‌. به‌ قولي: اين‌ هشداري‌ است‌ به‌ مؤمنان‌ از اين‌كه‌ مبادا به ‌بسياري‌ تعداد قريش‌ و فراواني‌ اموالشان‌ فريفته‌ شده‌ و بيعت‌ خود را با رسول‌ خدا ص نقض‌ كنند. مجاهد مي‌گويد: «اعراب‌ با حليفان‌ خويش‌ پيمان‌ مي‌بستند اما چون‌ گروهي‌ ديگر را از آنان‌ افزونتر و نيرومندتر مي‌ديدند، آن‌ پيمان‌ را شكسته‌ و با اين‌ گروه‌ نيرومندتر هم‌پيمان‌ مي‌شدند لذا از اين‌ كار منع‌ شدند». «جز اين‌ نيست‌ كه‌ خدا شما را به‌ آن‌ افزوني‌ مي‌آزمايد» يعني: شما را امتحان‌ مي‌كند كه‌ آيا به‌ ريسمان‌ وفا چنگ‌ مي‌زنيد، يا به‌ فزوني‌ مال‌ و شمار ديگران‌ فريفته‌ شده ‌عهد و بيعت‌تان‌ را مي‌شكنيد «و البته‌ براي‌ شما در روز قيامت‌ آنچه‌ را در آن‌ اختلاف ‌مي‌كرديد، بيان‌ مي‌كند» پس‌ در آن‌ روز، خداوند(ج)  حق‌ را نمايان‌ ساخته‌ و درجات‌ حق‌باوران‌ را بالا مي‌برد و در جانب‌ مقابل، باطل‌ و باطل‌پرستان‌ را نمايان ‌و عريان‌ كرده‌ عذابي‌ را كه‌ سزاوار آنند بر آنها فرود مي‌آورد.
 
	سوره نحل آيه  93
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلكِن يُضِلُّ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ وَلَتُسْأَلُنَّ عَمَّا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر خدا مي‌خواست، قطعا شما را امتي‌ واحد قرار مي‌داد» كه‌ به‌ مقتضاي ‌سرشت‌ و غريزه، همانند فرشتگان‌ بر مدار طاعت‌ و انقياد قرار گرفته‌ و همه‌ با وفاق ‌تمام‌ سر در اين‌ راه‌ مي‌داشتيد و بر حق‌ و حقيقت‌ متفق‌ و همداستان‌ مي‌بوديد «ولي‌» حكمت‌ الهي‌ اقتضا كرد تا شما را در عرصه‌ اعتقاد و عمل‌ مختار بگذارد لذا بر اساس‌ اين‌ سنت‌ و حكمت‌ است‌ كه‌ «هر كه‌ را بخواهد گمراه‌ مي‌كند» يعني: خداوند(ج)  هركه‌ را كه‌ علم‌ ازلي‌ وي‌ بر آن‌ رفته‌ كه‌ او آزادانه‌ گمراهي‌ را انتخاب ‌مي‌كند، گمراه‌ مي‌كند و او را خوار و بي‌مقدار مي‌گرداند و اين‌ حكمي‌ عادلانه‌ از سوي‌ وي‌ درباره‌ آنان‌ است‌ بنابراين، آنان‌ بر اثر گمراهي، پيمان‌شكني‌ وسوگندشكني‌ را سهل‌ و ساده‌ مي‌پندارند «و هر كه‌ را بخواهد هدايت‌ مي‌كند» يعني: خداوند(ج)  هر كه‌ را كه‌ علم‌ ازلي‌ وي‌ بر آن‌ رفته‌ كه‌ او هدايت‌ را انتخاب‌ مي‌كند، با توفيق‌ دادنش‌ به‌ راه‌ هدايت‌ ـ به‌عنوان‌ فضلي‌ از سوي‌ خويش‌ ـ هدايت‌ مي‌كند پس‌ گمراه‌ ساختن‌ حق‌ تعالي، عدل‌ وي‌ است‌ و هدايت ‌كردن‌ وي، فضلش‌ «و البته ‌از چون‌ و چند آنچه‌ مي‌كرديد» از اعمال‌ در دنيا «از شما پرسيده‌ خواهد شد» در روز قيامت‌ و در برابر آن‌ جزا خواهيد يافت‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2315.txt">آيه  94</a><a class="text" href="w:text:2316.txt">آيه  95</a><a class="text" href="w:text:2317.txt"> آيه  97</a><a class="text" href="w:text:2318.txt">آيه  98</a><a class="text" href="w:text:2319.txt"> آيه  99</a><a class="text" href="w:text:2320.txt"> آيه  100</a><a class="text" href="w:text:2321.txt">آيه  101</a><a class="text" href="w:text:2322.txt">آيه  102</a></body></html>سوره نحل آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَتَّخِذُواْ أَيْمَانَكُمْ دَخَلاً بَيْنَكُمْ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِهَا وَتَذُوقُواْ الْسُّوءَ بِمَا صَدَدتُّمْ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَلَكُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ نهي‌ از سوگندشكني‌ را مجددا تكرار مي‌كند: «و زنهار، سوگندهايتان‌ را دستاويز تقلب‌ ميان‌ خود قرار ندهيد» مراد از اين‌ سوگندها؛ سوگند بيعت‌ با رسول‌ خدا ص و ديگر سوگندها است‌. بدين‌سان، خداي‌ عزوجل‌ كساني‌ را كه‌ با رسول‌ وي‌ ص بيعت‌ كرده‌اند، از شكستن‌ عهد اسلام‌ و ياري‌ دادن‌ دين‌ حق، نهي ‌مي‌كند «تا لغزش‌ قدمي‌ پس‌ از استواري‌اش‌ پيش‌ آيد» يعني: كسي‌ كه‌ پيمان ‌مي‌شكند، خطاي‌ بزرگي‌ مرتكب‌ شده‌ و چه‌ بسا كه‌ اين‌ لغزش‌ او را رهسپار ورطه ‌هلاك‌ گرداند؛ بعد از آن‌كه‌ در ثبات‌ و پايداري‌ بر پيمان، استوار و ثابت‌قدم‌ بوده ‌است‌ «و به‌سزاي‌ آن‌كه‌» مردم‌ را «از راه‌ خدا بازداشته‌ايد، عذاب‌ را بچشيد» در دنيا قبل‌ از آخرت‌ زيرا كسي‌كه‌ بيعت‌ را بشكند و مرتد شود، ديگران‌ نيز در اين‌ كار به ‌او اقتدا مي‌كنند پس‌ او در واقع‌ ديگران‌ را نيز از راه‌ خدا(ج)  باز داشته‌ است‌ چرا كه ‌با اين‌ كار خود سنت‌ بدي‌ را مرسوم‌ ساخته‌ لذا گناه‌ آن‌ و گناه‌ كسي‌ كه‌ از آن‌ الگوبرداري‌ كند، بر ذمه‌ وي‌ است‌ «و براي‌ شما عذابي‌ بزرگ‌ باشد» در آينده‌ كه‌ همانا عذاب‌ آخرت‌ است‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ از كلبي‌ روايت‌ شده‌ است: آيه‌ كريمه‌ در باره‌ مردي‌ از حضرموت‌ به‌نام‌ عبدان‌ بن‌ أشوع‌ نازل‌ شد كه‌ نزد رسول‌ خدا ص از امرأالقيس ‌كندي‌ شكايت‌ كرد و گفت: او در كنار زمين‌ من‌ زميني‌ دارد و بخشي‌ از زمين‌ من ‌را بريده‌ به‌ زمين‌ خودش‌ پيوند داده‌ و آن‌ را از من‌ ربوده‌ است‌. رسول‌ خدا ص به‌وي‌ فرمودند: «آيا برآنچه‌ مي‌گويي‌ گواهي‌ هم‌ داري‌؟». گفت: يارسول‌ الله! قوم‌ همه‌ مي‌دانند كه‌ من‌ در آنچه‌ مي‌گويم‌ صادقم‌ ولي‌ او را از من‌ گرامي‌تر مي‌دارند.آن‌ حضرت‌ ص به‌ امرأالقيس‌ فرمودند: «رفيقت‌ چه‌ مي‌گويد؟». او گفت: دروغ ‌و باطل‌ مي‌گويد. پس‌ دستور دادند كه‌ سوگند بخورد. اما عبدان‌ گفت: امرأالقيس‌ مردي‌ فاجر است‌ و پروايي‌ از سوگند خوردن‌ ندارد. رسول‌ خدا ص فرمودند: «حال‌ كه‌ گواهاني‌ نداري، سوگند او را بپذير». عبدان‌ گفت: جز پذيرفتن‌ سوگندش‌ ديگر هيچ‌ راهي‌ ندارم‌؟ فرمودند: «خير!». سپس‌ به‌ امرأالقيس‌ دستور دادند كه‌ سوگند بخورد اما همين‌ كه‌ برخاست‌ تا سوگند بخورد، آن‌ حضرت‌ ص او را عقب‌ زدند و گفتند: «برگرد». پس‌ چون‌ از نزد ايشان‌ برگشت، اين‌ آيه‌ نازل ‌شد.
 
	سوره نحل آيه  95‏متن آيه : ‏‏ وَلاَ تَشْتَرُواْ بِعَهْدِ اللّهِ ثَمَناً قَلِيلاً إِنَّمَا عِندَ اللّهِ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏
آيه  96‏متن آيه : ‏‏ مَا عِندَكُمْ يَنفَدُ وَمَا عِندَ اللّهِ بَاقٍ وَلَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُواْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ ‏
‏ترجمه : ‏
«و پيمان‌ الهي‌ را به‌ بهاي‌ ناچيزي‌ نفروشيد» و آن‌ هر گونه‌ متاع‌ دنيوي‌اي‌ است، هرچند كه‌ در شكل‌ ظاهري‌ بسيار و با ارزش‌ باشد «زيرا آنچه‌ نزد خداست‌» از پيروزي، غنايم‌ جنگ، رزق‌ فراخ‌ در دنيا و آنچه‌ نزد وي‌ در آخرت‌ از نعمت‌هاي ‌بهشت‌ است‌ «همان‌ براي‌ شما بهتر است، اگر بدانيد» يعني: اگر از اهل‌ علم‌ و تميز باشيد زيرا «آنچه‌ نزد شماست‌» از بهره‌هاي‌ دنيا «فاني‌ مي‌شود» هرچند فراوان‌ و بالاتر از حد توقع‌ و تصور شما هم‌ باشد «و آنچه‌ نزد خداست‌» از گنجينه‌هاي ‌رحمت‌ وي‌ «باقي‌ است‌» و فناناپذير و پاينده، كه‌ هرگز گسست‌ و 