ امر، آنها شركاي‌ وي‌ نه‌ بلكه‌ نامهاي‌ بي‌مسمايي‌ هستند كه صلاحيت ‌مشاركت‌ با آفريننده‌ خويش‌ را ندارند لذا مشركان‌ نه‌ از اين‌ معبودات‌ باطل‌ بلكه ‌قطعا از اين‌ گمان‌ خويش‌ كه‌ بتان‌ خداياني‌ سزاوار پرستش‌ هستند، پيروي‌ مي‌كنند و 