7) (آیه 96) </a><a class="folder" href="w:html:1986.xml">صفحة (248) (آیه 104)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1870.txt">﴿سوره‌ یوسف﴾</a><a class="text" href="w:text:1871.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:1872.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:1873.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:1874.txt">آيه  4</a></body></html>آيه  148
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا فَاسْتَبِقُواْ الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُواْ يَأْتِ بِكُمُ اللّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ هركسي‌ جهتي‌ است‌ كه‌ او روي‌ خود را به‌ سوي‌ آن‌ مي‌گرداند» يعني: براي‌اهل‌ هر ديني‌ - به‌ حق‌ يا به‌ باطل‌ - قبله‌اي‌ است‌. يا مراد اين‌ است: اي‌ امت محمدص! براي‌ هريك‌ از شما قبله‌اي‌ است‌ كه‌ بدان‌ روي‌ مي‌آوريد؛ از شرق‌ ياغرب، يا جنوب‌ يا شمال‌ زيرا قبله‌ نسبت‌ به‌ اماكن‌ مختلف، اختلاف‌ پيدا مي‌كند «پس‌ در كارهاي‌ نيك‌ بر يك‌ديگر پيشي‌ گيريد» يعني: به‌ سوي‌ آنچه‌ كه‌ خداوند(ج) به‌ شما امر نموده‌ است‌ بشتابيد؛ از روآوردن‌ به‌ سوي‌ مسجدالحرام‌ و رو آوردن ‌به‌سوي‌ هرچيزي‌ كه‌ مي‌تواند از مصاديق‌ خير به‌شمار آيد و به‌ سوي‌ اداي‌ نماز در اول‌ وقت‌ آن‌ بشتابيد «هرجا كه‌ باشيد، خداوند همگي‌ شما را گرد مي‌آورد» براي ‌مكافات‌ و مجازات‌ روز قيامت، چنان‌كه‌ نماز شما در جهتهاي‌ مختلف‌ را از چنان ‌نظم‌ و سياقي‌ برخوردار گردانيد كه‌ گويا همه آنها به‌ سوي‌ جهت‌ واحدي‌ است‌ «درحقيقت‌ خدا بر همه‌ چيز تواناست‌» از جمله‌، بر گردآوردنتان‌ در روز قيامت.‌
 
﴿سوره‌ یوسف﴾
مکي‌ است‌ و داراي‌ (111) آيه‌ است‌.
 
علما گفته‌اند: خداوند(ج)  داستانهاي‌ ديگر انبيا(ع) را در قرآن‌ به‌ معناي‌ واحد اما در شكلها و روشه اي‌ گونه‌گون‌ و به‌ الفاظ مختلف‌ تكرار كرده‌ است، اما داستان ‌يوسف‌(ع)  را فقط در اين‌ سوره‌ بيان‌ كرده‌ و آن‌ را ديگر تكرار نكرده‌ است‌ به‌ هرحال‌، نه‌ مخالفان‌ را توان‌ معارضه‌ با داستانهاي‌ مكرر قرآن‌ است‌ و نه‌ توان‌ معارضه ‌با داستانهاي‌ غير مكرر آن‌.
گفتني‌ است‌ كه‌ خداوند(ج)  اين‌ سوره‌ را «احسن‌ القصص: نيكوترين ‌داستانها»، «آيات للسائلين: نشانه‌هايي‌ براي‌ پرسشگران‌»، «عبرة لاولي‌الالباب: عبرتي‌ براي‌ خردمندان‌» و «تصديق‌كننده‌ كتب‌ آسماني‌ قبل‌ از قرآن‌» ناميده‌ است‌ كه‌ اين‌ خود بيانگر شأن‌ والا و اهميت‌ بالاي‌ اين‌ داستان‌ مي‌باشد. چنان‌كه‌ در اين‌ داستان‌ از مواقف‌ ابتلا به‌ سختي‌ها، ابتلا به‌ شهوات، ابتلا به‌ قدرت ‌و بيان‌ عاقبت‌ همه‌ اينها، به‌ زيبايي‌ و رسايي‌اي‌ كه‌ فقط شايسته‌ شأن‌ كلام‌ معجز حق‌ تعالي‌ است، سخن‌ رفته‌ است‌.
موقعيت‌ زماني‌ نزول‌ اين‌ سوره‌ بعد از اوج‌ گرفتن‌ بحران‌ سختي‌ها بر پيامبرص در مكه‌ از سوي‌ قريش‌ و بعد از «عام‌ الحزن‌» كه‌ در آن‌ رسول‌ خدا ص همسرخويش‌ خديجه‌ و عم‌ خويش‌ ابوطالب‌ را از دست‌ دادند، نيز نسيم‌هاي ‌اطمينان‌بخشي‌ از تسليت‌ و دلجويي‌ را براي‌ رسول‌گرامي‌ اسلام‌ص به‌ همراه‌ داشت ‌و چشم‌اندازي‌ روشن‌ از فرجام‌ اميدبخش‌ كار دعوتشان‌ را به‌ تصوير كشيد.
بنابر يكي‌ از روايات‌، سبب‌ نزول‌ اين‌ سوره‌ اين‌ بود كه‌ اصحاب‌ رسول‌ خداص گفتند: كاش‌ سوره‌اي‌ بر ما نازل‌ شود كه‌ در آن‌ امر و نهي‌ و حدود و احكامي ‌نباشد. پس‌ اين‌ سوره‌ نازل‌ شد.
 
	سوره يوسف
آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الر تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «الف، لام، راء» و سخن‌ درباره‌ حروف‌ مقطعه‌ آغاز سوره‌ها، در ابتداي‌ سوره ‌«بقره‌» گذشت‌ «اين‌ آيات، آيات‌ كتاب‌ مبين‌ است‌» يعني: اين‌ آياتي‌ كه‌ در اين‌ سوره‌ بر تو نازل‌ شده، همانا از آيات‌ قرآن‌ مبين‌ است، به‌ اين ‌معني‌ كه: حقيقت‌ نزول‌ آنها از جانب‌ خداوند(ج)  روشن‌، و اعجاز آنها نيز واضح‌ و آشكار است‌ چنان‌كه‌ به‌ اين‌ معني‌ نيز مبين‌ و روشنگر است‌ كه‌ در آنها احكام‌ وعبرتها و موعظه‌هاي‌ فراواني‌ وجود دارد. يا معاني‌ قرآن‌ بدان‌ جهت‌ واضح‌ و روشن‌ است‌ كه‌ قرآن‌ به‌ زبان‌ فصيح‌ عربي‌ نازل‌ شده‌ است‌. يا معاني‌ قرآن‌ براي ‌كسي‌ كه‌ در آنها تدبر كند روشنگر است‌ زيرا او از تدبر در اين‌ آيات‌ قطعا به‌ اين ‌نتيجه‌ مي‌رسد كه‌ اين‌ آيات‌ از نزد خداوند(ج)  است‌ نه‌ از سوي‌ بشر.
 
	آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآناً عَرَبِيّاً لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ما آن‌ را» يعني: قرآن‌ را «قرآني‌ عربي‌» يعني: به‌ زبان‌ عربي‌ «نازل‌ كرديم، باشد كه‌ شما بينديشيد» يعني: براي‌ اين‌كه‌ معاني‌ آن‌ را بدانيد، مضامين‌ آن‌ را بفهميد و در آن‌ بينديشيد. و اين‌ امكان‌ از آن‌ رو براي‌ شما ميسر است‌ كه‌ زبان ‌عربي؛ فصيح‌ترين، واضح‌ترين‌ و فراگيرترين‌ زبانها از نظر ظرفيت‌هاي‌ لغوي، و غني‌ترين‌ آنها در دادن‌ معاني‌اي‌ است‌ كه‌ بر دلها مي‌نشيند و بر ذهن‌ها و انديشه‌ها جاي‌ مي‌گيرد. بدين‌گونه‌ است‌ كه‌ خداوند متعال‌ شريف ‌ترين‌ كتاب‌ را با شريف‌ترين‌ زبانها، بر شريف‌ترين‌ پيامبران، با سفارت‌ شريف ‌ترين‌ فرشتگان‌ و در شريف‌ترين‌ اماكن‌ زمين‌ نازل‌ كرد و آغاز نزول‌ آن‌ را در شريف‌ترين‌ ماه‌هاي‌ سال ‌كه‌ ماه‌ رمضان‌ المبارك‌ است‌ قرار داد بنابراين، آن‌ را از همه‌ وجوه، به‌ كمال‌ و جمال‌ و شكوه‌ آراست‌.
 
	آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ هَذَا الْقُرْآنَ وَإِن كُنتَ مِن قَبْلِهِ لَمِنَ الْغَافِلِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ما بر تو نيكوترين‌ داستان‌ را» در باره‌ سرگذشت‌ امتهاي‌ گذشته‌ و سنت‌هاي ‌خود در باره‌ بندگان‌ خويش‌ «حكايت‌ مي‌كنيم، با وحي‌ فرستادن‌ خود به‌سوي‌ تو اين ‌قرآن‌ را» و اين‌ نيكوترين‌ حديثي‌ است‌ كه‌ كسي‌ با كسي‌ در ميان‌ مي‌گذارد «و تو قطعا پيش‌ از اين‌ از بي‌خبران‌ بودي‌» نسبت‌ به‌ اين‌ داستان‌ و غير آن‌ از داستانهايي‌ كه‌ از طريق‌ وحي‌ الهي‌ به‌ تو رسيده‌ است‌.
مفسران‌ گفته‌اند: اين‌ سوره، بدين‌ سبب ‌«احسن‌ القصص‌» است‌ كه: 
1ـ متضمن‌ عبرتها، موعظه‌ها و حكمت‌هايي‌ است‌ كه‌ در غير آن‌ از سوره‌ها وجود ندارد.
2ـ در اين‌ سوره؛ داستان‌ حال‌ پيامبران، صالحان‌ و فرشتگان‌ و نيز سيرت ‌پادشاهان، بردگان، تاجران، مردان‌ و زنان‌ و نيرنگ‌ها و مكرهايشان‌ آمده‌ است‌.
3ـ هر كسي‌ كه‌ در اين‌ داستان‌ از او ياد شده‌ است، مآل‌ و سرانجام‌ كارش‌ نجات ‌و سعادت‌ بوده‌ است‌.
 
	آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ إِذْ قَالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ يَا أَبتِ إِن