يث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عايشه‌ رضي‌الله عنها آمده‌ است‌ كه‌رسول‌ خداص درباره‌ اهل‌ كتاب‌ فرمودند: «آنان‌ با ما در هيچ‌ چيز به‌ اندازه‌ حسدورزيدنشان‌ (در سه‌ چيز ذيل) با ما حسد نمي‌ورزند:
1- حسد ورزيدنشان‌ بر روز جمعه، روزي‌ كه‌ خداوند متعال‌ ما را به‌ آن‌ رهنمون‌شد ولي‌ آنها از آن‌ گمراه‌ گشتند.
2- بر قبله‌، كه‌ خداوند متعال‌ ما را به‌ آن‌ رهنمون‌ شد و آنان‌ از آن‌ گمراه‌ شدند.
3- بر آمين‌ گفتن‌ ما پشت‌ سر امام‌». يعني: اين‌ سه‌ چيز حسد برانگيزترين‌ امور عليه‌ ما است‌.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1801.txt">آيه  63</a><a class="text" href="w:text:1802.txt">آيه  64</a><a class="text" href="w:text:1803.txt">آيه  65</a><a class="text" href="w:text:1804.txt">آيه  66</a><a class="text" href="w:text:1805.txt">آيه  67</a><a class="text" href="w:text:1806.txt">آيه  68</a><a class="text" href="w:text:1807.txt">آيه  69</a><a class="text" href="w:text:1808.txt">آيه  70</a><a class="text" href="w:text:1809.txt">آيه  71</a></body></html>آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ يَا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِن كُنتُ عَلَى بَيِّنَةً مِّن رَّبِّي وَآتَانِي مِنْهُ رَحْمَةً فَمَن يَنصُرُنِي مِنَ اللّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ فَمَا تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفت‌: اي‌ قوم‌ من‌! آيا ديديد» أرأيتم‌: يعني‌ در سخنم‌ انديشه‌ كنيد و به‌ من‌ خبر دهيد كه‌: «اگر» در اين‌ ادعا «بر بينه‌اي‌» يعني‌: بر حجتي‌ روشن‌ و برهاني‌ صحيح ‌و راستين‌ «از سوي‌ پروردگار خود باشم‌ و او به‌ من‌ از جانب‌ خود رحمتي‌» يعني‌: نبوت ‌را «عطا كرده‌ باشد پس‌ اگر او را نافرماني‌ كنم‌» در تبليغ‌ رسالت‌ و براي‌ رعايت‌ خاطر شما از شما بترسم‌ و بنابراين‌، تكليف‌ و وجيبه‌ خود را در رساندن‌ پيامهاي‌ حق‌ به‌شما ـ داير بر اين‌كه‌ پرستش‌ طاغوتها را فروگذاشته‌ و خداي‌ عزوجل‌ را به‌ يگانگي ‌بپرستيد ـ به‌ كناري‌ بگذارم‌، در آن‌ صورت‌؛ «چه‌ كسي‌ مرا در برابر خدا نصرت ‌مي‌دهد» يعني‌: چه‌ كسي‌ مرا از عذاب‌ وي‌ باز مي‌دارد؟ آري‌! شما فرض‌ را بر اين‌ قرار دهيد كه‌ من‌ حجت‌ روشني‌ از جانب‌ پروردگار خود دارم‌ و پيامبري‌ حقيقي‌ و راستين‌ هستم‌ در اين‌ صورت‌، اگر اوامر پروردگارم‌ را نافرماني‌ كنم‌، يقينا مرا از عذاب‌ وي‌ گريز و نجاتي‌ نيست‌. پس‌ راه‌ نجاتم‌ فقط در اين‌ است‌ كه‌ رسالت‌ ودعوت‌ خداوند(ج)  را كه‌ مرا بر آن‌ امين‌ خويش‌ قرار داده‌، به‌ شما ابلاغ‌ نمايم‌ «در نتيجه‌، شما جز بر زيان‌ من‌ نمي‌افزاييد» يعني‌: شما با سست‌ كردن‌ و بازداشتنم‌ از اجراي‌ اين‌ تكليف‌، مرا سخت‌ زيانكار مي‌گردانيد زيرا عملم‌ را نابود ساخته‌ و مرا بر عذاب‌ خداوند(ج)  پيش‌ مي‌افگنيد.
 	آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَا قَوْمِ هَذِهِ نَاقَةُ اللّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللّهِ وَلاَ تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيبٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اي‌ قوم‌ من‌! اين‌ ماده‌ شتر خداست‌ كه‌ براي‌ شما آيه‌اي‌ است‌» يعني‌: اين‌ ماده‌شتر براي‌ شما معجزه‌ آشكار و پديده‌ شگرفي‌ است‌ زيرا خداي‌ متعال‌ طبق‌ درخواست‌ خودتان‌ و در جلو نگاه‌تان‌، آن‌ را از كوهي‌ برايتان‌ بيرون‌ آورد. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ شتر براي‌ آنان‌ از شش‌ وجه‌ معجزه‌ بود: 
1 ـ آفرينش‌ آن‌ از صخره‌.
2 ـ بيرون‌ آوردن‌ آن‌ از دل‌ كوه‌.
3 ـ آفرينش‌ آن‌ همراه‌ با حمل‌، بي‌نزديكي‌ به‌ جفت‌.
4 ـ آفرينش‌ آن‌ به‌ يكباره‌ با آن‌ هيكل‌ بزرگ‌، بدون‌ ولادت‌ آن‌ از شتري‌ ديگر.
5 ـ پيكر عظيم‌ آن‌؛ به‌گونه‌اي‌ كه‌ آب‌ چشمه‌ قوم‌ صالح‌ يك‌ روز از آن‌ وي‌ و روز بعد از آن‌ كل‌ آن‌ قوم‌ بود.
6 ـ شير بسياري‌ مي‌داد كه‌ خلقي‌ عظيم‌ را بسنده‌ بود.[2]
«پس‌ بگذاريد او را تا در زمين‌ خدا بخورد» از آن‌ چراگاه‌هايي‌ كه‌ حيوانات‌ ديگر از آن‌ مي‌خورند پس‌ در چراگاه‌ بر آن‌ تنگ‌ نگيريد زيرا اين‌ ماده‌ شتر خدا(ج)  است‌ و از زمين‌ او مي‌خورد «و آسيبش‌ نرسانيد كه‌ آن‌گاه‌ شما را عذابي‌ زودرس ‌فرومي‌گيرد» يعني‌: عذابي‌ زودهنگام‌ كه‌ نزديك‌ به‌ آسيب‌ رساندنتان‌ به‌ آن‌ شتر است‌. و چنين‌ هم‌ شد زيرا آن‌ عذاب‌، سه‌ روز بعد از پي‌ كردن‌ شتر بر آنان‌ نازل‌ گرديد.
 
[2] تفصيل‌ اين‌ داستان‌ در سوره‌ «اعراف‌» گذشت.آيه  65
‏متن آيه : ‏
‏ فَعَقَرُوهَا فَقَالَ تَمَتَّعُواْ فِي دَارِكُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ ذَلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ آن‌ ماده‌ شتر را پي‌ كردند» يعني‌: آن‌ را به‌ وسيله‌ شمشير يا مانند آن‌ از وسايل‌ كشتند «پس‌ گفت‌» صالح‌(ع)  به‌ آنان‌ «سه‌ روز در خانه‌هايتان‌ برخوردار شويد» يعني‌: در منازل‌تان‌ سه‌ روز از زندگي‌ بهره‌ گيريد زيرا بعد از آن‌، عذاب‌ بر شما فرودآمدني‌ است‌ «اين‌ وعده‌اي‌ بي‌دروغ‌ است‌».
	آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ فَلَمَّا جَاء أَمْرُنَا نَجَّيْنَا صَالِحاً وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ چون‌ فرمان‌ ما در رسيد» بر فرود آمدن‌ عذاب‌ «صالح‌ و كساني‌ را كه‌ با او ايمان‌ آورده‌ بودند، به‌ رحمتي‌ از جانب‌ خود رهانيديم‌ و از خزي‌ آن‌ روز نجات‌ داديم‌» وآن‌ خزي‌؛ هلاك‌ ساختن‌ قومش‌ با «صيحه‌» يعني‌ بانگ‌ مرگبار بود. خزي‌: ذلت‌ وحقارت‌ و خواري‌ است‌ «به‌يقين‌ پروردگار تو همان‌ نيرومند شكست‌ناپذير است‌» كه‌ بر نجات‌دادن‌ دوستان‌ و نابود كردن‌ دشمنانش‌ توانا مي‌باشد.
 
	آيه  67
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُواْ فِي دِيَارِهِمْ جَاثِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ستمكاران‌ را آن‌ بانگ‌ سخت‌ فراگرفت‌» يعني‌: بانگي‌ سخت‌ و مرگبار بر آنان‌ درداده‌ شد، در نتيجه‌ همه‌ مردند. به‌ قولي‌: آن‌ بانگ‌؛ بانگ‌ جبرئيل‌(ع)  بود، وبه‌ قولي‌ ديگر: بانگي‌ از آسمان‌ بود كه‌ دلهايشان‌ را تكه‌ پاره‌ كرد «پس‌ صبح‌ كردند در خانه‌هايشان‌ از پا درآمده‌» يعني‌: بامدادان‌ بر روهاي‌ خويش‌ چنان‌ درافتاده‌ و بي‌جان‌ بودند كه‌ بر خاك‌ چسبيده‌ بودند، همانند پرنده‌ كه‌ بر خاك‌ درمي‌غلطد و مرده‌ بر روي‌ مي‌افتد. اما در سوره‌ «اعراف‌» آمده‌ است‌ كه‌ آنها با «زلزله‌» نابود ساخته‌ شدند. پس‌ وجه‌ جمع‌ ميان‌ آيات‌ اين‌ دو سوره‌ آن‌ است‌ كه‌: زلزله‌ و بانگ ‌مرگبار هر دو برآنان‌ فرود آمد.
	آيه  68
‏متن آيه : ‏
‏ كَأَن لَّمْ يَغْنَوْاْ فِيهَا أَلاَ إِنَّ ثَمُودَ كَفرُواْ رَبَّهُمْ أَلاَ بُعْداً لِّثَمُودَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گويي‌ هرگز آنجا نبودند» يعني‌: چنان‌ نابود شدند كه‌ گويي‌ هرگز در ديارشان ‌مقيم‌ نبوده‌اند و در آن‌ ديار، خانه‌ و با