 من‌ شريك‌ نمي‌آوردند، مرزها به‌ وسيله‌ ايشان ‌نگهباني‌ و بديها و سختي‌ها به‌ وسيله‌ ايشان‌ دفع‌ مي‌شد و يكي‌ از ايشان‌ مي‌مرد درحالي‌ كه‌ نياز وي‌ در سينه‌اش‌ بود و آن‌ را نمي‌توانست‌ برآورده‌ كند. آن‌گاه‌ فرشتگان‌ نزد ايشان‌ رفته‌ و از هر دري‌ بر ايشان‌ وارد مي‌شوند و مي‌گويند: سلام ‌عليكم‌ بما صبرتم‌ فنعم‌ عقبي‌ الدار». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: رسول‌ خدا ص در رأس‌ هر سال‌ به‌ زيارت‌ قبور شهدا رفته‌ آن‌گاه‌ خطاب‌ به‌ ايشان ‌اين‌ آيه‌ را مي‌خواندند: ﴿سَلاَمٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ ‏﴾   .
	آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللّهِ مِن بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ أُوْلَئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداوند متعال‌ به‌ بيان‌ صفات‌ كوردلاني‌ مي‌پردازد كه‌ حق‌ را نمي‌شناسند و بدان‌ راه‌ نمي‌يابند: «و كساني‌ كه‌ پيمان‌ خدا را پس‌ از بستن‌ آن‌ مي‌شكنند و آنچه‌ را خدا به‌ پيوستنش‌ فرمان‌ داده‌ مي‌گسلند و در زمين‌ فساد مي‌كنند» با كفر، ارتكاب ‌معاصي‌ و زيان‌ رساندن‌ به‌ جانها و مالهاي‌ مردم‌. «بر آن‌ گروه‌» به‌سبب‌ اين ‌فسادافروزيشان‌ «لعنت‌ است‌» يعني‌: طرد و دوري‌ از رحمت‌ خداوند(ج)  است‌ «و براي‌ آنان‌ بدفرجامي‌ آن‌ سراي‌ است‌» يعني‌: بدفرجامي‌ سراي‌ دنياست‌ كه‌ عذاب ‌دوزخ‌ مي‌باشد.
 
آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ اللّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقَدِرُ وَفَرِحُواْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خدا براي‌ هركه‌ بخواهد، روزي‌ را گشاده‌ و تنگ‌ مي‌گرداند» پس‌ حق‌ تعالي‌ گاهي ‌روزي‌ را براي‌ كافر گشايش‌ داده‌ و آن‌ را بر مؤمن‌ ـ از روي‌ ابتلا و امتحان‌ وي‌ ـ تنگ‌ مي‌گرداند لذا نه‌ گشايش‌ در روزي‌ دليل‌ كرامت‌ و بزرگواري‌ انسان ‌است‌ و نه‌ تنگي‌ رزق‌ و روزي‌، دليل‌ ذلت‌ و اهانت‌ وي‌ «و كافران‌ به‌ زندگي‌ دنيا شاد شدند» و نسبت‌ به‌ آنچه‌ كه‌ نزد خدا(ج)  است‌، غافل‌ و جاهل‌ ماندند «و زندگي‌ دنيا در برابر آخرت‌ جز بهره‌اي‌ ناچيز نيست‌» در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «دنيا در برابر آخرت‌ جز مانند اين‌كه‌ يكي‌ از شما اين‌ انگشتش‌ را در دريا فرو برد، نيست‌ ـ و به‌ انگشت‌ سبابه‌ خويش‌ اشاره‌ كردند ـ پس‌ بايد بنگرد كه‌ با آن‌ چه‌ چيز را از دريا بيرون‌ مي‌آورد!».
	آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ قُلْ إِنَّ اللّهَ يُضِلُّ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كافران‌ مي‌گويند: چرا از جانب‌ پروردگارش‌ معجزه‌اي‌ براو نازل‌ نشده ‌است‌؟» گويي‌ ادله‌ ايمان‌ ناقص‌ و ناكافي‌ است‌!! در حالي‌كه‌ قرآن‌ عظيم‌، بزرگترين‌ معجزه‌ الهي‌ مي‌باشد. لذا خداوند(ج)  در اين‌ آيه‌ و آيات‌ بعد، در پاسخ ‌به‌ اين‌ درخواست‌ مشركان‌ چندين‌ رديه‌ را عنوان‌ مي‌كند «بگو: در حقيقت‌ خداست‌ كه‌ هركه‌ را بخواهد گمراه‌ مي‌كند» چنان‌كه‌ اين‌ گروهي‌ را كه‌ مي‌گويند: چرا بر او معجزه‌اي‌ نازل‌ نشده‌، گمراه‌ نمود «و هر كس‌ را كه‌ به‌سوي‌ او بازگردد» و با توبه‌ و دست‌كشيدن‌ از گناهي‌ كه‌ بر آن‌ بوده‌ است‌، به‌ قلب‌ خويش‌ به‌سوي‌ او روي‌ آورد؛ «به‌سوي‌ خود راه‌ مي‌نمايد» بنابراين‌، فرود آوردن‌ نشانه‌ها و معجزات‌ را در امر هدايت‌ و گمراهي‌ هيچ‌ تأثيري‌ نيست‌ بلكه‌ هدايت‌ و گمراهي‌ همه‌ به‌ دست‌خدا(ج)  است‌. پس‌ هر كس‌ را سزاوار هدايت‌ بداند راه‌ مي‌نمايد، در غير آن‌ او رادر سراشيبي‌ گمراهي‌ رها مي‌كند.
پس‌ شايستگان‌ راه‌ هدايت‌ كيستند؟:
 
آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همان‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ اند» يعني‌: راه‌يافتگان‌ همان‌ كساني‌ هستند كه ‌خدا(ج)  هدايتشان‌ كرده‌ لذا به‌سوي‌ او بازگشته‌اند و ايمان‌ آورده‌اند «و دلهايشان‌ به‌ياد خدا آرام‌ مي‌گيرد» يعني‌: دلهايشان‌ با ذكر خداي‌ سبحان‌ به‌ زبان‌؛ چون‌ تلاوت ‌قرآن‌، تسبيح‌، تمجيد، تكبير و كلمه‌ توحيد، يا با شنيدن‌ اين‌ اذكار از ديگران‌، انس‌ گرفته‌ و آرامش‌ مي‌يابد «آگاه‌ باش‌ كه‌ با ياد خدا» نه‌ با ياد ديگران‌ «دلها آرامش‌ مي‌يابد» و هرچند نگرش‌ در مخلوقات‌ خداي‌ سبحان‌ و شگفتي‌هاي‌ آفرينش‌ وي‌ و معجزاتش‌، في‌الجمله‌ آرام‌بخش‌ دلهاست‌ ولي‌ آرامش‌ دادن‌ اينها، همچون‌ آرامشي‌ كه‌ ياد خدا(ج)  در انسان‌ ايجاد مي‌كند، نيست‌.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2030.txt">آيه  29</a><a class="text" href="w:text:2031.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:2032.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:2033.txt">آيه  32</a><a class="text" href="w:text:2034.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:2035.txt">آيه  34</a></body></html>آيه  163
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و خداي‌ شما» كه‌ سزاوار عبادت‌ از سوي‌ شماست‌ «خدايي‌ يگانه‌ است‌ كه‌» در ذات‌ و صفات‌ خويش‌ نظير و همتايي‌ ندارد «خدايي‌ جز او نيست‌ و رحمان‌ و رحيم ‌است‌» اين‌ آيه‌ به‌ اين‌ حقيقت‌ اشاره‌ دارد كه‌ اولين‌ چيزي‌ كه‌ بيان‌ آن‌ واجب‌ و كتمان‌ آن‌ حرام‌ است‌؛ همانا موضوع‌ توحيد مي‌باشد. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌مسلم‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «من كان آخر كلامه لا إله إلا الله، دخل الجنة: هر كس‌ كه‌ آخرين‌ سخنش‌ لااله‌ الاالله باشد، وارد بهشت‌ مي‌شود».
 
 آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ حق‌ تعالي‌ اهل‌ ايمان‌ را مژده‌ داده‌ مي‌فرمايد: «كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند، خوشا به‌ حالشان‌» طوبي‌: حال‌ خوش‌ است‌؛ از شادي‌ وآرامش‌ روح‌، زندگاني‌ گوارا و خير و نعمت‌ فراوان‌. به‌ قولي‌: طوبي‌ درختي‌ در بهشت‌ است‌ چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ سهل‌بن‌سعد(رض)  آمده‌ است‌ كه ‌رسول‌ خدا ص فرمودند: «طوبي‌ درختي‌ است‌ در بهشت‌ كه‌ سوار در سايه‌ آن‌ صدسال‌ راه‌ مي‌پيمايد، اما هنوز آن‌ را نمي‌تواند طي‌ كند». و هيچ‌ جاي‌ شگفتي‌ هم ‌نيست‌ زيرا چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «در بهشت‌ چيزهايي‌ است‌ كه‌ نه ‌آنها را چشمي‌ ديد