؟ گفت: نه‌! فدايت‌ شوم‌ يا رسول‌ الله. فرمودند: همچنين‌ مردم‌ آن‌ را براي ‌خواهرانشان‌ دوست‌ ندارند. آن‌گاه‌ آن‌ حضرت‌ ص دست‌ مبارك‌ خود را برسينه‌اش‌ گذاشتند و فرمودند: بارخدايا! دلش‌ را پاك‌ گردان، گناهش‌ را بيامرز وشرمگاهش‌ را از حرام‌ نگه‌ دار. از آن‌ پس، هيچ‌ عملي‌ نزد آن‌ جوان‌ نفرتبار از عمل‌ زنا نبود».
 
سوره نحل آيه  126
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُواْ بِمِثْلِ مَا عُوقِبْتُم بِهِ وَلَئِن صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِّلصَّابِرينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
از آنجا كه‌ دعوت‌ به‌سوي‌ الله(ج)  در بسياري‌ از اوقات‌ با رد و انكار و ايذا روبرو مي‌شود، خداوند متعال‌ مي‌فرمايد: «و اگر عقوبت‌ كرديد» يعني: اگر خواستيد كسي‌ را مجازات‌ كنيد «پس‌ نظير آنچه‌ كه‌ مورد عقوبت‌ قرار گرفته‌ايد، عقوبت‌ كنيد» يعني: مقابله‌ به‌ مثل‌ كنيد و از اين‌ حد تجاوز ننمائيد «و اگر صبر كرديد» در باز گرفتن‌ حقتان‌ از كسي‌ كه‌ بر شما ستم‌ كرده‌ است‌؛ آن‌گاه‌ كه‌ بر وي‌ دست‌ مي‌يابيد «البته‌ آن‌ صبر براي‌ صابران‌ بهتر است‌» نسبت‌ به‌ انتقام‌ گرفتن‌.
اين‌ آيه‌ در رأي‌ جمهور مفسران‌ مدني‌ است‌ و چنان‌كه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده ‌است، درباره‌ مثله‌كردن‌ حضرت‌ حمزه(رض)  نازل‌ شد. زيرا روايت‌ شده‌ است‌ كه ‌رسول‌ خدا ص در هنگام‌ شهادت‌ حمزه‌(رض)  كه‌ به‌ سختي‌ از سوي‌ مشركان‌ مثله‌ شده‌بود، بسيار متأثر شده‌ و بر سر جنازه‌ مطهر وي‌ ايستادند و فرمودند: «قطعا به‌ انتقام‌ تو هفتاد تن‌ از مشركان‌ را مثله‌ خواهم‌ كرد» پس‌ در همان‌ حال‌ كه‌ رسول‌ خدا ص بر سر جنازه‌ وي‌ ايستاده‌ بودند، جبرئيل‌(ع) سه‌ آيه‌ اخير سوره‌ «نحل‌» را فرودآورد...  و رسول‌ خدا ص از مثله‌ كردن‌ مشركان‌ پرهيز كردند.
 
	آيه  190
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبِّ الْمُعْتَدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در راه‌ خدا» يعني: در راه‌ برتري‌ دين‌ خدا(ج) و اعلاي‌ كلمه‌ وي‌ «با كساني‌كه‌ با شما مي‌جنگند، بجنگيد ولي‌ ستمكار» و آغازگر جنگ‌ «نباشيد زيرا خداوند تجاوزكاران‌ را دوست‌ نمي‌دارد» و دوستي‌ خداوند بزرگ‌ نسبت‌ به‌ بنده‌؛ اراده‌ خير وثواب‌ براي‌ اوست‌. چون‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد، رسول‌ خداص با كساني‌كه‌ سرجنگ‌ با ايشان‌ داشتند، مي‌جنگيدند و از كساني‌كه‌ با جنگ‌ متعرض‌ ايشان ‌نمي‌شدند، دست‌ نگه‌ مي‌داشتند تا اين‌ كه‌ آيه‌ (5) از سوره‌ «توبه‌» نازل‌ شد وفرمان‌ داد: (و چون‌ ماههاي‌ حرام‌ به‌سر آمد، آن‌گاه‌ مشركان‌ را هرجا كه‌ يافتيد، بكشيد... ). بعضي‌ گفته‌اند: «و لا تعتدوا» به‌ معناي‌ نهي‌ از تجاوز در اثناي‌ جنگ‌ ونهي‌ از قتل‌ زنان‌ و كودكان‌ و پيرمردان‌ غير محارب‌ است‌.
علما درباره‌ مشروعيت‌ جنگ‌ در اسلام‌ گفته‌اند: قبل‌ از هجرت، جنگ ‌مسلحانه - با آيات‌ بسياري‌ - ممنوع‌ بود، سپس‌ خداوند(ج) آن‌ آيات‌ را در مدينه ‌منسوخ‌ گردانيد. ابوبكرصديق‌(رض) روايت‌ مي‌كند: اولين‌ آيه‌اي‌ كه‌ در باره‌ صدوراذن‌ جنگ‌ نازل‌ شد؛ آيه‌ (39) از سوره‌ «حج‌» بود: ﴿أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ‏﴾ كه‌ تفسير آن‌ در جاي‌ خود مي‌آيد. ليكن‌ بيشتر علماي‌ تفسير بر آنند كه‌ اولين‌ آيه‌ در خصوص‌ صدور اجازه‌ جنگ‌، همين‌ آيه‌(190) از سوره‌ «بقره‌» است‌.
 
سوره نحل آيه  127
‏متن آيه : ‏
‏ وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلاَّ بِاللّهِ وَلاَ تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلاَ تَكُ فِي ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و صبر كن‌» بر آنچه‌ كه‌ به‌ تو از انواع‌ آزارها مي‌رسد «و صبر تو جز به‌ توفيق‌ خدا» و پايدار ساختن‌ وي‌ «نيست‌. و بر آنان‌» يعني: بر كافران‌ «اندوه‌ مخور» كه ‌چرا از تو اعراض‌ مي‌كنند «و نباش‌ در تنگي‌» يعني: در دل‌تنگي‌ «از آنچه‌ نيرنگ ‌مي‌كنند» در حق‌ تو در آينده‌.
 
	سوره نحل آيه  128
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَواْ وَّالَّذِينَ هُم مُّحْسِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ خدا با پرهيزگاران‌ است‌» يعني: با كساني‌ است‌ كه‌ از شرك‌ و معاصي‌ مي‌پرهيزند «و با كساني‌ است‌ كه‌ آنها نيكوكارند» با انجام ‌دادن‌ طاعات‌ و اجراي ‌اوامر پس‌ اين‌ گروه‌ هستند كه‌ خداي‌ عزوجل‌ ياريشان‌ مي‌دهد. گفتني‌ است‌ كه‌ اين ‌معيت‌ و همراهي‌ خداي‌ عزوجل، معيت‌ مخصوصي‌ است‌ كه‌ مراد از آن‌ ياري‌ و تأييد و هدايت‌ وي‌ است، هدايتي‌ از نوعي‌ ويژه‌ كه‌ مخصوص‌ حق‌ تعالي‌ مي‌باشد.
بايد دانست‌ كه‌ آيات‌ اخير اين‌ سوره، قانون‌ اساسي‌ دعوت‌ و دعوتگران‌ راه ‌خدا(ج)  است‌ پس‌ بايد دعوتگران‌ عميقا به‌ اين‌ آيات‌ توجه‌ نمايند.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:2353.xml">صفحة (282) (آیه 1)</a><a class="folder" href="w:html:2362.xml">صفحة (283) (آیه 8)</a><a class="folder" href="w:html:2373.xml">صفحة (284) (آیه 18)</a><a class="folder" href="w:html:2384.xml">صفحة (285) (آیه 28) </a><a class="folder" href="w:html:2396.xml">صفحة (286) (آیه 39)</a><a class="folder" href="w:html:2408.xml">صفحة (287) (آیه 50) </a><a class="folder" href="w:html:2418.xml">صفحة (288) (آیه 59)</a><a class="folder" href="w:html:2427.xml">صفحة (289) (آیه 67)</a><a class="folder" href="w:html:2437.xml">صفحة (290) (آیه 76) </a><a class="folder" href="w:html:2449.xml">صفحة (291) (آیه 87)</a><a class="folder" href="w:html:2460.xml">صفحة (292) (آیه 97)</a><a class="folder" href="w:html:2469.xml">صفحة (293) (آیه 105)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2354.txt">وجه‌ تسميه‌:﴿ سوره‌ اسراء ﴾</a><a class="text" href="w:text:2355.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:2356.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:2357.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:2358.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:2359.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:2360.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:2361.txt">آيه  7</a></body></html>﴿ سوره‌ اسراء ﴾
مکی‌ است‌ و داراي‌ (111) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه‌: اين‌ سوره‌ بدان‌ جهت‌ «اسراء» ناميده‌ شد كه‌ متضمن‌ اخبار از رويداد عظيم‌ و معجزه‌ بزرگ‌ سيردادن‌ شبانگاهي‌ خاتم‌ انبياء و مرسلين‌ حضرت ‌محمدص از مكه‌ به‌سوي‌ مسجدالاقصي‌ در جزئي‌ از يك‌ شب‌ است‌، معجزه‌اي ‌كه‌ خود دليل‌ روشن‌ قدرت‌ خداي‌ عزوجل‌ و گرامي‌داشت‌ بزرگي‌ براي‌ رسول ‌معظم‌ص وي‌ است‌. چنان‌ كه‌ اين‌ سوره‌ به‌ سبب‌ بيان‌ داستان‌ دوبار آواره ‌شدن ‌يهوديان‌ در زمين‌ به‌ علت‌ فسادشان‌، سوره‌ «بني‌اسرائيل‌» نيز ناميده‌ مي‌شود.
فضيلت‌ آن‌: در بيان‌ فضيلت‌ اين‌ سوره‌ از عائشه‌ رضي‌الله عنها روايت‌ شده‌است‌ كه‌ فرمود: «رسول‌ خداص هر شب‌ سوره‌هاي‌ بني‌اسرائيل‌ و زمر را تلاوت ‌مي‌كردند».
 
سوره إسراء
سوره إسراء آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ سُبْحَانَ الَّذِي 