 آن‌ پيامبر ختم‌ شده‌ در حالي‌كه‌ قرآن‌ معجزه‌ و حجتي‌ جاودانه‌ و ابدي‌ است‌ كه‌ شگفتي‌هاي‌ آن‌ هرگز به‌ پايان‌ نمي‌آيد و دانشمندان‌ و شيفتگان‌ حقيقت‌ هرگز از آن‌ سير نمي‌شوند و حق‌ تعالي‌ آن‌ را براي ‌صاحبان‌ خرد و انديشه‌، معجزه‌ و نشانه‌اي‌ تام‌ گردانيده‌ است‌ «و كساني‌ كه‌ كافر شده‌اند، پيوسته‌ به‌سزاي‌ آنچه‌ كرده‌اند، مصيبت‌ كوبنده‌اي‌ به‌ آنان‌ مي‌رسد» اين‌ هشداري‌ به‌ كفار مكه‌ است‌ كه‌ به‌سبب‌ آنچه‌ از كفر و تكذيب‌ پيامبر ص مرتكب ‌گرديده‌اند، مصيبتي‌ كوبنده‌ يعني‌: بلايي‌ بسيار بزرگ‌ و سخت‌ به‌ آنان‌ مي‌رسد؛ مانند كشتن‌، به‌اسارت‌ درآمدن‌، جنگ‌ و قحطي‌. قارعه‌: رنج‌ و بلا و مصيبت ‌است‌ «يا فرود مي‌آيد» اين‌ ضربه‌ كوبنده‌ «نزديك‌ خانه‌هايشان‌» و شهرشان‌ كه‌ قطعا از فرود آمدن‌ آن‌ ترسناك‌ و متوحش‌ مي‌شوند. به‌ قولي‌ معني‌ اين‌ است‌: تو اي‌ پيامبر! در فتح‌ مكه‌ نزديك‌ خانه‌هايشان‌ فرود مي‌آيي‌ «تا وعده‌ خدا فرا رسد» با فرارسيدن‌ مرگشان‌، يا با برپايي‌ قيامت‌، يا با فتح‌ مكه‌ ـ به‌ قول‌ ابن‌ عباس‌ك وجمعي‌ ديگر ـ «هرآينه‌ خداوند وعده‌ خود را خلاف‌ نمي‌كند» و وعده‌اش‌ قطعا رسيدني‌ است‌.
بدين‌گونه‌ پاسخ‌ سؤال‌ و شبهه‌ كافران‌ در مورد درخواست‌ معجزه‌ كه‌ در «آيه/‌27» مطرح‌ گرديد، به‌ شيوه‌اي‌ مستدل‌ و منطقي‌ داده‌ شد. و بازهم‌ پاسخ‌هاي‌ ديگري‌ عنوان‌ مي‌شود، از جمله‌ سومين‌ رد بر كافران‌ كه‌ ضمن‌ آن‌ رسول‌ خدا ص  اين‌گونه‌ مورد دلجويي‌ قرار مي‌گيرند:
 
آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بي‌گمان‌ پيامبران‌ پيش‌ از تو نيز مورد تمسخر قرارگرفتند» لذا تو تنها پيامبري‌ نيستي‌ كه‌ با تكذيب‌ و استهزا روبرو شده‌ است‌ «پس‌ به‌ كافران‌ مهلت‌ دادم‌» املاء: مهلت ‌دادن‌ است‌ «سپس‌ آنان‌ را فروگرفتم‌ پس‌ كيفر من‌ چگونه‌ بود» بر گروه‌هاي ‌كفاري‌ كه‌ به‌ پيامبران‌ استهزا كردند؟!
سپس‌ حق‌ تعالي‌ از قيوميت‌ خويش‌ و اين‌كه‌ مشركان‌ سزاوار عذاب‌ هستند و از سنت‌ خويش‌ در كساني‌ كه‌ اراده‌ گمراهي‌شان‌ را دارد، خبر داده‌ مي‌فرمايد:
 
	آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ أَفَمَنْ هُوَ قَآئِمٌ عَلَى كُلِّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ وَجَعَلُواْ لِلّهِ شُرَكَاء قُلْ سَمُّوهُمْ أَمْ تُنَبِّئُونَهُ بِمَا لاَ يَعْلَمُ فِي الأَرْضِ أَم بِظَاهِرٍ مِّنَ الْقَوْلِ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ مَكْرُهُمْ وَصُدُّواْ عَنِ السَّبِيلِ وَمَن يُضْلِلِ اللّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا كسي‌ كه‌ بر هر شخصي‌ بدانچه‌ كرده‌ است‌، مراقب‌ است‌» مانند كسي‌ است‌ كه ‌از همه‌ جا بي‌خبر مي‌باشد؟ يعني‌: آيا خدايي‌ كه‌ متولي‌ امور و مدبر احوال‌ خلق‌ و تعيين‌ آجال‌ و ارزاقشان‌ و ناظر و مراقب‌ تمام‌ اعمال‌ و احوال‌ آنها مي‌باشد، همانند بتان‌ بي‌جان‌ و بي‌شعور و همانند مردگاني‌ است‌ كه‌ مشركان‌ آنها را ـ بجز وي‌ ـ به‌خدايي‌ و پرستش‌ گرفته‌اند؟ بتاني‌ كه‌ نه‌ بر چيزي‌ ناظر و مراقب‌ هستند و نه‌ تدبير امري‌ از امور را برعهده‌ دارند؟ قطعا او همانند آنان‌ نيست‌ «و براي‌ خدا شريكاني ‌قرار دادند» يعني‌: با آن‌كه‌ هرگز نمي‌توان‌ ميان‌ خداي‌ سبحان‌ و بتان‌ بي‌جان‌ هماننديي‌ ديد، با آن‌ هم‌، اين‌ كافران‌ براي‌ خداي‌ سبحان‌ شريكاني‌ قرار دادند «بگو» اي‌ محمد! «نامهايشان‌ را بيان‌ كنيد» يعني‌: از اين‌ شريكاني‌ كه‌ براي‌خداي‌ سبحان‌ قرار داده‌ايد، نام ببريد كه‌ آنها كيستند؟ بدانيد كه‌ آنها حقيرتر از آنند كه‌ «خدايان» ناميده‌ شوند. شاه‌ ولي‌الله دهلوي‌ مي‌گويد: «يعني‌: اوصاف‌آنان‌ را ذكر كنيد تا با اوصاف‌ خداوند(ج)  مقابله‌ شود و فن‌ مماثلت‌ آشكارگردد ـ والله اعلم». «يا مگر او را» يعني‌: خداوند(ج)  را «به‌ آنچه‌ او در زمين ‌نمي‌داند» و نمي‌شناسد «خبر مي‌دهيد» از شركايي‌ كه‌ مي‌پرستيد؟ يعني‌ خداي‌ دانا با وجود آن‌ كه‌ به‌ آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ آگاه‌ مي‌باشد و هيچ‌ چيز بر او پنهان‌ نيست‌، اما در روي‌ زمين‌ چنين‌ شركايي‌ را براي‌ خود سراغ‌ ندارد پس‌ شما اين‌ شركا را از كجا آورده‌ايد؟ دليل‌ اين‌كه‌ حق‌ تعالي‌ فقط زمين‌ را مخصوص‌ساخت‌، اين‌ است‌ كه‌ مشركان‌ شركايي‌ را فقط در زمين‌ برايش‌ ادعا كردند نه‌ درآسمان‌ «يا به‌ سخني‌ سرسري‌ فريفته‌ مي‌شويد» بي‌آن‌كه‌ براي‌ آن‌ حقيقتي‌ باشد؟يعني‌: يا از پدرانتان‌ در سخني‌ بي‌اصل‌ و اساس‌ و سطحي‌ و ميان‌تهي‌ تقليد مي‌كنيد؟ «بلكه‌ براي‌ كافران‌ مكرشان‌ آراسته‌ شده‌» مكرشان‌: كفري‌ است‌ كه‌ سردمداران‌ و شياطين‌، پيروانشان‌ را به‌ آن‌ مي‌فريبند تا به ‌وسيله‌ آن‌ گمراهشان ‌سازند «و از راه‌ بازداشته‌ شده‌اند» يعني‌: خداي‌ سبحان‌ به‌عنوان‌ مجازاتي‌ بر شركشان‌، آنان‌ را از راه‌ خود بازداشته‌، يا شيطان‌ آنان‌ را از راه‌ حق‌ بازداشته‌ است ‌«و هر كه‌ را خدا گمراه‌ كند» و مشيت‌ وي‌ گمراه‌ ساختنش‌ را اقتضا نمايد «او را هيچ‌ راهبري‌ نيست‌» كه‌ به‌سوي‌ خير رهنموني‌اش‌ كند.
حق‌ تعالي‌ در اين‌ دو آيه‌، از طريق‌ اقامه‌ حجت‌ بر بطلان‌ راه‌ و روشي‌ كه‌ مشركان‌ بر آن‌ قرار دارند، درخواست‌ معجزات‌ از سوي‌ آنان‌ را نيز به‌طور ضمني ‌رد كرده‌ است‌.
و بعد از اقامه‌ حجت‌، اين‌ هشدار مطرح‌ مي‌شود:
 
آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ لَّهُمْ عَذَابٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَعَذَابُ الآخِرَةِ أَشَقُّ وَمَا لَهُم مِّنَ اللّهِ مِن وَاقٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«برايشان‌ در زندگي‌ دنيا عذابي‌ است‌» با كشته ‌شدن‌، به‌ اسارت‌ درآمدن‌ و مصيبتهاي‌ ديگر «و قطعا عذاب‌ آخرت‌ سخت‌تر است‌» از عذاب‌ دنيا زيرا عذاب‌ دنيا سپري‌ مي‌شود در حالي‌كه‌ عذاب‌ آخرت‌ هميشگي‌ و ابدي‌ است‌، همچنين‌ آتش ‌دوزخ‌ نسبت‌ به‌ آتش‌ دنيا هفتاد برابر سوزان‌تر و سخت‌تر است‌ «و برايشان‌ در برابر خدا هيچ‌ نگهدارنده‌اي‌ نيست‌» كه‌ آنان‌ را از عذابش‌ نگه‌ دارد و نه‌ هيچ‌ پناه‌دهنده‌اي‌ كه‌ از عذاب‌ وي‌ پناهشان‌ دهد.
سپس‌ بشارت‌ به‌ اهل‌ تقوي‌ و هشدار به‌ اهل‌ كفر در يك‌ آيه‌ مي‌آيد:
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2037.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:2038.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:2039.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:2040.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:2041.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:2042.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:2043.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:2044.txt">آي