د ندارد.
 
آيه  81
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَمَّا أَلْقَواْ قَالَ مُوسَى مَا جِئْتُم بِهِ السِّحْرُ إِنَّ اللّهَ سَيُبْطِلُهُ إِنَّ اللّهَ لاَ يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ چون‌ افگندند، موسي‌ گفت: آنچه‌ را شما به‌ ميان‌ آورديد سحر است‌» يعني: باطل‌ قلابي‌اي‌ است‌ كه‌ به‌وسيله‌ آن‌ اموري‌ غير واقعي‌ را كه‌ هيچ‌ حقيقتي‌ ندارد، در خيال‌ مردم‌ به‌ صورت‌ اموري‌ واقعي‌ در مي‌افگنيد، به‌خلاف‌ آورده‌ من‌ كه‌ حق ‌و واقعيت‌ است‌ زيرا نشانه‌ و معجزه‌اي‌ از معجزات‌ خداوند(ج)  مي‌باشد «به‌ زودي ‌خدا آن‌ را باطل‌ خواهد كرد» يعني: خداوند متعال‌ به‌ زودي‌ برساخته‌هايتان‌ را محو و بي‌اثر خواهد كرد به‌طوري‌ كه‌ مردم‌، بطلان‌ آن‌ را ـ با نشانه‌هاي‌ اعجازگري‌ كه‌ خداي‌ سبحان‌ بر دست‌ من‌ آشكار مي‌گرداند ـ خواهند دانست‌ و به‌ حقيقت‌ امر آن‌ پي‌ خواهند برد «خدا كار مفسدان‌ را تأييد نمي‌كند» و برنامه‌هايشان‌ را به‌ كرسي‌حقيقت‌ نمي‌نشاند زيرا اين‌ سنتي‌ از سنت‌هاي‌ خداوند(ج)  است‌ كه‌ عمل‌ مفسد، قابليت‌ اصلاح‌ را ندارد.
آن‌گاه‌ حق‌ تعالي‌ سنتي‌ ديگر از سنن‌ خويش‌ را كه‌ متمم‌ و مكمل‌ اين‌ سنت‌ وي ‌است‌، ذكر نموده‌ و مي‌فرمايد:
 
	آيه  82
‏متن آيه : ‏
‏ وَيُحِقُّ اللّهُ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و خدا حق‌ را ثابت‌ مي‌گرداند» يعني: حق‌ را به‌ عرصه‌ ظهور آورده‌ و آن‌ را به ‌كرسي‌ مي‌نشاند و در زمين‌ به‌ آن‌ تمكين‌ مي‌دهد. به‌ قولي‌ معني‌ اين‌ است: حق‌ را تبيين‌ كرده‌ و آن‌ را روشن‌ مي‌كند «با كلمات‌ خود» كه‌ آنها را در كتابهايش‌ بر انبياي‌ خويش‌ فرود آورده‌ است‌، كلماتي‌ كه‌ در برگيرنده‌ حجتها و برهانهاي‌ او مي‌باشند «هر چند مجرمان‌» از كسان‌ فرعون‌ و ديگران‌ «را خوش‌ نيايد» يا مراد از كلمات: فرمانهاي‌ تكويني‌ باري‌ تعالي‌ است‌، چون‌ اين‌ فرمان‌ وي‌ به‌ عصا كه: به‌ اژدها تبديل‌ شود و ريسمانها و عصاهايشان‌ را فرو بلعد.
 
	آيه  83
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَا آمَنَ لِمُوسَى إِلاَّ ذُرِّيَّةٌ مِّن قَوْمِهِ عَلَى خَوْفٍ مِّن فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِمْ أَن يَفْتِنَهُمْ وَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِي الأَرْضِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الْمُسْرِفِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«سرانجام‌، كسي‌ به‌ موسي‌ ايمان‌ نياورد جز ذريه‌اي‌ از قوم‌ وي‌» از زاد و ولد بني‌اسرائيل‌. به‌ قولي‌ ديگر: مراد از «ذريه‌»، گروهي‌ از جوانان‌ و كسان‌ قوم‌ فرعونند. يعني‌ جز شماري‌ اندك‌ از نژاد و كسان‌ فرعون‌، كسي‌ ديگر از آنان‌ به ‌موسي‌(ع)  ايمان‌ نياورد و از آن‌ جمله‌ بود مؤمن‌ آل‌ فرعون‌ كه‌ ايمانش‌ را پنهان ‌مي‌داشت‌[4] و از آن‌ جمله‌ بودند آسيه‌ زن‌ فرعون‌، ماشطه‌ دخترش‌ و زن‌ خزانه‌ دار وي‌ كه: «با وجود خوف‌ از فرعون‌ و ملأ آنها» يعني: اشراف‌ قومش‌ «كه‌ مبادا آنان‌ را در فتنه‌ افگنند» يعني: آنها را از دين‌ حق‌ با آزار و شكنجه‌ برگردانند؛ به‌ موسي‌(ع)  ايمان‌ آوردند «و همانا فرعون‌ در آن‌ سرزمين‌ گردنكش‌ بود» يعني: او در سرزمين ‌مصر و بر مردم‌ آن‌ برتري‌جو، سركش‌، متكبر و مستبد بود «و او از اسرافكاران ‌بود» در كفر و در آنچه‌ كه‌ از كشتن‌ و به‌ دار آويختن‌ و انواع‌ گوناگون‌ شكنجه‌ها و عذابها بر مردم‌ اعمال‌ مي‌كرد.
از برخي‌ روايات‌ تاريخي‌ بر مي‌آيد كه‌ فرعون‌ زمان‌ موسي‌(ع) ، رعمسيس‌ دوم ‌بود كه‌ در مصر منشوري‌ عام‌ صادر كرد و در آن‌ اعلان‌ پروردگاري‌ نمود. و در روشني‌ اين‌ روايات‌ تاريخي‌، به‌ عمق‌ معني‌ اين‌ آيه‌ پي‌مي‌بريم‌.
 
[4] نگاه‌ كنيد به‌ سوره‌ «غافر/28».آيه  84
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ مُوسَى يَا قَوْمِ إِن كُنتُمْ آمَنتُم بِاللّهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُواْ إِن كُنتُم مُّسْلِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و موسي‌ گفت: اي‌ قوم‌ من‌! اگر به‌ خدا ايمان‌ آورده‌ايد پس‌ بر وي‌ توكل‌ كنيد، اگر اهل‌ تسليميد» اين‌ فرماني‌ است‌ به‌ بني‌اسرائيل‌ كه‌ آنها را براين‌ امر برمي‌انگيزد كه‌ به ‌خداي‌ عزوجل‌ توكل‌ كنند و خود را به‌ او تسليم‌ كنند؛ يعني‌ خود را براي‌ وي‌ پاك‌ و خالص‌ گردانند به‌طوري‌ كه‌ شيطان‌ را در نفس‌هايشان‌ هيچ‌ بهره‌اي‌ نباشد زيرا توكل‌ جز با اخلاص‌ تحقق‌ پيدا نمي‌كند و بدون‌ توكل‌ هم‌ هيچ‌ امتي‌ نمي‌تواند به‌هدف‌ والاي‌ الهي‌ خويش‌ دست‌ يابد. 
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:18.txt">وجه‌ تسميه‌:﴿سوره‌ بقره﴾</a><a class="text" href="w:text:19.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:20.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:21.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:22.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:23.txt">آيه  5</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:171.txt">آيه  135</a><a class="text" href="w:text:172.txt">آيه  136</a><a class="text" href="w:text:173.txt">آيه  137</a><a class="text" href="w:text:174.txt">آيه  138</a><a class="text" href="w:text:175.txt">آيه  139</a><a class="text" href="w:text:176.txt">آيه  140</a><a class="text" href="w:text:177.txt">آيه  141</a></body></html>آيه  85
‏متن آيه : ‏
‏ فَقَالُواْ عَلَى اللّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا لاَ تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ گفتند» بني‌اسرائيل: «بر خدا توكل‌ كرديم‌» و اين‌ فرمان‌ را پذيرا گشتيم‌. آن‌گاه‌ به‌ بارگاه‌ حق‌ تعالي‌ روآورده‌ و چنين‌ دعا كردند: «پروردگارا! ما را فتنه‌اي ‌براي‌ قوم‌ ستمگر مگردان‌» يعني: آنان‌ را بر ما مسلط نكن‌ تا ما را با هدف‌ برگرداندن‌ از دينمان‌ شكنجه‌ كنند. يا ما را فتنه‌اي‌ براي‌ آنان‌ نگردان‌ كه‌ ديگران‌ را به‌وسيله‌ ما بفريبند، بدين‌گونه‌ كه‌ به‌ آنان‌ بگويند: اگر اين‌ گروه‌ بر حق‌ مي‌بودند، ما هرگز بر آنان‌ مسلط نمي‌شديم‌ كه‌ اين‌گونه‌ در بندشان‌ كشيده‌ و شكنجه‌شان كنيم‌.
 
	آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» نيز بني‌اسرائيل‌ گفتند: پروردگارا! «ما را به‌ رحمت‌ خويش‌ از گروه‌ كافران ‌نجات‌ ده‌» و اين‌چنين‌اند مؤمنان‌ كه‌ با خداترسي‌ و اميد به‌ فضل‌ حق‌ تعالي‌، از او درخواست‌ عافيت‌ و نجات‌ مي‌كنند.
 
	آيه  87
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى وَأَخِيهِ أَن تَبَوَّءَا لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوتاً وَاجْعَلُواْ بُيُوتَكُمْ قِبْلَةً وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌ موسي‌ و برادرش‌ وحي‌ كرديم‌ كه‌ شما دوتن‌، براي‌ قوم‌ خود در مصر خانه‌هايي‌ ترتيب‌ دهيد» يعني: براي‌ قوم‌ خود در مصر، مساجدي‌ را به‌ منظور عبادت ‌خداي‌ متعال‌ بنا كنيد. به‌ قولي: مراد از مصر در اين‌ آيه‌، شهر اسكندريه‌ است‌ وبه‌ قولي‌ ديگر: م