 تفصيلي‌ بيشتر از اينجا گذشت.
 
	آيه  85
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا إِلاَّ بِالْحَقِّ وَإِنَّ السَّاعَةَ لآتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ما آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ را كه‌ در ميان‌ آن‌ دو است‌ جز به‌ حق ‌نيافريده‌ايم‌» يعني‌: آنها را به‌ آفرينشي‌ حق‌ و با هدف‌ آفريده‌ايم، نه‌ به‌ باطل‌ و بيهوده. يا مراد از اين‌ حق، فوايد و مصالحي‌ است‌ كه‌ در آنها وجود دارد. يا مراد از حق، پاداش‌ دادن‌ نيكوكار در قبال‌ نيكوكاريش‌ و مجازات‌ بدكار در قبال ‌بدكاري‌ وي‌ است‌ «و يقينا قيامت‌ آمدني‌ است‌» پس‌ خداوند(ج)  در هنگام ‌فرارسيدن‌ آن، از كساني‌ كه‌ سزاوار عذابند انتقام‌ گرفته‌ و به‌ كساني‌ كه‌ سزاوار احسانند، احسان‌ مي‌كند «پس‌ به‌ درگذشتي‌ نيكو درگذر» از بي‌ادبي‌هاي‌ آنان‌ و با عفو و گذشتي‌ نيكو عفوشان‌ كن‌ و با آنان‌ به‌ بردباري‌ و گذشت‌ و حلم‌ رفتار نما. به‌قولي‌: اين‌ حكم‌ با آيه‌ قتال‌ منسوخ‌ گرديد.
 
	آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْخَلاَّقُ الْعَلِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هرآينه‌ پرودگار تو همان‌ آفريننده‌ داناست‌» يعني‌: او آفريننده‌ تمام‌ خلق‌ است ‌لذا به‌ احوال‌ تو و احوال‌ آنان‌ و به‌ كساني‌ از آنان‌ كه‌ نيكوكار يا بدكارند، دانا مي‌باشد.
 
	آيه  87
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ آتَيْنَاكَ سَبْعاً مِّنَ الْمَثَانِي وَالْقُرْآنَ الْعَظِيمَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌ راستي، به‌ تو سبع‌المثاني‌ را عطا كرديم‌» اكثر مفسران‌ برآنند كه‌ مراد از «سبع‌المثاني‌»، آيات‌ هفت‌گانه‌ سوره‌ «فاتحه‌» است. آنها را مثاني‌ ناميدند، بدان‌ جهت‌ كه‌ در هر نمازي‌ تكرار مي‌شوند. به‌قولي‌ ديگر: مراد از «سبع ‌المثاني‌»، هفت‌ سوره‌ بلند قرآن‌ است‌ كه‌ عبارتند از سوره‌هاي‌: بقره، آل‌عمران، نساء، مائده، انعام، اعراف‌ و انفال‌ «و به‌ تو قرآن‌ بزرگ‌ را عطا كرديم‌» يعني‌: تمام‌ قرآن‌ را.
بعد از آن‌كه‌ حق‌ تعالي‌ اين‌ نعمت‌ عظماي‌ ديني‌ را به‌ رسول‌ گراميش‌ ص يادآوري‌ كرد، ايشان‌ را از لذت‌هاي‌ زودگذر و فاني‌ دنيا متنفر ساخته‌ و مي‌فرمايد:
 
آيه  88
‏متن آيه : ‏
‏ لاَ تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجاً مِّنْهُمْ وَلاَ تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌سوي‌ آنچه‌ دسته‌هايي‌ از آنان‌ را بدان‌ بهره‌مند ساخته‌ايم‌ چشم‌ مدوز» يعني‌: به‌سوي‌ آرايش‌ها و پيرايش‌هاي‌ دنيا آن‌ گونه‌ چشم‌ مدوز كه‌ با گرايش‌ و ميل‌ مفرط به‌ آنها همراه‌ باشد. مراد از «ازواج‌» اصناف‌ توانگرانند. گفتني‌ است‌ كه‌ نگريستن ‌پيوسته‌ و چشم ‌دوختن‌ مداوم‌ به‌سوي‌ بهره‌هاي‌ مادي‌ متمكنان‌ و توانگران، بر نيكوشمردن‌ و آرزو بردن‌ آن‌ بهره‌ها دلالت‌ مي‌كند «و بر آنان‌ اندوه‌ مخور» از اين‌كه‌ ايمان‌ نياورده‌اند و بر كفر و عناد خود مصمم‌ باقي‌ مانده‌اند «و بال‌ خويش‌ را براي‌ مؤمنان‌ فروگستر» گستراندن‌ بال؛ كنايه‌ از تواضع‌ و نرم‌خويي‌ و فروتني‌ در برابر مؤمنان، اعم‌ از توانگران‌ و فقرايشان‌ است.
 
	آيه  89
‏متن آيه : ‏
‏ وَقُلْ إِنِّي أَنَا النَّذِيرُ الْمُبِينُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بگو» به‌ تمام‌ مردم‌ «من‌ همان‌ هشداردهنده‌ آشكارم‌» يعني‌: من ‌هشدار دهنده‌اي‌ هستم‌ كه‌ به‌ قومش‌ آنچه‌ را به‌ آنان‌ از عذاب‌ خداوند(ج)  خواهد رسيد آشكارا بيان‌ و اظهار مي‌دارد ـ در صورتي‌ كه‌ بر تكذيب‌ و انكار خويش ‌استمرار دهند.
	آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ والَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
چهارمين‌ صفت‌ متقيان‌ اين‌ است: «و آنان‌ كه‌ به‌ آنچه‌ به‌سوي‌ تو نازل‌ شده‌ و به‌آنچه‌ پيش‌ از تو نازل‌ شده‌ است، ايمان‌ مي‌آورند» يعني: تو را در آنچه‌ كه‌ از جانب‌خداوند(ج) به‌همراه‌ آورده‌اي‌ و نيز آنچه‌ را كه‌ پيامبران‌ قبل‌ از تو به‌همراه‌ آورده‌اند، تصديقم ‌كنند و ميان‌ پيامبران‌ الهي: هيچ‌ گونه‌ تفاوتي‌ قايل‌ نشده‌ وآنچه‌ را كه‌ ايشان‌ از بارگاه‌ پروردگار خويش‌ آورده‌اند، انكار نمي‌كنند. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «سه‌ تن‌اند كه‌ پاداششان‌ را دوبار دريافت‌ مي‌كنند:
1- شخصي‌ از اهل‌ كتاب‌ كه‌ هم‌ به‌ پيامبر خويش‌ و هم‌ به‌ من‌ ايمان‌آورده‌. 2 - برده‌اي‌ كه‌ حق‌ خدا و حق‌ مالكانش‌ را ادا كرده‌ است‌. 3 - شخصي‌كه‌ به‌ كنيزك‌ خويش‌ آدابي‌ نيكو آموخته‌ سپس‌ آزادش‌ ساخته‌ و باوي‌ ازدواج‌كرده‌ است‌». «و آنانند كه‌ به‌ آخرت‌ يقين‌ دارند» مراد اين‌ است‌ كه‌ آنان‌ بي‌ هيچ‌گونه‌شكي‌ به‌ برانگيخته ‌شدن‌ پس‌ از مرگ، حشر و نشر و ديگر امور آخرت‌ باور دارند، نه‌ آن‌ گروهي‌ كه‌ مي‌پندارند به‌ پيامبران‌ و كتابهاي‌ آسماني‌ پيشين‌ ايمان‌ آورده‌اند، در حالي‌ كه‌ به‌ آنچه‌ تو به‌ همراه‌ آورده‌اي، كفر مي‌ورزند.
مجاهد مي‌گويد: «در اول‌ سوره‌ بقره‌ چهار آيه‌ در وصف‌ مؤمنان، دو آيه‌ در بيان‌ صفات‌ كافران‌ و سيزده‌ آيه‌ در بيان‌ صفات‌ و ويژگي‌ هاي‌ منافقان‌ است»‌ 
 
آيه  177
‏متن آيه : ‏
‏ لَّيْسَ الْبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّآئِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء والضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است: آيه‌ كريمه‌ در رد بر يهود و نصاري‌ نازل‌ شد كه‌درباره‌ تغيير قبله‌ سخن‌ گفته‌ و طعن‌ و ايراد بسياري‌ را مطرح‌ مي‌كردند، پس‌ خداي‌عزوجل‌ روشن‌ ساخت‌ كه: روي‌ نمودن‌ به‌ سوي‌ مشرق‌ و مغرب‌ ذاتا مقصود نيست ‌و كار نيكي‌ شمرده‌ نمي‌شود. ابن‌كثير مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ كريمه، مشتمل‌ برجملاتي‌ بزرگ‌ و داراي‌ قواعدي‌ ژرف‌ و عميق‌ و عقيده‌اي‌ خالص‌ و استواراست‌».
«نيكوكاري‌ آن‌ نيست‌ كه‌ روي‌ خود را به‌ سوي‌ مشرق‌ و مغرب‌ (يعني: جهات‌مختلف‌) بگردانيد، بلكه‌ نيكي‌ آن‌ است‌ كه‌ كسي‌ به‌ خدا ايمان‌ بياورد» يعني: نيكي، نيكي‌ كسي‌ است‌ كه‌ به‌ خدا(ج) ايمان‌ بياورد. ب